1. The Evil Within review - Shinji Mikami kan het nog steeds!

The Evil Within review - Shinji Mikami kan het nog steeds!

The Evil Within windt er geen doekjes om: nog voordat je goed en wel weet waar de game om draait, zaagt een beer van een kerel je achilleshiel door met een kettingzaag en is het gelijk vluchten, sneaken en overleven geblazen. Je went er maar beter snel aan, want de komende vijftien uur doe je weinig anders.

Met Shinji Mikami (Resident Evil) aan het roer mag het geen verrassing zijn dat The Evil Within een klassieke survival horror-game is. Als Detective Sebastian Castellanos word je op een moordpartij in een gekkenhuis afgestuurd, maar beland je al snel in een nachtmerrie waarin je wordt opgejaagd door gruwelijke mutanten, ondoden met prikkeldraad om hun lichaam gespannen en een ogenschijnlijk bovennatuurlijke gek: Ruvik.

Dit zijn geen vijanden die je in een directe confrontatie de baas bent en dus is het ouderwets bikkelen. Elke gevonden kogel koester je en als je eindelijk een echte medpack vindt is dat een geldige reden voor een vreugdedansje. Wie goed en geduldig speelt komt met sneaken een heel eind en hoeft zelden een kogel af te vuren, wie een meester is in het uitdelen van headshots heeft doorgaans net genoeg aan de kogels. Iedereen die niet geduldig genoeg is om te sneaken en niet accuraat genoeg is om het meeste uit die paar kogels te halen, nou… die wensen we veel succes. The Evil Within is namelijk, zelfs op de laagste moeilijkheidsgraad, vaak onvergeeflijk.

Zijn het niet de vijanden, en met name de veelvuldig aanwezige eindbazen, dan zijn het wel de vele vallen waarvoor je moet oppassen. Berenvallen, explosieven, prikkeldraad of een gigantische vleesmolen; één misstap en je bent getuige van hoe Sebastian wordt verbrand, verminkt of hoe zijn ledematen op brute en ongecensureerde wijze worden afgerukt. De game legt weinig uit en de meeste harde lessen leer je direct in de praktijk. Te laat het knopje indrukken tijdens het ontmantelen van een bom staat gelijk aan boem en dus opnieuw proberen.


Toch is The Evil Within zelden tot nooit frustrerend. Meestal krijg je de gelegenheid eerst een keer zonder stress kennis te maken met een val, voordat je diezelfde vallen tegenkomt in het heetst van de strijd. Tegen die tijd weet je als het goed is hoe de vallen werken en hoe je ze kunt ontwijken of zelfs in je voordeel kunt gebruiken. Slechts een enkele keer leunt de game écht op ordinaire trial ’n error, als je bijvoorbeeld ineens wordt meegesleurd en in een split second op een schakelaartje moet schieten om niet in een metersgrote gehaktmolen te belanden. Zelfs dat voelt vrijwel nooit oneerlijk, omdat je wel had kunnen zien wat de bedoeling is.

Surviving like it’s 1996
The Evil Within zet vanaf de eerste seconde namelijk een aantal duidelijke spelregels uiteen waar je je aan moet houden om te overleven. Het lijkt misschien een beetje onlogisch en ouderwets dat er maar vijf lucifers in je broekzak passen (naast een shotgun, twee revolvers, een kruisboog van het formaat kleine scooter…), of dat je een doosje met duidelijk zes shotgunkogels erin oppakt en daarna maar twee kogels krijgt. Maar je weet ook dat een rood lampje iets interactiefs is of dat een bepaald type schakelaar een val inschakelt. The Evil Within tekent een duidelijk kader waarbinnen je je moet zien te redden en dat werkt gewoon heel erg goed.

