Saints Row

Ik ben echt dol op dit soort spelletjes. Dat hele free-roaming gebeuren waarbij je kunt doen en laten wat je wilt blijft enorm verslavend. Gewoon, als je zin hebt, even die lelijke kerel op straat een flinke beuk verkopen met je honkbalknuppel. Waarom? Tja, gewoon, omdat hij daar staat. Had hij daar maar niet moeten staan. Ik kon het al in GTA, True Crime en sinds kort ook in Just Cause, en nu kan ik het lekker weer in Saints Row. En weet je, ik vind het nog steeds even leuk om die kerel onderuit te meppen.

Nu kan ik die vent, laten we hem voor het gemak even Sander noemen, alleen met wat mooiere graphics neerknallen. Of nou ja, zoveel mooiere graphics heeft Saints Row nou ook weer niet. Het is in ieder geval geen echte next-gen game op het gebied van beelden. Het ziet er strakker uit dan GTA, de personages kennen veel meer details, animaties en de stad is levendiger, maar daar houdt het ook wel mee op. Nee, Saints Row moet het duidelijk van zijn gameplay hebben.

Op dat gebied onderscheidt Saints Row zich op verschillende punten. Om te beginnen met het verhaal. Op een avond beland je per ongeluk in een oorlog tussen verschillende gangs. Net op het moment dat jij een kogel door je kop gaat krijgen word je gered door de 3rd Street Saints. Deze gang bied je een carrière als bendelid aan, en jij accepteert dat. In het begin zul je één of twee missies verplicht moeten afronden, maar daarna mag je min of meer zelf bepalen wat je gaat doen. Om het spel uit te spelen zul je wel de verhaalmissies moeten volgen.

Je kunt echter pas verder met de verhaalmissies als je genoeg respect hebt opgebouwd. Respect win je door klusjes op te knappen voor andere leden van de 3rd Street Saints. Deze submissies variëren van het simpelweg ombrengen van een paar leden van rivaliserende bendes, tot het rekruteren van een paar hoeren om voor jouw gang te werken. Anders dan in Grand Theft Auto vind je meer variatie in de missies. Zo was mijn collega Jelle erg enthousiast over een missie waarin hij werk moest opknappen voor de verzekeringsmaatschappijen, of beter gezegd: werk moest regelen. De bedoeling was dat je jezelf voor auto’s ging gooien om zo voor te doen alsof het een ongeluk was en mensen zichzelf gingen laten verzekeren. Heerlijk origineel.

Gameplay-technisch gezien kent het een simpele besturing. Een knop voor slaan, een knop voor schieten, een knop om auto’s te jatten en een knop om te springen. Dat is het wel zo’n beetje. In de buurt van iemand uit jouw gang kun je de vierpuntsdruktoets indrukken zodat hij zich bij jou aansluit, en je samen op pad kunt gaan. Verder kun je ten alle tijde een speciaal bendelid bellen die zonder pardoes komt aangestormd in een blitse bolide om eens flink huis te houden.

Ook iets dat we nog niet echt in andere free-roaming-games zijn tegengekomen: een zeer uitgebreide customization. Je kunt je auto’s en je personage enorm gevarieerd en naar eigen smaak indelen. Van de motiefjes van je hoed of boxershort tot de spoilers op je wagen en de kleur van je tattoos, het zit er allemaal in. Het gaat zelfs zo ver dat je zelf kunt indelen hoe je de kleding wil dragen. Mocht je niet tevreden zijn met het uiterlijk van je personage, dan kun je altijd nog naar de plastische chirurg gaan in het spel om je eigen lichaam te verbouwen. Ikzelf koos voor een ‘fat niggah’ met een ‘pimpin’ zonnebril, een overdreven dikke ‘bling-bling’-ketting, een ‘big-ass’ auto die op geen enkel front meer origineel was, en bevond me constant omgeven door bendeleden. Ik vind dit hele aspect echt fantastisch. Niks geen voorgebakken held met wat standaard kleding, maar gewoon je eigen gangster die je zo ‘bad-ass’ kunt maken als je zelf wilt (of niet natuurlijk).

Het aardige is dat je je eigen personage ook online kunt gebruiken om een veelvoud aan spelmodi af te werken. Dit kan zowel coöperatief als competitief en kan best vermakelijk zijn voor een aantal uurtjes. Zo is er een modus waarbij je moet voorkomen dat het andere team jouw pimp vermoord, ondertussen moet je met jouw gang de pimp van het andere team zien om te leggen. Naast de standaard Deathmatches is dit een welkome toevoeging. Natuurlijk is de wereld online niet zo free-roaming als in de offline component, maar er is nog een redelijke vorm van vrijheid te bekennen in sommige levels. Robert en Jelle kunnen in hun videoreportage nóg meer vertellen over de online mogelijkheden van Saints Row.