Viewtiful Joe: Red Hot Rumble

Viewtiful Joe is ondertussen al weer een knakker die een aantal jaartjes meegaat in de spellenstal van grootmeester Capcom. Ik kan me nog goed het eerste deel herinneren, waarin ontwikkelaar Clover Studio een origineel spelidee neerzette, wat tot gevolg had dat de game bij de pers met veel lof werd ontvangen. Bij het tweede deel is de originaliteit er al weer een beetje vanaf, maar nog steeds levert het een vermakelijke ervaring op. Viewtiful Joe: Double Trouble op de DS wist vervolgens de serie weer een beetje een nominatie te geven voor originaliteit, maar hoe brengt Red Hot Rumble het er vanaf op de PSP?

Viewtiful Joe: Red Hot Rumble kent om te beginnen een heel andere opzet. Als filmregisseur ‘Captain Blue’ een nieuwe held zoekt voor zijn volgende actiefilm weet hij niet waar hij moet beginnen. In de wereld van Viewtiful Joe zijn namelijk zoveel helden dat er een wedstrijd moet worden gehouden om de beste eruit te vissen. Hiervoor worden Viewtiful Joe, Blade Master Alastor, Sexy Silvia en een hoop andere en nieuwe sterren opgetrommeld om de strijd met elkaar aan te gaan op verschillende filmsets van Captain Blue. Ieder voor zich dus!

Zo hey, klonk dat even formeel zeg. Dan kan ik nu overgaan naar het minder formele gedeelte, en om heel bovenstaand spelconcept gelijk in één zin te beschrijven: het is klote. Capcom is er in geslaagd om die mooie, kunstzinnige en half originele game in één klap te degraderen naar een gaar aftreksel van Super Smash Bros.

Allereerst is er totaal geen balans tussen de verschillende personages. Het ene personage is bijvoorbeeld veel sterker of sneller dan de ander. Jammer. Maar goed, dit maakt het natuurlijk niet meteen een slecht spel. Dat doet de chaotische spelervaring namelijk. Tijdens het spelen zit je soms wel met zes of zeven tegenstanders in beeld terwijl er helikopters boven je vliegen, tonnetjes door het level heen rollen, en overal muntjes liggen te stuiteren. Je verliest veel te snel het overzicht wat zorgt voor een manier van spelen die nooit echt went. Grafisch is het spel dan wél weer indrukwekkend, want ook al is het chaotisch, imponerend is het wel. De vele explosies, energieballen en andere effecten spatten van het PSP-schermpje af.

Tijdens de gevechten worden verschillende eisen gesteld, zoals het verzamelen van zoveel mogelijk muntjes, of het verslaan van één of meer tegenstanders. Inderdaad, niet veel bijzonders en niet iets wat we nog nooit in andere videogames zijn tegengekomen. Capcom heeft ook nog enkele eindbazen toegevoegd aan het spel, maar die zijn eerlijk gezegd ook niet bijster origineel. Joe, Silvia, Alastor en de rest van de crew kennen ook weer een heleboel speciale krachten, waarvan er in totaal vier zijn: slowmotion, mach speed, sound effects en zoom. Met slowmotion vertraag je de tijd op de gebruiker ervan na, met mach speed raas je als een bezetene overal naartoe, met sound-effects kun je iemand op lange afstand raken met destructieve geluidsgolven en met zoom kun je reuzengroot worden. Toffe power-ups, maar zoals al eerder gezegd is het spel veel te ‘onoverzichtelijk’ om hier goed gebruik van te maken.

Daarnaast zijn er ook nog een aantal competitieve minigames die tijdens de gevechten kunnen worden geactiveerd. Zo is er een mini-game waarin een computergestuurde tegenstander een PSP-knop laat zien (rondje, vierkantje, driehoekje of kruisje). Deze knop moet je zo snel mogelijk, eerder dan je tegenstander, proberen in te drukken. Win je, dan steel je muntjes van de tegenstander wat bijdraagt aan je uiteindelijke score. Deze minigames zijn in tegenstelling tot de stroeve gameplay wél goed te pruimen en soms zelfs ludiek. Fans zullen ook wel nieuwsgierig zijn naar de kort tot vrij lange animatiefilmpjes die je als extra kunt ontgrendelen in de single-player door te voldoen aan bepaalde eisen.