FlatOut 2

In het echte leven ben ik een ware ijdeltuit wanneer het aankomt op auto’s. Weinig kans dus dat je op mijn auto ooit een krasje of vogelpoep aantreft. Bij racegames neig ik echter naar het tegenovergestelde: ik wil altijd zovéél mogelijk schade maken aan een bak en het liefst m’n wagen overal tegen aan laten schuren. Gelukkig zijn er tegenwoordig genoeg van dit soort race-games, waarin ik onbesuisd al mijn remmen los kan laten gaan. Minder dan twaalf maanden geleden was daar bijvoorbeeld opeens FlatOut, een verassend goede titel van de relatief kleine ontwikkelaar Bugbear Entertainment. Dankzij de uitstekende verkoopcijfers (het eerste deel ging meer dan 800 duizend keer over de toonbank) is er nu de opvolger, FlatOut 2.

Meer mainstream

Het belangrijkste bij het spelen van een opvolger, is natuurlijk ook het bekijken van wat er nieuw is. In het geval van FlatOut 2 valt meteen op dat er dit keer meerdere raceklassen aanwezig zijn. In het origineel was het alleen mogelijk met wagens te racen die net van de sloop leken te komen, nu is het ook mogelijk om twee andere soorten wagens (met bijbehorende raceomgevingen) te kiezen in de carrièremodus: ‘race’ en ‘street’. Deze kun je echter pas spelen wanneer je genoeg geld hebt weten te verdienen in de originele ‘derby’-modus, en je jezelf een auto uit deze klasse hebt weten te verdienen. FlatOut 2 is met de toevoeging van wat minder onorthodoxe wagens dus duidelijk meer mainstream geworden.

Nieuw is dit keer ook de toevoeging van een multiplayer-modus (waarin je online met maximaal acht spelers tegen elkaar kunt gaan beuken) en de personages die dit keer centraal staan in het spel. Deze personages komen alleen voor bij laadschermen in de vorm van concept art en tijdens het racen met naam. Leuk bedacht natuurlijk, maar anno 2006 net iets te mager om het lekker uit de verf te laten komen. De personages voegen namelijk weinig toe aan het spel en zijn inhoudsloos, totaal overbodig dus.

Om dat mainstream-gedoe extra te benadrukken, is er ook voor gekozen een aantal dingetjes bijna letterlijk over te nemen van die andere ‘-out’ game, Burnout. Zo is het nitro-systeem iets op de schop gegaan, en krijg je nu ook een dikke boost als je een Takedown…ehh…een ander keihard laat botsen. De oplettende onder ons zullen ook een grafische detail herkennen uit Burnout: crash-termen als ‘Smash!’ en ‘Super Flip!’ verschijnen namelijk ook netjes in vrijwel dezelfde gele kleur en letters in beeld als bij Burnout. Beter goed gejat, dan slecht verzonnen?

Beter dan Burnout

Jazeker. Sterker nog, FlatOut 2 is in mijn ogen een betere game dan welke Burnout-titel tot nu toe. Beide series beloven namelijk voor de meest waanzinnige crashes en ongein op de weg, en met FlatOut 2 is Bugbear net iets boven Burnout 3 komen te staan. Dat komt vooral doordat FlatOut 2 net iets uitdagender en gevarieerder is. De carrièremodus werkt aanstekelijk, aangezien je echt je best moet doen genoeg saldo te verdienen om je auto te ‘upgraden’ (nee, niet tunen bij deze game) en om nieuwe wagens aan te schaffen. Die upgrades zijn behoorlijk belangrijk, want zonder een betere motor bijvoorbeeld val je echt niet in de prijzen bij een volgend evenement. En zonder prijzen geen geld, zonder geld geen nieuwe auto’s, zonder nieuwe auto’s geen nieuwe raceklasse, zonder nieuwe raceklasse geen nieuwe omgevingen en zonder nieuwe omgevingen geen ‘fun’.

Want die omgevingen in FlatOut 2 spelen een cruciale rol in het spel. Niet alleen zijn er her en der wat shortcuts (zodat je gedeeltes in het circuit kunt afsnijden), ook ligt het parcours vol met obstakels. Obstakels die voor totale chaos zorgen op het veld. Met chaos bedoel ik echt totaal krankzinnige taferelen, zoals steigers die naar beneden flikkeren of boeren schuurtjes die uit elkaar geregen worden. En hiervoor speel je FlatOut 2 dan ook. De chaos, de crisis, de mayhem, complete schroothopen die op je beeld verschijnen. Fantastisch toch?

Mini-games

Diegenen die mijn impressie destijds gelezen hebben, weten dat ik bij het eerste deel niet echt onder de indruk was van de vage mini-games. Veel is er in deel twee niet veranderd bij deze modus, want nog steeds is het de bedoeling je bestuurder (door middel van de eerdergenoemde Crash-Out) zover mogelijk uit zijn auto te laten slingeren en als een levend projectiel te gebruiken bij allerlei weirde spelvarianten. Zo is het dit keer zelfs mogelijk de Olympische sport bij uitstek, curling, na te spelen met je raceauto. Om eerlijk te zijn, ben ik nog steeds niet echt fan van dit onderdeel geworden. Daarvoor is het allemaal iets te lachwekkend, al kan ik me wel voorstellen dat sommigen dit juist wel waanzinnig leuk vinden om te spelen. Zeker als je zelf ook niet helemaal spoort. Hmm, al hoewel. Dan had ik het ook leuk moeten vinden…

Koppijn

Tenslotte wil ik nog iets kwijt over de soundtrack van FlatOut 2. Die is namelijk jammergenoeg NIET mainstream geworden. Geloof mij, ik houd best van wat heftige(re) rockmuziek, maar niet als ik ook nog eens op de weg moet letten. Daar krijg ik na twee rondes gewoon knallende koppijn van! Gelukkig kun je nog altijd wél de muziek wat zachter of gewoon helemaal uit zetten, maar het blijft natuurlijk een gemiste kans!