Astonishia Story

Er zijn al een paar RPG’s op de PlayStation Portable verschenen, maar tot nu toe wist eigenlijk alleen Tales of Eternia mij te overtuigen, wat nota bene een port is. Astonishia Story is dat ook, maar slaat de plank der kwaliteit mis en belandt daardoor in een rijtje met andere net-niet-RPG’s.

Het verhaal in Astonishia Story is namelijk van een zeer bedenkelijk niveau. Het begint al met het grootste cliché in RPG land, namelijk in bed, wanneer de held van het verhaal Lloyd wakker wordt. Vanaf dat moment wist ik eigenlijk al dat dit niet veel ging voorstellen. Lloyd is een ridder (verrassend) die een heilige staf van de koning moet bewaken, maar die kwijtraakt (die zag je niet aankomen, hè!). Trouw als hij is besluit hij de dieven van de staf te achtervolgen en onderweg maakt hij heel veel vrienden. Het is dus het standaard verhaaltje. Op zich vind ik dit geen probleem, maar als het standaard verhaal daarnaast geen enkel moment weet te overtuigen en de binding met de karakters er totaal niet is, houdt het voor mij al snel op.

Een mooi voorbeeld hiervan is een conversaties tussen mijn helden, vlak nadat een draak vanuit het niets de stad heeft vernietigd waar je net uit loopt. Held Lloyd stelt voor om op zoek gaan naar overlevenden, maar een ander (waarvan ik de naam nu al ben vergeten wat weer genoeg zegt) vindt dat niet nodig. Een draak laat volgens hem geen overlevenden na. En dit alleen is genoeg reden voor Lloyd om het eens te zijn en vrolijk door te gaan met wat hij bezig is. Hallo?!?! Er zijn net tientallen onschuldige mensen vermoord! Ik wil verdomme dat dorp in om te kijken of er nog iemand leeft, en zo niet, of er nog wat leuke items te scoren zijn! Maar nee hoor, er wordt voor mij besloten wat ik moet doen. Zeer irritant en helaas komt dit vaker voor.

Een interessant vechtsysteem had de boel nog enigszins kunnen redden, maar ook hier faalt Astonishia Story. Gevechten vinden plaats op een klein slagveld, vergelijkbaar met een tactische RPG als Final Fantasy Tactics. Probleem is alleen dat het geen enkel moment tactisch wordt en het eigenlijk alleen maar veel te lang duurt voordat een gevecht ten einde is. Positief is dan wel weer dat je niet om de vijf seconde in een gevecht belandt. Op de wereldmap zie je vijanden lopen en zodoende kun je, als je er even geen zin in hebt, gevechten ontwijken. In de welbekende dungeons word je random aangevallen, maar omdat dit eens in de dertig seconden gebeurt, is het niet irritant te noemen. De gevechten blijven dat natuurlijk wel.

Dit spel is dan ook alleen geschikt voor hen die een lange, saaie vakantie tegemoet gaan. Zo’n vakantie waarbij je ouders jou naar de middle of nowhere ontvoeren, waar echt geen fuck te doen is. Dit spel zal je dan even van de omgeving kunnen afleiden, maar leuker wordt de vakantie er denk ik niet op.