Castlevania: Lords of Shadow 2 - Griezelige teleurstelling

Recensie | -

Duizend jaar doet Dracula erover om van onverwoestbare Prince of Darkness te vervallen in een krachteloze schim van zichzelf. Zijn kasteel is weg, zijn volgers achtergelaten en zijn nalatenschap lijkt vergeten. Ontwikkelaar Mercury Steam is wat dat betreft een stuk sneller, want zij hebben er maar 3 jaar voor nodig gehad om de boel om de zeep te helpen.

Iets meer dan drie jaar geleden maakte Mercury Steam (als onconventionele Westerse ontwikkelaar aan het roer van een typisch Japanse franchise) een paar gedurfde stappen in de Castlevania-serie. Hoewel aanvankelijk met scepsis ontvangen, bleek Castlevania: Lords of Shadow een deel wat zich mocht meten met de andere toppers in de serie. Een fenomenaal vechtsysteem, intrigerend verhaal, heerlijke verkenningsmogelijkheden en schitterende en gevarieerde achtergronden zorgden ervoor dat zelfs de zorgen van de meest doorgewinterde fans als vampieren voor de zon verdwenen. De basis die dat deel legde was zo vers en zo stabiel, dat je echt wel van hele goede huize moet komen om op die fundering een tegenvaller te bouwen. En toch is dat precies wat er gebeurd is.

Een goed begin…

Het eerste half uurtje is er nog niet veel aan de hand. We treffen Dracula aan in zijn kasteel, dat belegerd wordt door een immens leger onder leiding van de Brotherhood of Light. Binnen vijf minuten worden we ondergedompeld in de typisch gotisch, middeleeuwse fantasiesferen van wat Castlevania zou moeten zijn. Terwijl we een kopstuk van de Brotherhood of Light bevechten, beklimmen we tegelijkertijd de immense houten golem die de vijand in elkaar gedraaid heeft. We slopen ze allebei zoals het de Prince of Darkness betaamt. Zonder angst, zonder ontzag, mét arrogant machtsvertoon. Heerlijk, weet iedereen die ook de demo al speelde. En daar houdt het dan ook meteen op met de pret.

Het is alsof Mercury Steam wilde teasen met wat Castlevania: Lords of Shadow 2 had kunnen (en eigenlijk moeten) zijn, om je vervolgens in een compleet andere game te storten. Die ‘andere game’ speelt zich af in de nabije toekomst van een fictieve stad die qua stijlvoering het midden houdt tussen Engeland en Amerika. Op de fundering van wat ooit Dracula’s kasteel was, is nu het onheilspellende bedrijf Bioqemik gebouwd, dat weer een dekmantel is voor de volgelingen van Satan die hun meester terug willen laten keren. Qua gameplay zorgt deze opzet ervoor dat we continu wisselen tussen twee werelden. Enerzijds zijn er de gangen, parkeergarages en riolen van de fictieve City, anderzijds worden we regelmatig teruggeworpen naar het meer herkenbare kasteel uit de hoogtijdagen van Dracula.

Open wereld

Het is in principe toe te juichen dat Mercury Steam beide werelden presenteert als elkaars verlengde in één overkoepelende open wereld. De herkomst van die beslissing is duidelijk, de ontwikkelaar wilde – net als de grootste games uit deze serie – één spelwereld in plaats van verschillende losse missies. Ook met het feit dat Dracula na duizend jaar sluimeren al zijn krachten kwijt is kunnen we leven. Het is een platgetreden pad, maar wel eentje die zich leent voor het verzamelen van nieuwe krachten en bijbehorende backtracken; ook iets waar deze serie groot mee geworden is.

De begrijpelijke keuzes ten spijt is in de uitwerking niets te vinden wat we toe kunnen juichen. Om te beginnen is Bioqemik de slechtste, meest inspiratieloze spelwereld die we in 1000 jaar tijd voorbij hebben zien komen. Donkere, vierkante gangen, donkere parkeergarages, donkere riolen, donkere laboratoria met grijze gangen en nul karakter. Slecht leveldesign legt de nadruk nog harder op de saaie visuals en over de vijanden in deze hedendaagse tijd willen het eigenlijk niet eens hebben. Omdat het toch moet: we hebben hier over mutanten met shotguns en mitrailleurs, soldaten met jetpacks en spierbundels met lasergeweren die per ongeluk uit Gears of War ontsnapt zijn. Hoe goed je vechtsysteem ook is (en geloof ons, dat is het), wie zich als Dracula tegen hordes van deze ongeïnspireerde vijanden moet rammen, doet dat niet met een glimlach op z’n gezicht.


Dracula wordt Sluipula

De redenen dat dit allemaal niet zo vermakelijk is, zijn simpel op te noemen. Buiten het feit dat het type vijand totaal misplaatst is in een Castlevania-game, zorgt het onoverzichtelijke camerawerk voor al voor genoeg frustratie op zichzelf – vooral als er buiten beeld weer eens gedrochten op je staan te schieten. Daarnaast zijn er talloze stukken waar je om patrouillerende vijanden heen moet sluipen. Na de introductie denk je los te mogen gaan als de Prince of Darkness, om vervolgens gedegradeerd te worden tot Solid Snake’s laffe neefje. Maar je moet het doen en de game heeft in deze compleet uit de toon vallende momenten ook maar één correct pad voor ogen. Wijk hier vanaf en je wordt per direct neergeknald. En dus ga je trial-and-error op weg, zakt het plezier je net als de moed in de schoenen en doe je zuchtend wat de game van je vraagt. Het dieptepunt van dit alles? Die keer dat je twee minuten na zo’n frustrerende sluiproute alsnog tegen precies dezelfde vijand moet vechten omdat de game het zegt en je nu ineens wel korte metten kan maken met ‘m.

Nog een reden dat het snel gaat vervelen om je door die hordes klojo’s heen te werken: er is geen beloning. Een goed verhaal, een mooie cutscene of een nieuwe omgeving om watertandend naar te staren; dat soort dingen maakten het in voorganger Lords of Shadow de moeite waard om niet te stoppen tot de zon op kwam. Maar in Lords of Shadow 2 krijg je maar één beloning voor het afslachten van 50 shotgun-dragende mutants: nóg meer shotgun-dragende mutants. Of nieuwe omgevingen die net zo grauw, grijs en saai zijn als de plek waar je vandaan komt. Of een nieuwe skill, waarmee je terug kan door dezelfde grijze gangen als waar je vandaan komt, op weg naar een nieuwe locatie waar je nu wel in kan, die bestaat uit…moeten we het nog uitleggen? Wéér grauwe, saaie, gangen. Ook de cutscenes zijn er in overvloede, maar geen enkele weet indruk te maken in een verhaal dat als los zand aan elkaar hangt, met personages zo diepgaand als een plasje water.


Redding is nabij én minimaal

Is er dan niets goeds over deze game te zeggen? Jawel hoor. Zo is het vechtsysteem nóg beter dan in het origineel. Light magic en dark magic nemen dit keer de vorm aan van twee verschillende wapens. De ene levert je meer health op, de ander deelt meer schade uit en breekt beschermende uitrusting van vijanden. Beide meters opladen doe je door combo’s gaande te houden of door ze te vullen bij daarvoor bestemde tempels. De strategische diepgang van dit systeem houdt de boel meer dan eens razend spannend, vooral tijdens de wel indrukwekkende baasgevechten die deze game rijk is. Die gevechten zijn vaak groots, doordacht, voorzien van meerdere lagen gameplay en worden beslecht op het scherpst van de snede. Dat ze meermaals zonder context opduiken en weer op de achtergrond verdwijnen, ach, meer dan een extra vinkje bij de minpunten is het niet. Ook stemacteur Robert Carlyle flikt het onmogelijke door van Dracula zelfs met de belachelijk gebrachte verhaallijn een interessant personage te maken. Last but not least: het kasteel zelf. Die ‘andere spelwereld’ maakt met zijn meer conventionele vijanden en stijlvoering nog enigszins goed wat Bioqemik zo grondig verpest.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Wie de negatieve punten tegenover de positieve zet, kan met een beetje goeie wil nog tot een enigszins genuanceerd beeld komen dat misschien teleurstelt, maar niet bedroevend is. Alle feiten en objectieve afwegingen verdwijnen echter als sneeuw voor de zon als we kijken naar het plezier dat we met deze titel beleefd hebben – dat plezier was er namelijk niet echt. Door Castlevania: Lords of Shadow 2 heen spelen zal voor velen meer als stroef werk aanvoelen dan als vermaak. We vragen ons ook serieus af voor welke doelgroep dit nou bedoeld is. De traditionele Castlevania-gamer krijgt al een hartaanval bij de eerste vijand die een laserpistool tevoorschijn trekt, de fan van Lords of Shadow ziet een flinke stap terug. De compleet nieuwe instapper krijgt een actiegame voor z’n kiezen die onder de maat ligt van wat we vandaag de dag mogen verwachten.

5-
  • Robert Carlyle als Dracula
  • Verbeterd vechtsysteem
  • Sterke boss fights
  • Compleet misplaatste toon en inconsistente stijlvoering
  • Incoherente, saaie spelwereld(en)
  • Stealth-stukken uit de hel
  • Verhaalvertelling om van te huilen

Plaats een reactie


X
Lees meer over Castlevania: Lords of Shadow 2: