Octodad: Dadliest Catch - Tentakelspektakel

Recensie | -

In Octodad: Dadliest Catch speel je een octopus. Een octopus die zich voor moet doen als mens. Hij is namelijk niet alleen een weekdier in een driedelig pak op het droge, maar ook de zorgzame vader van een gezin dat helemaal niets doorheeft.

De illusie in stand houden dat je een doodgewone vader bent en vooral geen octopus die zich voordoet als vader word je moeilijk gemaakt door het feit dat acht tentakels op het land lang niet zo handig zijn als een stel armen en benen. Octodad door alledaagse situaties helpen, zoals het gras maaien of een deur openen zijn door de opzettelijk onhandige besturing een gigantische opgave.

Zo vader, zo octopus

Wie een beetje ouderwetse slapstick wel kan waarderen is bij Dadliest Catch aan het juiste adres. Doodgewone acties voor een mens worden ineens bijzonder grappig wanneer een octopus ze uitvoert. De manier waarop je Octodad met pijn en moeite door een deurkier laat glippen of hoe je in een poging om sinasappelsap te vinden in een supermarkt over stapels van verpakkingen heen duikelt terwijl Octodad’s wanhopig zijn simpele missie probeert te volbrengen is simpelweg hilarisch. De meeste levels zitten zo vol met voorwerpen en andere objecten die Octodad kan omgooien of waar hij zich aan kan vastgrijpen dat gestuntel simpelweg onvermijdelijk is.

Het droogkomische verhaal doet daar nog een schepje bovenop. Octodads nietsvermoedende familie brengt hem van de ene penibele situatie in de andere. En dan is er ook nog de sushichef die wel door Octodads façade heenkijkt en niets liever wil dan hem ontmaskeren.

In de drie uur die je als Octodad door de levels heen stommelt en de meest uiteenlopende opdrachten zo succesvol moet volbrengen, vermaakt de game je eigenlijk constant. Een belangrijk onderdeel van de gameplay is je zo onopvallend mogelijk door de verschillende situaties te manoeuvreren. Met iedere knullige actie richten zich namelijk steeds meer ogen van nieuwsgierig omstanders op je en wordt de kans steeds groter dat je ontdekt wordt. Een uitstapje naar de supermarkt wordt ineens een stuk uitdagender wanneer je juist niet alle cornflakes uit de schappen mag zwaaien.

Decoy Octopus

Echt lastig wordt het vermijden van rare blikken in het eerste gedeelte van de game eigenlijk maar zelden. In het laatste stuk wordt het roer ineens omgegooid en verandert de game bij vlagen ineens in een stealth-game waarin het onmiddellijk game over is wanneer je wordt gespot. Dat de besturing in het merendeel van de game zo onmogelijk is, wordt dan ineens vervelend.

Die onnodige frustratie is een smet op de verder bijzonder grappige onzinnigheid die Octodad level na level blijft serveren. De grote ster van dit alles is de besturing die zowel met een muis als met een controller even bizar als komisch is. Zo zijn op de controller de twee triggers gereserveerd voor het optillen van Octodad’s benen en kun je met de linkerstick zijn armen proberen te sturen. De muis biedt in de meeste gevallen wat meer precisie, maar snel een waggelend sprintje trekken gaat weer net wat makkelijker met de controller.

Tentakelspektakel

Hoewel de game tegen het einde aan de speelbaarheid van de eigen besturing een beetje overschat, valt niet te ontkennen dat de charme van de game veel goed maakt. Het hele rare concept en het zo mogelijk nog vreemdere verhaal houden de game precies lang genoeg leuk. Voor wie dan nog niet genoeg heeft van Octodad zijn er nog free-play en de optie om iedere goed verstopte stropdas in de levels te vinden. De pc-versie bevat daarnaast Steam Workshop-ondersteuning, wat ongetwijfeld heel wat, door spelers zelfgemaakte, nieuwe levels en uitdagingen gaat opleveren.

De game kent daarnaast ook een lokale multiplayer waarin je met maximaal vier andere spelers dezelfde Octodad speelt. Iedere ‘vader’ neemt hierin een tentakel van Octodad voor zijn rekening met zo mogelijk nog meer gestuntel als gevolg. Dikke lol gegarandeerd dus.

Octodad heeft misschien maar één grap, maar het is gelukkig wel een goede. Het lachen zal je misschien vergaan wanneer je de prijs van de game ziet. Voor een kleine 15 Euro is Dadliest Catch te duur. Een tijdelijke kortingsactie van 20% verzacht de pijn een beetje, maar het valt niet te ontkennen dat de prijs wat aan de hoge kant is.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Octodad: Dadliest Catch zou zomaar de grappigste game van het jaar kunnen worden. Het is niet alleen het idiote uitgangspunt, maar ook de minstens zo gestoorde gameplay met een besturing waar je maar geen controle over kunt krijgen. Octodad vliegt tegen het einde met ietwat frustrerende sluipelementen uit de bocht, maar tegen die tijd heb je al zoveel gestunteld, gestruikeld en geknoeid dat Octodad zonder twijfel de vader van het jaar is.

  • Bizar en doorgedraaid verhaal
  • Compleet idiote besturing
  • Variatie in vaderschap
  • Sluipen als Octodad werkt minder
  • Prijs aan de ietwat hoge kant

Plaats een reactie