Ryse: Son of Rome Review

Recensie | -

Bij een nieuwe generatie consoles is het altijd even afwachten welke titel als eerste de lat verhoogt. Welke ontwikkelaar toont zijn spierballen en weet op technisch vlak zo te verbluffen dat het een nieuwe standaard zet? Crytek grijpt met Ryse: Son of Rome zijn kans om een visuele voorstelling af te leveren die zeker imponeert. De kracht van de console is bij dezen bewezen. Helaas is uiterlijk schoon slechts vertoon; een afwisselende, vermakelijke game kun je Ryse namelijk niet noemen.

Ryse imponeert enkel met de hoop bombarie die het op je afvuurt. Gevechten op de stadsmuren terwijl in de verte honderdduizenden soldaten aanstormen, de stad Rome die volledig overrompeld wordt door barbaren met gevechtsolifanten en al, in combinatie met de kleinste grafische details geven hier en daar wel een wauw-gevoel. Zeker de manier waarop personages zijn vormgegeven, en dan met name hoofdpersoon officier Marius Titus, toont aan dat er met de Xbox One technisch een flinke stap vooruit is gemaakt.

Fronti nulla fides

Of, beter gezegd, schijn bedriegt. Want ondanks dat het uiterlijk van Ryse duidt op een goedverzorgd product, schiet het akelig te kort qua vechtsysteem. Iets dat zeker voor een titel die door het leven gaat als hack-and-slasher dodelijk is. Bij Ryse zit het hem voornamelijk in een gebrek aan combinatiemogelijkheden. Deze beperking komt voort uit het feit dat je slechts één knop hebt om een zwaardslag uit te delen, en één om je schild als wapen te gebruiken. De aaneenschakelingen van meppen en stoten wordt hierdoor binnen de kortste keren eentonig.

Daarnaast wordt het tempo uit de moordpartijen gehaald door de finishing moves. Marius kan elke vijand die op het punt staat het loodje te leggen, in een cinematische actie op spectaculaire wijze vermoorden. Wanneer zo’n move met een simpele druk op de knop wordt geactiveerd, vertraagt de boel en wordt met kleuren op de vijanden aangegeven op welke knop je moet rammen; een veredelde quick time event. Het niet tijdig indrukken van de juiste knop resulteert enkel in een lagere score. Het heeft dus, in ieder geval op de standaard moeilijkheidsgraad, geen effect op de bloederigheid van de slachting.

Microtransactiemania

Helemaal in de mode: microtransacties. En nee, dan niet zoals in free-to-play games, waar we ze al jaar en dag kennen als verdienmodel, maar ook in full priced-titels zien we ze nu steeds meer terug. Net als in Forza kun je enkele bonussen kopen die het spel aanzienlijk makkelijker maken. Dit kun je doen met de punten die je met het vechten hebt gewonnen, maar de aartsluie gamer kan ook direct de portemonnee trekken om extra leven en een verhoogde projectielencapaciteit aan te schaffen. Uiteraard wordt niemand verplicht om hier gebruik van te maken, maar dergelijke microtransacties die invloed hebben op de gameplay nemen toch een beetje het doel en de uitdaging van het gamen weg.

Het is duidelijk dat deze ultieme moorden erin zijn verwerkt om de grafische kwaliteiten van de game nog eens flink te belichten. Buiten de sulligheid waarop het zwaard als los zand in het lichaam van een vijand beweegt, is het een prachtig spektakel. Na een stuk of honderd keer ben je er echter wel klaar mee, omdat de animatie telkens relatief lang duurt. Zeker wanneer er nog tien vijanden te wachten staan. Hierdoor is de keuze om vijanden op simpele wijze af te maken aanzienlijk gunstiger.

Het tempo wordt verder gestremd doordat sommige tegenstanders zwaar bepantserd zijn. Deze soldaten zijn enkel met de grond gelijk te maken door eerst hun verdediging te breken met een sterke aanval. Dit kost wat extra moeite, waar op zich niks mis mee is, want een beetje extra uitdaging is helemaal niet verkeerd. Wanneer er echter meerdere van deze vijanden zich in de buurt van Marius begeven, wisselen ze elkaar af met aanvallen. Open je dus net de verdediging van de één, valt de ander alweer aan voordat je daadwerkelijk schade hebt uitgedeeld. Doordat het blokkeren van aanvallen relatief makkelijk is, resulteert dit in een saai steekspel waarbij je op slaapverwekkend tempo de barbaren een kopje kleiner maakt. Dit is op te lossen met de speciale ‘kracht’ door in een soort kill frenzy-modus te gaan, maar deze moet opgeladen worden en maakt het vechten te simpel voor woorden.

Nomen est omen

Ondanks dat deze zware tekortkomingen het spelplezier constant in de weg liggen, wordt de game in de laatste twee à drie acts een stukje interessanter. Dit komt door de introductie van de door de keizerlijke familie gevreesde figuur Damocles. Voor eenieder die zich toch wil wagen aan Ryse: Son of Rome laten we even in het midden wat er precies gebeurt, maar laten we zeggen dat de situaties waarin Marius terechtkomt een aangename afwisseling vormen op al het voorgaande. Al blijf je uiteraard gebonden aan het simplistische vechtsysteem.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Ryse: Son of Rome is een plaatje. Daar is helaas het meeste ook wel mee gezegd, want veel meer dan een leuk uiterlijk heeft de game niet te bieden. Het vechtsysteem is te simpel en door de finishing moves zo traag als stroop. Door het verhaal wordt de game naar het einde toe wat interessanter, maar daarvoor heb je wel al vijf uur lang moeten eenheidsworstelen.

5
  • Grafisch indrukwekkend
  • Verhaal wordt in de laatste paar Acts wat interessanter…
  • Vechtsysteem te simplistisch
  • Finishing moves maken de boel erg traag
  • … maar biedt in de uren daarvoor te weinig

Plaats een reactie