Forbidden Siren 2

Het eerste deel uit Sony’s horrorserie Forbidden Siren werd gematigd positief ontvangen. De wijze waarop het (uitstekende) verhaal werd verteld en de unieke mogelijkheid om de spelwereld vanuit de ogen van je vijanden te kunnen aanschouwen, werden alom geprezen. Helaas waren de besturing en het camerawerk niet helemaal in orde. Een kwaal waar in het verleden meer horrorspellen aan leden, maar iets dat sinds Resident Evil 4 eigenlijk niet meer geaccepteerd wordt. Voor ons horrorliefhebbers was het dus goed nieuws dat Sony direct na het uitbrengen van het eerste deel, aankondigde bezig te zijn met een vervolg dat zou afrekenen met de minpunten en zou voortborduren op de sterke punten van het origineel. Als de ontwikkelaar hierin geslaagd is zou er onder deze recensie zomaar een hoog cijfer kunnen prijken en mag Forbidden Siren 2 zich scharen tussen de grote jongens in het genre.

Forbidden Siren 2 speelt zich af op het mysterieuze en verlaten Japanse eiland Yamijima. Negenentwintig jaar geleden zijn hier afschuwelijke dingen gebeurd en sindsdien zijn alle bewoners spoorloos verdwenen. Nu, negenentwintig jaar later strandt om diverse redenen een aantal personen op het eiland. Al deze personen zijn speelbaar gedurende het avontuur. Een aantal van hen is met een speciale bedoeling afgereisd naar Yamijima, zoals een journalist die een artikel over de mysterieuze verdwijningen wil gaan schrijven. Anderen zijn er echter allesbehalve vrijwillig en willen niets liever dan het eiland zo snel mogelijk verlaten. De personages zijn lekker divers en hebben allen hun eigen (interessante) verhaal. Dit verhaal wordt verteld aan de hand van schitterende tussenfilmpjes waar de sfeer werkelijk vanaf druipt.

Sfeer is trouwens een heel belangrijke factor in de Forbidden Siren-serie. De spellen moeten het niet hebben van het beklemmende gevoel van Silent Hill of het ‘achter elke deur schuilt een gevaar’-gevoel van Resident Evil, maar qua sfeer is het onovertroffen. De soundtrack is heerlijk creepy en de geluidseffecten klinken zo overtuigend dat je nekharen soms rechtovereind gaan staan. Dit alles wordt versterkt door de grauwe grafische stijl en de reeds aangehaalde prachtige tussenfilmpjes. Ook het sterke verhaal draagt bij aan de sfeer in het spel, al is de manier waarop het verteld wordt hier en daar wel een beetje verwarrend. Zo loop je bijvoorbeeld om elf uur ‘s avonds met de politieagent langs een bepaald gebied waar je twee levels later opnieuw langs komt met de journalist. Alleen speelt dat level zich drie uur vóór de gebeurtenissen rond de politieagent af.