Final Fantasy XI

Als groot fan van de Final Fantasy-serie en World of Warcraft zou je denken dat Final Fantasy XI precies hetgeen is dat ik zoek. Met chocobo’s door een wereld reizen, terwijl je vele bekende vijanden tegenkomt klinkt geweldig, maar in de praktijk is het spel niet wat ik er van had verwacht.

Uiteindelijk heb ik toch een flink aantal uurtjes aan dit spel besteedt en denk ik dat ik een aardig beeld van het spel heb. Oké, het was misschien wat beter geweest als ik mijn mening pas na honderden uren Final Fantasy XI had gevormd en alles had gezien, maar die luxe heb ik helaas niet. Ik heb ook nog een World of Warcraft-personage waarmee gespeeld moet worden, om maar te zwijgen over alle andere games die ik graag in mijn Xbox 360 steek. Het was dan ook extra zuur om het installatieproces van Final Fantasy XI te doorlopen. Je bent minstens drie uur bezig met het invoeren van codes, het installeren van content, het updaten van diezelfde content en vervolgens een PlayOnline account aan te maken. En als je dit allemaal achter de rug hebt, dan is het ook nog eens de bedoeling om een personage aan te maken.

Normaal gesproken ben ik bij het maken van personage soms wel een uur bezig, maar in Final Fantasy XI was ik binnen twee minuten klaar en had ik een vrouwelijk Hume die als Warrior door het leven ging. ‘Ha’, dacht ik enthousiast, ‘nu kan het spel eindelijk beginnen.’ Een droevig melodietje klonk vervolgens in mijn hoofd toen ik merkte dat ik er nog lang niet was. Er volgde een vreselijke lange, saaie conversatie tussen één of andere prins met een guard die uitlegde wat er van mij werd verlangd. Oké na zo’n vijf minuten was ik hier klaar en kon ik eindelijk de wijde wereld verkennen. Nadat ik de uitgang in de stad had gevonden overigens, want dat bleek nog een lastige klus.

Eenmaal buiten vond ik het de hoogste tijd om eens een vijand af te maken. Ik zag in de verte een klein hulpeloos konijntje en dacht dat ik daar wel wat easy experience punten kon scoren. Helaas had ik één of ander killer-konijn benaderd, die mij binnen de kortste keren een kopje kleiner maakte. Vervolgens belande ik weer precies op dezelfde plaats waar ik begon. Op dat moment was het de hoogste tijd om hulp in te roepen.

Aangezien ik een tijd lang Phantasy Star Online op de Xbox heb gespeeld, ben ik gewend om met mijn headset te communiceren. In Final Fantasy XI op de Xbox 360 is dat vreemd genoeg niet mogelijk en zul je, als je goed wilt communiceren, toch echt een USB-toetsenbord moeten gebruiken. Gelukkig had ik die nog op zolder liggen en kon ik dus hulp vragen. Eén of andere mage gaf gehoor aan mijn oproep en liet mij op vriendelijke wijze de fijne kneepjes van het vak zien. En dat was niet de enige keer dat de mensen uit Final Fantasy XI me hielpen. Ik denk dat ik tot aan level 10 door een stuk of zes man ben geholpen en heb zo spelenderwijze de wereld van Vana’diel verkend.

Vanaf dit moment begon het ook echt leuk te worden. Je gaat met nieuw gemaakte vrienden op jacht naar vijanden, je doet mee aan quests waarmee geld wordt verdiend, je verkoopt wat dingen op de Auction House of houd je bezig met je baantje. Kortom, ik wist me te vermaken en stoorde me steeds minder aan de verouderde graphics en het gebruiksonvriendelijke inventory menu. Wel irriteer ik me aan het feit dat als je alleen bent en dood gaat, je terug wordt gezet naar de stad waar je begon, met als gevolg dat je soms erg lang bezig bent om terug te gaan naar de plek waar je bezig was. Hierdoor word je enigszins verplicht om zo vaak mogelijk in groepsverband te spelen, waarbij jouw teamgenoten je redden wanneer je sterft.

Ik weet dat ik niet al te veel verteld heb over de mogelijkheden die Final Fantasy XI biedt of in hoeverre het verschilt ten opzichte van een MMORPG als World of Warcraft. Ik heb daar expres voor gekozen, omdat ik het belangrijker vond om mijn ervaringen te delen. In het begin trok ik de haren uit mijn hoofd van irritatie, maar hoe meer ik het speelde, hoe meer ik het spel kon waarderen.