Watch Dogs review - Het wachten waard

Recensie | -

Kijk naar de hype, het aantal pre-orders en de rest van de releases van 2014 en er mag geen misverstand over bestaan; Watch Dogs is (één van) de grootste games van dit jaar. Niet dat dat een verrassing mag heten, want bij de aankondiging stond het publiek al op de banken en zelfs na uitstel en veel 1080p-gezeur is het gros van dat publiek vol overtuiging blijven staan. Eindelijk het vooruitkijken voorbij. Hij is er, de titel waar gamers al jaren vol spanning op wachten.

Het is altijd moeilijk in te schatten hoe een verwachtingspatroon invloed gaat hebben op het plezier dat gamers beleven met een game. Je verwacht dat Watch Dogs van GTA 5-kwaliteit is? Koude kermis. Je hoopt dat die eerste trailer die we zagen representatief is voor het grafische plaatje op next-gen consoles? Koude kermis. Je durft er geld op in te zetten dat Watch Dogs met afstand de meest indrukwekkende game van het jaar is geworden? 2014 is nog niet voorbij, maar ook hier schatten we in: koude kermis.

Wat Watch Dogs uiteindelijk wel is geworden? Een open wereld-game die meteen meedraait in de top van het genre. Eentje met een relevante vertelling, extreem vermakelijke gameplay, bakken content en een indrukwekkend mooi Chicago. En (voor Ubisoft) misschien nog wel belangrijker: dit is een titel die het in zich heeft succesvol uit te monden in een meerdelige franchise. Maar laten we over een vervolg nog maar niet spreken, want er is eerst nog genoeg te vertellen over Watch Dogs zelf.

CtOS
Voor de doorgewinterde gamer (of iedereen die eerder een game in dit genre speelde) is het concept zo klaar als een klontje. Grote stad, voertuigen jatten, naar missiepunten rijden en genoeg optionele missies om je tientallen uren zoet te houden. Ontwikkelaars ontdekten het succes van die blauwdruk al voordat de mensheid het wiel uitvond en Watch Dogs schikt zich netjes binnen die bekende en succesvol gebleken contouren.

In het Chicago van de nabije toekomst draait de complete stad op één besturingssysteem: CtOS. Het systeem beheert alles, van stoplichten tot elektriciteitskasten, van talloze camera’s op straathoeken tot het netwerk van mobiele telefoons en van laptops tot alarmsystemen en gesloten deuren – allemaal in het beheer van megacorporatie Blume. Dat klinkt niet alleen als een ontzettend fout plan, dat is het ook. Tenzij je Aiden Pearce heet, hacker van beroep bent en een appeltje te schillen hebt met uiteindelijk de halve stad. Eén hack die in het begin misloopt zorgt ervoor dat Aiden uiteindelijk in een spiraal van geweld, wraak en criminaliteit verzeild raakt. Het zet daarmee direct de boel op scherp voor een langdurig avontuur in een schitterend ogend Chicago.

The sky is the limit
Aidens toegang tot het CtOS zorgt ervoor dat je direct allerlei aparte mogelijkheden tot je beschikking hebt. Alleen al over straat lopen zorgt voor een berg aan input die je via je telefoon binnenkrijgt. Automatisch scan je het gezicht van elke persoon die langsloopt. Zo krijg je direct informatie binnen. Wat zijn iemands hobby’s, heeft deze persoon schulden en wat is zijn jaarinkomen? Het zorgt nogal voor een wirwar aan informatie op je scherm, maar met een druk op de knop zet je deze automatische ‘profiler’ af en duiken niet constant allerlei nutteloze feitjes op. Let er wel op dat je op deze manier allerlei zijmissies, nieuwe liedjes op de radio of misschien zelfs wel voertuigen misloopt, want sommige inwoners kun je hacken voor dergelijke bonussen - of je tapt een gesprek af waaruit je bijvoorbeeld de locatie van een nog te begane misdaad kan afleiden.

Alle mogelijkheden van Aidens CtOS-hack opnoemen zou dertig alinea’s in beslag nemen, dus ga er maar vanuit dat je op elk gewenst moment de omgeving op verschillende manieren kan beïnvloeden. Stoplichten hacken zodat je achtervolgers op de ontstane verkeerschaos klappen is zo’n optie. Of elektriciteitskastjes opblazen, paaltjes in de weg omhoog laten komen, bruggen open- of dichtzetten, telefoons laten exploderen, autoalarmen uit- of aanzetten, camera’s hacken, zelfgemaakte bommen af laten gaan; zeiden we al dat de mogelijkheden eindeloos waren? Alles is te hacken en het is zo simpel als een druk op de knop. Sterker nog, om je meer speelvrijheid te geven heeft Ubisoft een klein loopje met de realiteit genomen, met als resultaat de mogelijkheid om van camera naar camera te ‘springen’, waarna je ook alles kunt hacken dat in het zicht van die camera is; zelfs als Aiden een paar blokken verderop staat.

Hoofdmissies vs. optionele content
Een echte hacker rolt inmiddels met zijn ogen, maar de gamer in ons kan zulke mogelijkheden alleen maar toejuichen. Al dat hacken verheft Watch Dogs van een doorsnee open wereld-game tot een hele bijzondere. Vooropgesteld, de schietactie (voor wie daar meer van houdt) is mede dankzij een slow-motion-optie tot ware kunst verheven. Maar veel mooier is het om het schieten af te wisselen met het betere denkwerk. Vanuit de schaduwen vijanden richting explosieve elektriciteitsdozen lokken, om ze daarna op te blazen. Met een geluidsdemper op je pistool die ene wachter omleggen, waarna je de telefoon van die andere in z’n broekzak opblaast. Even nog een bom ergens tegen de muur mikken, afstand nemen en via een camera diezelfde bom opblazen. Zo sloop je soms een klein legertje criminelen terwijl je een straat verderop in een parkje staat te chillen met je telefoon.

Die vrijheid is natuurlijk fantastisch, maar zou niets betekenen als Ubisoft zijn missies niet zodanig in elkaar had gedraaid dat het ook daadwerkelijk leuk is om aan te klooien. Daarmee scoort de ontwikkelaar misschien wel de meeste punten. Zelfs genrekoning GTA heeft tussen zijn talloze hoofdmissies een paar mindere broeders zitten, maar in Watch Dogs is elke hoofdmissie een absoluut genot. We hebben de game niet één keer op een missie kunnen betrappen die als loze opvulling dient. Elk nieuw verhaalicoontje duwt het verhaal in rap tempo vooruit.

Die lofzang gaat helaas niet op voor de vele zijmissies. In principe zitten ze allemaal goed in elkaar, maar de tiende keer een gang hide-out uitmoorden is niet per se leuker dan dat het de eerste negen keer was. Bovendien verwennen de hoofdmissies je dusdanig dat de kans groot is dat je snel je interesse verliest in het optionele gebeuren dat er in Chicago te vinden is. Want hé, er is immers weer een icoontje op de kaart verschenen dat het verhaal verder uit de doeken doet!

Lijdt onder zijn eigen kracht
Alles wat hierboven staat zorgt ervoor dat Watch Dogs een extreem vermakelijke game is, maar er zijn nog wat kleine punten die de ervaring naar een nog hoger niveau tillen. Zo verdien je ervaringspunten die nieuwe skills vrijspelen en voorziet Aiden als een soort Max Payne-light zijn eigen verhaal van commentaar. Of het feit dat vijanden, mits beschoten met een geluidsdemper, geen idee hebben waar je zit. Dat lijkt iets kleins, maar we zouden nu al niet meer terugwillen naar een game waarin alle vijanden in een straal van 10 kilometer direct weten waar je zit op het moment dat je een kogel afvuurt. Ook de verhaallijn en de thema’s die de revue passeren hielden ons aan de buis gekluisterd, al worden juist op het gebied van privacy en de invloed van een corporatie als Blume enkel de verwachte paden bewandeld; het is allemaal geen hogere literatuur, maar het script en de personages kunnen zich meten met de betere actiefilms uit Hollywood.

Wat rest zijn de ontelbare randzaken die afhankelijk van het type speler dat je bent het verschil kunnen maken. Online inbreken bij elkaars game staat leuker op het CV van Watch Dogs dan dat het daadwerkelijk leuk is om te doen. Ook het arcade-achtige rijden met bijna onverwoestbare auto’s zal niet iedereen even lekker liggen. Uiteindelijk lijdt Watch Dogs zo enkel onder de kracht van zijn eigen hoofdmissies en verhaallijn. De grote kwaliteiten lichten de zwaktes uit van alles dat geen onderdeel is van de hoofdverhaallijn. In de zijmissies vinden we licht vermaak, soms met een knipoog en na de eerste uren is de variatie daar op. Wissel dat bij een eventueel vervolg in voor iets meer uitgedachte content en een serieuzere toon en we zijn… Oh wacht, we zouden het nog niet over een vervolg hebben, toch? Goed, laten we dan maar afsluiten met het enige wapenfeit dat telt: Watch Dogs is het wachten waard geweest.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Watch Dogs heeft zeker wat verbeterpunten (bijvoorbeeld de zijmissies), maar wat overblijft is een game die het onmogelijke flikt, en dat is het waarmaken van de torenhoge verwachtingen. Veel games richten zich op specifieke doelgroepen, maar Watch Dogs krijgt het voor elkaar om een ervaring neer te zetten die we werkelijk iedereen aan kunnen raden. En dat is maar weinig andere games gegeven.

9
  • Speelvrijheid dankzij hacken
  • IJzersterke missies
  • Meeslepende verhaallijn en sterke personages
  • Zijmissies en online gameplay duidelijk minder

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.