Ninety-Nine Nights

We nemen een chick met grote tieten, een blonde koene held, een laidback huurmoordenaar en nog een aantal andere personages, geven ze allemaal een paar missies, knopen daar een flinterverhaaltje aan vast en als laatst voegen we nog het belangrijkste ingrediënt toe: duizenden vijanden die je een kopje kleiner kunt maken. Dames en heren, we hebben het natuurlijk over het hack and slash festijn Ninety Nine Nights, in de volksmond ook wel N3 genoemd.

Hakkuh!!!

N3 is een typisch Japans spel, wat mij meteen een dilemma opleverde. Ik ben namelijk een gamer die het wel kan vinden met dit soort spellen en daardoor eerder geneigd ben om een hoger cijfer te geven. Ik vind het namelijk niet erg om mezelf een weg door honderden vijanden heen te banen door enkel de X en Y knop te gebruiken om een snelle of harde aanval uit te voeren. Want dat is het enige wat je eigenlijk doet. Je rent naar een groep vijanden, gooit dan een combinatie als X, X, X, Y, Y, X, Y uit de mouw en gaat weer verder met de volgende groep.

Toch weet N3 zich van de middelmatige hack and slashers te onderscheiden. Het is namelijk vreselijk uitdagend om een enorme comboreeks te maken, door voortdurend je wapen in de vijand te boren. Mijn record is een comboreeks van 2153, maar dat was wel op het moment dat ik letterlijk omringt was door honderden Orcs, die continue van een berg af kwamen rennen. Het gaf mij een beetje Lord of The Rings Goes Freaking Wild gevoel.

En dit gevoel bleef ik steeds houden. Met plezier heb ik een aantal grootschalige missies opnieuw gespeeld om een betere score neer te zetten, ervaringspunten te verzamelen zodat ik in de volgende missies sterker was en zijn er daarnaast ook tientallen voorwerpen te vinden, die bepaalde attributen verbeteren. Het hoogtepunt van elke missie is echter een baas, die behoorlijk pittig kan zijn. Hij of zij kan jouw aanvallen pareren en je zult echt je best moeten doen om als winnaar uit de strijd te komen.