Lightning Returns: Final Fantasy XIII

Recensie | -

Square Enix poogt met Lightning Returns de vele smetjes op het Final Fantasy-blazoen weg te poetsen. De game is een vraag om vergiffenis van de fans en een schreeuw om nieuwe erkenning van de legendarische serie. Het resultaat: een game die heel veel is, maar heel weinig Final Fantasy.

In dienst van God

Lightning Returns is alles wat Final Fantasy XIII niet was. Of, in ieder geval, dat probeert het. Naast de overduidelijke veranderingen in de vorm van een open wereld en een veel dynamischer vechtsysteem, vertelt het ook een kleinschaliger verhaal. Vijfhonderd jaar na de gebeurtenissen in Final Fantasy XIII-2 moet Lightning alle redden wat er te redden valt in een gedoemd universum. De wereld wordt namelijk overspoeld door Chaos en God is van plan een nieuwe wereld te bouwen. Lightning functioneert in dienst van God als de ‘savior’, degene die zoveel mogelijk zielen moet redden om mee te nemen naar die nieuwe wereld.

De game laat het ingewikkelde tijdreisconcept en zijn uitgebreide morele verwikkelingen voor wat het is en focust zich vanaf het eerste moment op het redden van zoveel mogelijk zielen. Hier en daar wordt nog een beetje duidelijk gemaakt wat er nou precies aan de hand is, maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig. Het verhaal is toegankelijk, of je nu veel voorkennis hebt of juist niet.

Die toegankelijkheid weet niet te verbergen dat Lightning Returns een Final Fantasy-onwaardig verhaal vertelt. Dat komt niet eens zozeer doordat het vaak van de hak op de tak springt of dat het nauwelijks een spanningsboog bevat, maar vooral door de zwakke uitwerking van de personages. Lightning is een emotieloos en cynisch personage, bijna een soort antiheld. Dat werkte in Final Fantasy XIII, omdat ze omringd werd door personages die juist over-emotioneel waren, maar in Lightning Returns valt ze in haar eentje door de mand. Overigens verschijnen er nog wel eens personages waarmee wel een leuke chemie ontstaat, zoals de mysterieuze Lumina, maar over het algemeen blijft Lightning Returns qua verhaal een depressieve en geforceerd melodramatische bedoeling.

Opgejaagd door de klok

Een belangrijk onderdeel van Lightning Returns is de klok. In eerste instantie lijkt de aanwezigheid van een timer misschien een zwakke oplossing om spanning op te wekken, maar het weet het tempo en de dynamiek van de game goed te bepalen. Lightning Returns draait nu namelijk ineens om tijdsmanagement. Bepaalde plekken op de wereld zijn alleen bereikbaar op een bepaalde tijd, waardoor het verstandig is om je avontuur vooruit te plannen. Daardoor moet je soms echt overwegen om een quest af te breken of volledig links te laten liggen, omdat een andere quest je veel belangrijker lijkt. Als je over de gedachte heen stapt dat het eigenlijk veel slimmer zou zijn als Lightning de mensen gewoon zou vertellen dat ze hun ziel wil redden, ontstaat er een vrij spannende missiestructuur.

Zoals met elk positief onderdeel in Lightning Returns kleeft er ook aan het tijdsmanagement-aspect een zwakte. De wereld is opgedeeld in vier verschillende open stukken, die in verbinding staan door een monorail. De game bevat echter geen quick-travel, waardoor je een groot deel van je tijd besteedt aan simpelweg van de ene naar de andere wereld lopen. Tenzij je 3 EP, punten voor speciale krachten, wilt besteden aan ‘teleport’. Square Enix verzekerde dat het onmogelijk is om alle quests in één spel mee te maken, maar het lijkt erop dat dat wel had gekund als je niet constant heen en weer hoefde te lopen.

Ook al bevat Lightning Returns in theorie wel een open wereld, je moet geen beleving verwachten zoals Skyrim. Er valt weliswaar voldoende te ontdekken in de twee stedelijke en de twee natuurlijke omgevingen, maar een echt gevoel van exploratie ontbreekt. Anders gezegd: Lightning Returns probeert juist te geforceerd een gevoel van exploratie op te wekken door het gros van de quests te laten bestaan uit het zoeken naar dingen in de wereld, vaak zonder ook maar enige aanwijzingen. Door gewoon willekeurig rondjes te lopen voltooi je onbewust meer quests. Ook is het level design inconsistent qua sfeer en inhoud. Sommige plekken hebben een toverachtige uitstraling, terwijl anderen juist generiek en inspiratieloos zijn. Gelukkig zorgt de fantastische muziek toch altijd voor een magisch gevoel.

