Resident Evil Revelations 2: Episode 3 review - Recht zo die gaat

Recensie | -

Voor de derde week op rij zijn we in Resident Evil: Revelations 2 gedoken en voor de derde week op rij zie je hetzelfde cijfer onder de recensie prijken. Blijkbaar presteert deze game het om ons voor de derde week op rij evenzeer te boeien, vermaken en interesseren als de eerste keer twee keer. Dat is veelzeggend, vooral omdat we ook deze episode niet op opmerkelijke verbeteringen kunnen betrappen.


De ‘nieuwe’ content in de smakelijke Raid-modus is in ieder geval niet van plan om daar verandering in te brengen. Elke nieuwe episode speelt weer een berg nieuwe missies vrij, maar aan het eind van de dag is het niet meer dan kwantitatieve in plaats van kwalitatieve verbetering. Zoiets klinkt als een domper, maar de waarheid is genuanceerder. Bekijk het van de andere kant en je ziet een modus die nog altijd niet verveelt. Niet na de vele, vele, vele uren die we er inmiddels in hebben gestoken. Het vinden van nieuwe wapens, upgraden van personages en beslechten van uitstekend opgevoerde uitdagingen (voor solospelers) lijkt maar niet oud te worden. Het is de Raid-modus die we blijven spelen voor zijn gameplay en waarvoor alle nieuwe content welkom is – zelfs al verwachten we dat ook de laatste episode niets gaat doen om het concept te verbeteren. Maar het is de campaign waardoor we écht wachten op het slotstuk van deze episodische game. Het was namelijk weer genieten geblazen.

Op een onbewoond eiland

De laatste keer dat we Barry en Natalia achterlieten, stonden ze oog in oog met het kwaadaardige brein achter alle malaise. Claire en Moira maakten in hun avontuur (dat zich zes maanden eerder afspeelt) korte metten met de eerste échte eindbaas en trokken verder richting de gigantische toren waar hun einddoel lijkt te zijn. Voor wie nog even een crash course in context nodig heeft: alle vier de personages bevinden zich op hetzelfde eiland, dat meer en meer begint te lijken op een gestoord experiment. De armbanden die ze om hebben reageren op angst en hoe angstiger ze worden, hoe groter de kans dat ze zelf transformeren in een van de smerige gedrochten waar ze het tegen opnemen.


Moesten episode 1 en 2 het nog grotendeels van hun cliffhanger hebben, in episode 3 zien we ook tussendoor meer en meer verhaal ontstaan. Maar net als voorheen loopt die tussentijdse vertelling mijlenver achter op het overkoepelende mysterie dat al direct aan het begin voorgelegd werd: hoe komen ze op dit eiland, waarom zijn ze hier en wat is er allemaal gebeurd in de zes maanden tussen het avontuur van Claire en Moira enerzijds en Barry en Natalia anderzijds? Resident Evil: Revelations 2 slaagt er niet in om tussentijds genoeg andere relevante vragen op te roepen en te beantwoorden. Het verhaal weigert jammer genoeg verder te gaan dan zijn mysterieuze opzet. Maar goed, zolang die eerste vraagtekens interessant blijven en de gameplay standhoudt, ploeteren we vol goed moed verder.

Genadeklap voor onderlinge dynamiek
Dat het leuk en interessant blijft is dit keer voornamelijk te danken aan Claire en Moira, het duo dat in deze episode ruim driekwart van de speeltijd voor z’n rekening neemt en ook nog eens verantwoordelijk is voor de beste momenten. De avonturen van deze twee dames leggen je voor het eerst wat puzzels voor die niet oersaai zijn en qua actie wordt het geheel een tandje of twee opgeschroefd. Dat alles met de beste eindbaas tot nu toe als kers op de taart – al legt dat gevecht ook het grootste minpunt bloot.


Hoezeer we ook vol lof zijn over de dynamiek tussen de personages (de een is een passieve hulp, de ander de uitvoerende kracht), vooral bij de eindbaas van episode 3 wordt duidelijk dat de balans niet bepaald feilloos is. Zo genezen de passieve personages Moira en Natalia automatisch en snel en kunnen ze bewusteloos geslagen worden in plaats van dat het game-over is. Claire en Barry daarentegen moeten verplicht herbs gebruiken om te genezen en hun ondergang betekent een gang naar de retry-optie. In het gros van de game is dat een dynamiek die je niet zo snel kunt of zult uitbuiten, maar bij een baasgevecht waarin de tegenstander (op survivor-moeilijkheidsgraad) meer kogels kopt dan je mee kunt nemen, zorgen de verschillen er in dit geval voor dat je het passieve personage juist op de voorgrond zet. Zij kan immers toch zelf genezen én haar lege levensbalk betekent niet meteen einde verhaal. Het resultaat is een onnatuurlijk aanvoelende spelsituatie. Het verschil in capaciteiten binnen duo’s juichen we toe, juist omdat het voorzien is van verhalende context. Maar we hebben het hier over een verschil zonder context, dat niet inspeelt op de personages zelf, maar op onlogische regels van de ontwikkelaar. Dit deelt de al ontzettend broze suspense of disbelief een absolute genadeklap uit.

Ruwe randjes

Wie nu begint te roepen over mierenneukerij geven we overigens meteen gelijk. We wisten dat Resident Evil: Revelations 2 een game was met ruwe randjes, waarbij gameplay te allen tijde de overhand heeft en sfeer en presentatie nooit echt indruk weten te maken. Dat is in deze derde episode niet anders en we verwachten op dit vlak evenmin verbetering in de finale. Liever sluiten we daarom af met de positieve kanttekening dat deze titel nog altijd een heerlijke spelbeleving biedt. De Raid-modus blijft zoals gezegd boeien en uitdagen, de verhoogde actie en iets meer puzzels in de campaign-modus zorgen ervoor dat we nog steeds niet uitgekeken raken op deze titel. Beter gezegd, we zien amper verbetering en blijven toch nog steeds zo enthousiast als dat we voorheen geweest zijn. Stilstand is achteruitgang, maar Resident Evil: Revelations 2 doet blijkbaar iets zó goed, dat we die stilstand wederom zonder morren accepteren. Kom maar op met die finale!

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Wie van episode 1 en 2 genoten heeft, gaat minstens zoveel smullen van episode 3. Hetzelfde werkt ook de andere kant op. Episode 3 heeft niets in zich om nieuwe fans te winnen of twijfelaars over de streep te trekken. Het is verhoogde kwantiteit, zonder enige vorm van evolutie, waardoor nagenoeg dezelfde ervaring als voorheen gewaarborgd wordt. Normaliter zouden we een game of miniserie zoiets aan kunnen rekenen, maar het consistente plezier wat we hier wederom ervaren hebben steekt daar een veelzeggend stokje voor. Zolang dat overeind blijft, blijft wat ons betreft ook deze titel stevig overeind.

  • Dynamiek binnen speelbare duo’s weer goed toegepast…
  • Meer (omgevings)puzzels
  • Beste set-pieces qua actie tot nu toe
  • … al laten de scheurtjes zich dit keer ook zien.
  • Dezelfde minpunten houden aan
  • Verhaal drijft nog steeds enkel op hoofdmysterie

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.