Thief - Tegenvallende terugkeer van een titaan

Recensie | -

Thief is terug. Bijna tien jaar geleden zagen we Garrett voor het laatst door de straten van The City sluipen en in de tussentijd zijn veel afstammelingen van zijn befaamde gameserie voorbij gekomen. Nu is de oude meester terug in een compleet nieuw jasje. Eindelijk kunnen we The City weer onveilig maken.

De overlevering
Zoals het een reboot betaamt is de chronologie van de originele games teruggedraaid. Garrett is na een tragisch mislukte klus een jaar buiten bewustzijn en raakt na zijn ontwaking uit eigenbelang en een zeker plichtsgevoel verzeilt in een strijd tussen het volk en het bestuur van The City. Dat is een nieuw verhaal. Toch zijn de beenderen van de voorgaande drie titels duidelijk zichtbaar. Zo zijn er personages als Basso die al eerder de revue passeerden, maar ook verwijzingen naar iemand als The Trickster. Bovendien zijn er zelfs plotontwikkelingen direct uit de canon gehaald. Het verhaal is daardoor een feest van herkenning voor fans van de serie.

De plot staat desalniettemin op zichzelf. Het verhaal begint een beetje vreemd – Garrett neemt direct een klus aan na een jaar in een mysterieuze coma te hebben gelegen, zonder zijn opdrachtgever ook maar één vraag te stellen over wat er in de tussentijd gebeurd is – maar raakt al snel een intrigerende snaar. Dan mondt het echter uit in een spektakel dat niet bij de game past en iets te lang duurt, waarbij de climax aan het einde van de game wel groots en spectaculair is, maar geen goede sluiting geeft en lang niet zo spannend is als het gedeelte in een psychiatrische inrichting. Dit is namelijk het hoogtepunt van de game. Deze plek is geïnspireerd door eenzelfde locatie uit de laatste Thief-game en staat zoals zijn bron garant voor fantastische psychologische horror.


Speel zoals jij wilt
Zoals Erik in zijn artikel al aangeeft, is deze game naar hartenlust aan te passen aan de uitdaging die de speler zoekt. Zo kan de moeilijkheidsgraad opgeschroefd worden, maar begint de echte lol pas wanneer aparte opties, gebaseerd op mods van voorgaande titels, worden gebruikt. Dit varieert van de mogelijkheid Garretts snelheid te beperken, tot de Iron Man, wat inhoudt dat zodra er ook maar iets misgaat, de speler terug moet naar het begin van de game.

Natuurlijk kent het spel van nature veel spanning. De protagonist is een dief, geen sluipmoordenaar. Hij blijft het liefst ten alle tijden verborgen en vermijdt elke confrontatie, omdat hij weinig kan beginnen tegen zwaarden en pijlen. De spanning komt voort uit die nimmer aflatende angst ontdekt te worden. Langzaam en precies bewegen is essentieel: blijf uit het licht en kijk uit voor luidruchtige vloeren en gekooide dieren, die alerter zijn dan hun baasjes. Er is dan ook niets mooier dan een heel huis leegroven zonder dat iemand het doorheeft, terwijl je gaandeweg alle de zakken van alle bewakers hebt gerold. De game is op zijn sterkst wanneer je ongezien zoveel mogelijk gedaan krijgt onder het oog van bewakers.

De helpende hand der wet
Het steelwerk wordt echter vergemakkelijkt door de beperkte intelligentie van NPC’s. Bewakers en burgers zijn doorgaans blind, reageren soms niet op luidruchtige acties van Garrett en het ergste is dat wanneer ze de dief daadwerkelijk gezien hebben, ze de achtervolging erg snel opgeven, zelfs in kleine ruimtes. Sowieso lijkt het hen niet eens op te vallen als collega’s niet meer op hun plek staan of hun rondjes niet meer maken. Het enige dat ze doen is iets roepen in de trant van “je kan maar beter verborgen blijven!”, alvorens ze Garrett vergeten. Dit doet afbreuk aan de ervaring.


Garretts standaardarsenaal bestaat uit een ploertendoder, een klimklauw en een boog, die pijlen voor allerlei soorten situaties kan afvuren. De bekende waterpijl wordt gebruikt om toortsen uit te schieten, een stikpijl bevat een gas dat dieren in slaap brengt en een stompe pijl is bedoeld voor het indrukken van knoppen waar Garrett niet bij komt of het bewusteloos schieten van vijanden. Andere werktuigen die hij kan aanwenden zijn een schroevendraaier, een tang en een scalpel. Er is niets zo heerlijk als ingenieus voorbij mensen komen door meesterlijk gebruik te maken van al je spullen. Op zulke momenten waan je je een echte meesterdief.

Meesterlijk handwerk
Sowieso is de ‘beleving’ van Garrett ontzettend goed. Er is eigenlijk geen game die de speler zo duidelijk in de huid van de hoofdpersoon plaatst als Thief doet. Dit komt doordat Garretts handen continu in beeld zijn, realistisch bewegen en reageren op wat de speler doet. Hij beweegt gracieus en beheerst, zoals dat een dief van zijn kunnen betaamt. Het is dan ook jammer dat het leveldesign hem soms in de weg zit. Dikwijls denk je ergens op te kunnen klimmen of ergens af te willen springen, maar kan dat om een onduidelijke reden niet. Bovendien is The City, ondanks een heerlijk sfeervol uiterlijk, niet altijd even prettig of duidelijk om te doorkruisen; het duurt een aardige tijd voor je door hebt hoe je overal komt. Dat is in zekere zin realistisch, maar het is voornamelijk frustrerend, omdat het vinden van het juiste pad in het DNA van Thief zit.

In voorgaande games had je grote gebieden die je op meerdere manieren door kon sluipen. Elke gamer had dan ook zijn eigen routes. In deze Thief heb je dat ook, en het levert ook heerlijke momenten op, maar hoe verder je komt in de verhaalmissies, hoe meer de stille subtiliteit van dat routezoeken verdwijnt. De extra klusjes die je van Basso en dergelijke kunt krijgen, geven gelukkig meer van dat lekkere dievenwerk. Je hebt veel mogelijkheden in je aanpak, waardoor de gameplay goed uit de verf komt. Het is wel zo dat je dikwijls door een raam naar binnen sluipt, wat je doet door herhaaldelijk op een knop te rammen. Iets dergelijks is eigenlijk niet meer van deze tijd en het voelt na een aantal keren voornamelijk irritant.


Stilletjes struikelen
Een andere kleine ergernis is de lip- en ondertitelsynchronisatie. Vooral aan het begin van de game verschijnt tekst veel te laat of veel te vroeg – een probleem dat al in de previewversie van vorige maand voorkwam – en in-game dialogen lopen vaak niet gelijk met wat personages zeggen. Het zijn deze kleine dingen die deze Thief-game van glorie en glans beroven. Erger is de framerate die op vreemde momenten inzakt, al komt dat maar weinig voor. In elk geval is het jammer, omdat je Thief eigenlijk alle klasse en succes van de wereld wenst.

Deze serie heeft altijd garant gestaan voor ingetogen maar intense sluipactie, die spelers van een uniek uitdagende en spannende ervaring in fantastische omgevingen voorzag. The City is nog steeds prachtig. De stijl van de huizen is geweldig en de belichting en misteffecten zijn fenomenaal. Het uiterlijk van sommige personages laat af en toe te wensen over, maar over het algemeen is de game een lust voor het oog. Daarbij is de gameplay ook lekker vloeiend, inventief, boeiend en vooral heerlijk uitdagend. De crux zit hem helaas in het tegenvallende verhaal, de domme bewakers, de technische oneffenheden en de soms onduidelijk en beperkt navigeerbare omgevingen. Dat is jammer, want de terugkeer van de titaan Thief is hierdoor niet zo glansrijk als gehoopt. De game is absoluut de moeite waard, maar had veel beter kunnen zijn.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Thief is niet de game die velen graag hadden gezien. Waar de kern van de serie via sterk sluipwerk bewaard is gebleven, is deze ook beperkt door oneffenheden en vreemde beperkingen. Hoofdpersoon Garrett is een genot om te besturen en zijn wereld ziet er geweldig uit, maar dit nieuwste verhaal is bij lange na niet zo sterk als zijn voorgaande avonturen. Deze Thief is op zijn best wanneer Garrett op een immens uitdagende moeilijkheidsgraad klusjes voor zijn heler uitvoert en dus doet waar hij goed in is: alles stelen wat los en vast zit.

  • Garrett speelt fantastisch
  • Sensatie van het stelen
  • The City is fraai duister
  • Garretts coole speeltjes
  • Sterke uitdaging
  • Leuke dievenklusjes
  • Tegenvallende plot
  • Technische foutjes
  • Wisselvallige vrijheid
  • Achterlijke AI

Plaats een reactie