Hinkt naar Hack & Slash

Sterkste punt van Lightning Returns is ongetwijfeld het vechtsysteem. In XIII en XIII-2 waren de gevechten al overtuigend, maar Lightning Returns gaat daar makkelijk overheen. Het grootste gedeelte van de game speel je alleen met Lightning. Je bestuurt haar in real time, waardoor je tijdens gevechten kunt gaan en staan waar je wilt. Het oogt misschien alsof je een game als Devil May Cry speelt, maar in feite activeer je slechts aanvallen in plaats van dat je ze direct uitvoert. Ook ben je gebonden aan een meter die leegloopt na elke aanval en met de tijd weer wordt aangevuld. Wel zijn moves als ‘guard’ of ‘evade’ veel meer afhankelijk van precieze timing, hetgeen het gevoel geeft dat je een actiegame speelt.

Tijdens gevechten ben je vrij om te switchen tussen drie verschillende paradigma’s die je zelf kunt invullen met aanvallen, verdedigingsacties of magie. Tactisch is er dus veel te variëren en dat is ook nodig. De moeilijkheidsgraad van Lightning Returns ligt namelijk hoog en overal lopen vijanden rond die je niet zomaar even verslaat. Vooral bij de eindbazen zorgt dat voor intens spannende en tactisch gelaagde gevechten. Overigens kan de moeilijkheidsgraad nog wel eens frustrerend zijn, omdat je bij elk verloren gevecht gelijk een uur verliest. Een hoge concentratie is dus vereist, vooral omdat je niet zomaar even uit een dungeon wandelt en soms zelfs vast kunt zitten in een level bij een vijand die simpelweg te sterk is.

Ook de manier van upgraden is op de schop gegaan. Je krijgt niet langer betere stats door vijanden te verslaan, maar ‘levelt’ door side en main quests te voltooien. Dat maakt het verleidelijk om vijanden gewoon voorbij te spurten, maar je hebt weldegelijk het geld nodig dat je krijgt als beloning voor een gevecht. Met geld koop je namelijk de broodnodige potions, betere wapens en ook de outfits waarmee je Lightning kunt aankleden. Zo kun je Lightning een hippe zonnebril geven, een gek hoedje of een zo kinky mogelijk pakje. Dat heeft niet alleen effect op het uiterlijk van de protagoniste, maar ook op haar vaardigheden. Zo bevat de ene outfit bijkomende stats die meer passen bij een mage en de andere bij een brute aanvaller.

Te weinig Final Fantasy

Lightning Returns bevat een hoop interessante ideeën, die de basis hadden kunnen zijn voor een fantastische ervaring. Helaas kleeft aan elk positief aspect een negatief aspect. De game is eigenzinnig, soms charmant en vol potentie, maar tegelijkertijd frustrerend, knullig ouderwets en soms zelfs simpelweg slecht ontworpen. Lightning Returns balanceert tussen haat en liefde, tussen rommel en magie en tussen frustratie en toegankelijkheid, en ontsnapt nergens aan die tegenstrijdigheid. Lightning Returns had de vieze smaak van Final Fantasy XIII moeten wegspoelen, maar vervangt het slechts met nieuwe twijfels.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Lightning Returns probeert tegelijkertijd de Final Fantasy-serie in ere te herstellen en aan te haken bij moderne RPG’s, maar slaagt in geen van beide. Fantastische gameplay-elementen verdrinken in een wirwar van zwak gamedesign en geforceerde keuzes. Desondanks straalt deze derde Final Fantasy XIII een eigenzinnige charme uit. Ontroerende muziek en de hier en daar toch nog wel aanwezige Final Fantasy-magie maken van Lightning Returns een acceptabele RPG.

  • Overzichtelijk en duidelijk verhaal
  • Intens spannende gevechten door een flitsend vechtsysteem
  • Tijdsdruk zorgt voor een unieke dynamiek
  • Magische muziek
  • Lightning overtuigt niet als enige hoofdpersonage
  • Oninteressante quests
  • Technisch achterhaald
  • Geforceerde exploratie
  • Inspiratieloos leveldesign

Plaats een reactie


X
Lees meer over Lightning Returns: Final Fantasy 13: