Titan Quest

Duizenden gamers kijken al maanden uit naar de release van Titan Quest. Waarom? Omdat Titan Quest een Hack & Slash RPG is, één van de meest populaire genres op de PC. Helaas is het niet echt een dikbevolkt genre. Integendeel, de goede RPG’s zijn de afgelopen jaren op één hand van een overenthousiaste houtzager te tellen. Dat is gek, want het concept van RPG’s is vrij simpel. Het besturen van een personage gaat bijvoorbeeld alleen via de muis en daar kan weinig mee fout gaan. Maar waarom schieten deze games dan niet als paddestoelen uit de grond en technisch veel meer geavanceerde shooters wel? Is het dan echt zo moeilijk om een RPG te maken?

Ja, dat is het zeker. Alleen al omdat we te maken hebben met de erfenis van Diablo 2. Nog steeds spelen duizenden mensen die game online en eigenlijk wordt elke RPG in die stijl vergeleken met Diablo 2. Toch gaat Titan Quest de strijd aan. Sterker nog: het doet niet eens een poging om anders te zijn dan Diablo! Het houdt gewoon dezelfde structuur aan en verandert alleen het thema en de spelwereld. Titan Quest hoef je dan ook niet te zien als een bijster originele game. Maar is dat erg? Nee, het is zelfs wel lekker. Want terwijl Blizzard haar sterke MMORPG World of Warcraft uitbreidt en Diablo 3 maar laat wachten, kunnen wij als liefhebbers ons momenteel in een prima vervanger vastbijten.

Want dat is Titan Quest; de stap tussen Diablo 2 en 3. Het vult een gat op en doet dat ontzettend goed, maar niet baanbrekend. Spelers nemen de rol aan van een jonge krijger die op pad gaat door een mythische wereld waarin de zogenaamde Titanen weer opgesloten moeten worden. We komen dan gelijk aan op het tweede punt waarom zo weinig RPG’s verschijnen; ze moeten altijd overdreven lang zijn. En lang is Titan Quest, met de nadruk op ‘lang’. Niet groot dus, want vrijheid zul je nauwelijks krijgen. Daar moet je van houden, want de opdrachten en missies zijn wel heel erg in de stijl “doe dit, ga daarheen, breng dat terug”.

Je zult dus vooral een heel erg lang pad bewandelen en ondertussen net als in Diablo steeds uitgedaagd worden om weer verder te spelen. Soms lijkt het wel alsof er geen einde aan komt. Versla je net een aantal mythische wezens, stuit je weer op een eindeloze grot vol leuke goodies. Dit maakt het zo verschrikkelijk verslavend dat je al snel uren achter de monitor gekluisterd zit. Je hoeft overigens niet alles te doen, maar een echte RPG-liefhebber zal onderkennen dat je het op een of andere manier niet kunt laten die ene grot binnen te gaan. Want stel je voor dat nou juist daar dat ene vette wapen opduikt! Titan Quest speelt daar goed op in en wordt eigenlijk ook nooit saai in al die tientallen uren spelplezier.

Dat het niet saai wordt, heeft ook te maken met de fantastische sfeer. Begrijp me niet verkeerd, ik vond Diablo een ontzettend goede game, een van de beste die ik ooit gespeeld heb. Maar aan sfeer wordt het duidelijk overtroffen door Titan Quest. De scherpe, felle kleuren en wisselingen tussen duistere bossen en Oud-Griekse steden gaven me continu het gevoel dat ik echt op reis was. En dat is voor mij persoonlijk altijd een belangrijk element in het spelen van een RPG. Overigens zijn de graphics aardig, maar niet geweldig. Het voordeel hieraan is wel dat een middelmatige PC Titan Quest kan draaien, al zul je op elke PC hier en daar wat flinke framedrops en andere vertragingen kunnen verwachten. Wellicht zal dit via een patch nog gecorrigeerd kunnen worden.

Maar sfeer en speelduur zijn niet het belangrijkste punt van een RPG als Titan Quest. Dat is namelijk het derde punt waarom een RPG maken zo moeilijk is; het moet diepgang bevatten. Je moet een personage kunnen creëren en die uit kunnen bouwen zoals jij dat wilt. Veel RPG’s zoals Sacred gaan hier de mist in, ze vergeten dat de ietwat rechtlijnige opdrachten al het lineaire verzorgen en dat het aanpassen van een personage al de vrijheid moet bieden. In Titan Quest krijg je daarom lekker veel keuzemogelijkheden in het tweaken aan je personage. Zo krijg je de keuze uit zes diverse klassen (verdeeld over magie en kracht) en kun je via allerlei boomdiagrammen nieuwe skills leren. En dat zijn er veel, dus reken maar op steeds een paar minuten wikken en wegen als je eenmaal gestegen bent in level.

Iets wat Diablo 2 zo populair maakte is de multiplayer-modus. Dat begrepen de makers van Titan Quest en ze voegden dan ook een online modus voor zes spelers toe. Helaas mist deze modus de finesse van het netwerk van Blizzard. Want waar Blizzard haar Diablo via een sterk netwerk goed online speelbaar maakte, laten de makers van Titan Quest dit aan de gamers over. Zelf een game hosten dus en ja, dat gaat gepaard met vervelende lag die in een game als deze dodelijk kan zijn. Toch bevat de modus wel potentie, want als je het zonder lag kunt spelen is het de beste ervaring voor een game als deze. Positief is ook dat je na het sluiten van je online potje gewoon verder kunt gaan op het punt waar je met je vrienden gestopt was.

Toch blijft er iets knagen tijdens het spelen van Titan Quest. Hadden we niet stiekem gehoopt op een RPG die niet alleen een tussenstap kon zijn tussen Diablo 2 en 3, maar zelfs het genre kon verbeteren? Eigenlijk spreekt de game met deze stijl nu alleen maar huidige liefhebbers van het genre aan en trekt het geen nieuwe gamers aan. Iets wat bijvoorbeeld Oblivion wel voor elkaar kreeg. Jammer, want de makers kregen een kans voor open doel en misten die. Nu voelt het als een “been there, done that”-spel, al zullen de liefhebbers dat niet erg vinden na al die jaren Diablo 2 te hebben verkend.