Helaas is The Evil Within ook op andere punten in de jaren ’90 blijven hangen. De voice-acting is bij vlagen om van te janken, zo ongeïnspireerd en zonder emotie. Het maakt niet uit of Castellanos een hele stad ziet verschuiven en schudden, zwemt in een plas bloed, hersens ontleedt of voor de zoveelste keer wordt aangevallen door een kerel met een kluis over zijn kop; een droogkloterige ‘shit’ is het enige dat Castellanos zich laat ontvallen. Dat zullen sommige mensen misschien juist wel waarderen – het hoort immers een beetje bij het genre – maar het zorgt er ook voor dat je je lastig kunt inleven in het verhaal.

Ook de onsamenhangende levels zorgen hiervoor. Vooral in het begin worden de uiteenlopende levels gemakzuchtig aan elkaar geknoopt doordat je voortdurend je bewustzijn verliest of wordt meegesleurd en op een heel andere plek wakker wordt, zonder enige uitleg of clou. Wel zijn de meeste omgevingen heel erg sfeervol. Er zijn wat mindere locaties, vooral die in de open lucht, maar het Resident Evil-achtige landhuis, de medische laboratoria en ook de psychiatrische inrichting die dienst doet als hubwereld en savelocatie zetten geslaagd een lugubere, duistere sfeer neer.

Na een tijdje wordt het verhaal gelukkig ook wat beter ingevuld. Dit doet The Evil Within niet met standaard tussenfilmpjes en zelfs niet met de documenten die je hier en daar vindt, maar met intelligente symboliek. Aanvankelijk lijken allerlei elementen erg out of place, maar door indirecte en soms helemaal niet voor de hand liggende aanwijzingen vallen steeds meer van die aanvankelijk onlogische puzzelstukjes op hun plek. De etalagepoppen. De zonnebloemen. De kluis. De muziek. Maar The Evil Within vergeet het verhaal goed af te sluiten. De symboliek verklaart slechts een deel en laat je met veel andere vragen achter.

Conclusie en beoordeling

None

The Evil Within is geslaagd, maar niet volmaakt. De geduchte vijanden en onvergeeflijke vallen zorgen ervoor dat je de schaarse kogels en health-pakketjes met zorg moet inzetten en maken overleven tot een grote uitdaging. De meeste omgevingen – niet allemaal – zijn bovendien erg sfeervol en vol intrigerende symboliek. Het is daarom extra jammer dat die locaties nogal gemakzuchtig aan elkaar worden geknoopt en het verhaal vooral op het einde te veel steken laat vallen.
7,5
Score
75
Score: 75
  • Pluspunten
  • Heel erg uitdagend
  • Overleven met beperkte middelen is bevredigend
  • Sfeervolle locaties
  • Intrigerend verhaal verteld met symboliek
  • Minpunten
  • Stemacteerwerk is beneden elk peil
  • Paar mindere locaties
  • Verhaal zet niet door

Dit artikel delen

Over de auteur

Lars Cornelis Heeft een grote liefde voor grootse virtuele avonturen. Hecht evenveel waarde aan environmental storytelling als aan lore en heeft thuis een kast vol gameboeken en comics. Steekt per saldo waarschijnlijk toch de meeste tijd in de Master League van PES.

Reacties

  • das een heel mooi cijfer:)

  • Een korte maar krachtige review, zullen we dan maar zeggen. Wie is Ruvik? Hoe is de besturing? Hoe gaat het schietwerk? Zijn de wapens goed? Hoe zijn de horrorelementen? Erg veel wijzer word ik niet van deze recensie.



    Hoe dan ook, de meningen over dit spel zijn heel verdeeld. Ik weet daardoor nog steeds niet wat ik ervan moet vinden. Enerzijds trekt deze game me wel, anderzijds weet ik niet of ik 'em voor de volle mep wil kopen.

  • Wie Ruvik is, moet je zelf ontdekken ;) zou beetje jammer zijn als we dat al gelijk zouden verklappen! Besturing is gewoon goed, valt weinig over te vertellen. Je kunt gewoon lopen én schieten in ieder geval ;) Voelt meer aan als de gemiddelde action adventure, maar dan wat trager natuurlijk. De horror is zoals wel uit de recensie te halen valt wat meer gericht op gore dan op standaard schrikeffecten. Veel bloed, ongecensureerde doodanimaties, vleesmolens, prikkel draad.. Erg luguber allemaal.



    Als je houdt van de klassieke survival horrors is dit echt een aanrader. De sfeer is goed en TEW is lekker uitdagend. Maar de game is wat mij betreft net even te ouderwets op een aantal vlakken om een breder publiek aan te spreken. Zoek je de allerbeste graphics, goede verhaalvertelling en stoor je je eraan dat je maar 5 lucifers mee kunt nemen, dan is TEW niet voor jou. Heb je daar wat aan?

  • Thanks, Lars! Nu weet ik in ieder geval zeker dat ik TEW wil hebben.

  • You're welcome ;) Als je meer vragen hebt, just let me know!

  • Vind een 7,5 misschien iets te laag voor deze game … Al valt het mij wel op dat 2014 echt het jaar van de tegenvallers is. Titanfall viel tegen, Watch Dogs viel tegen en ook Destiny viel tegen. Eens zien of de laatste najaartoppers hier nog wat aan kunnen gaan doen. The Evil Within in ieder geval nog niet zo te lezen.

  • Op zich met je eens dat 2014 veel tegenvallers kende maar Titanfall vond ik de tofste shooter van de afgelopen 4 jaar. Met een gemiddelde score van bijna 87% denk ik ook niet dat je in het algemeen van een tegenvaller kunt spreken. Watchdogs vond ik uiteindelijk een toffe game maar niet meer dan dat en de 80% is daar op zn plaats, idem voor Destiny. En daar had iedereen 90+ verwacht. Maar wellicht dat je het puur voor jou persoonlijk bedoelde.



    Titanfall had wel nog een tikkie beter kunnen wezen en was voor mij in potentie (mits extra aangekleed met een singleplayer en meer wapens etc) de meest aansprekende shooter ooit. Wat een heerlijke kills maak je daar sowieso.

  • Titanfall een tegenvaller? De SP viel tegen ja maar de MP heb ik mij behoorlijk mee vermaakt. Ik zie dat net als CoD eigenlijk.

  • Mwaa de meest gehypte games vallen misschien een tikkeltje tegen. Maar er zijn zat games die beter waren dan de meeste hadden verwacht waaronder Shadow of Mordor. Vaak zijn de minst gehypte games de mooiste pareltjes.

  • Titanfall was ook niet zozeer tegenvallend voor iedereen, maar ikzelf vond titanfall een beetje tegenvallend. Te weinig content naar mijn mening.

  • Ik bedoel dat de gehypte games tegenvallen. Shadow of Mordor is een verrassing dat is echt waar een toffe game! Net zoals een groot aantal indie games dit jaar!

  • Ik vond Titanfall echt heel erg tof, maar het is echt zo'n game waarvan het onvermijdelijke vervolg makkelijk 10x beter gaat worden.

  • Nee, het is meer het jaar van de media hypes, absurde verwachtingen en belachelijke uitspraken.

  • Ben het helemaal eens met Brutal. Als je de hypes negeert valt het allemaal best mee met de teleurstellingen.

  • Evil Within is niet zo erg gehyped, toch?

  • 2014 is niet het jaar van de tegenvallers, maar hopelijk het jaar waarin reviewers zich begonnen te beseffen dat ze wat moesten doen aan de cijferinflatie en hebben besloten zevens toe te kennen aan 'goede, maar geen heel speciale' games in plaats van de achten en negens die ze voorheen kregen.

  • Inderdaad. En dan te bedenken dat de mooiste pareltjes nog grotendeels onverwacht waren (Shadow of Mordor, Alien: Isolation)

  • Het is een hele goede game. Speel elke dag een uurtje, lekker langzaam. Sinds Resident evil 4 niet zo'n goede survival-horror game gespeeld!

  • Leuke review, wel wat taalfoutjes in de een na laatste alinea.
    -Wel zijn d meeste omgevingen… - de
    -…en ook de psychische inrichting … - psychiatrische

  • aangepast, dank je!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren