Black Buccaneer

Wat is dat toch met die piratenprut van de laatste tijd? Denk je net het ergste gehad te hebben, staat er weer een nieuwe kaper op de kust. Ze gaan allemaal over geld, schatten en enge andere piraten. En altijd heeft de hoofdpersoon een baard, een slecht geschoren kin of een kaal hoofd. En allemaal zijn ze prut.

Al pakt Black Buccaneer het weer net wat anders aan. Deze game gaat namelijk over een piraat die te bang is om te vechten, over een enge heks en over een groot monster met een enorm zwaard. De zeerover Francis is het enige bemanningslid dat de storm heeft overleefd, en die spoelt aan op een macaber eiland. En op dat eiland ligt – hoe kan het ook anders – een pracht van een schat.

Francis is een enorme lafbek. In plaats van die geweldig grote schat te gaan halen en gevaren te trotseren, wil hij van het eiland weg, terug naar de plek waar hij niks had. Dat het verhaal hem dwingt op avontuur te gaan, is een schrale troost. Op dit gevaarlijke eiland leven twee dieren: apen en gorilla’s. Apen sla je in zes klappen dood, gorilla’s in achttien. Gelukkig vindt Francis na nog geen half uur een gouden amulet, die hem helpt deze gevaarlijke monsters uit de weg te ruimen. De game wordt nog een stukje makkelijker, waardoor zelfs een aap met de herseninhoud van een pinda hem zou kunnen spelen.

Die aapjes doen Black Bucaneer geen eer aan. Vaak hebben deze arme beestjes het drukker met springen dan zich druk te maken om jou. Het gillen van deze behaarde wezentjes lijkt te gebeuren in een indoor jungle, in plaats van een echte, wat een gekke galm veroorzaakt. Je vijanden zijn lekker vervelend en irritant. Het liefst ren je dan ook zo snel mogelijk door, in plaats van zelfs maar de moeite te nemen deze af te maken, ook al ben je enorm sterk en is dit in twee klappen gebeurd.

Het eeuwige heen en weer rennen gaat op den duur ook vervelen. Duidelijke wegen en doelen ontbreken, en keer op keer zul je dezelfde puzzels opnieuw moeten maken. Je dwaalt een eeuwigheid rond in een wereld die je continu opnieuw frustreert. Een wereld die geen uitdaging biedt. Die dit nooit zal bieden. De verzamelde punten die je nodig hebt om tussentijds op te slaan, zijn er in overvloed. Als je dood gaat, kost dit ook punten, maar je zult nooit diep in je digitale buidel moeten tasten. Vier dozen verplaatsen kan ieder kind dat ook de was doet.

En ook al weet Black Buccaneer zich op het gebied van graphics en sounds nog net te redden, het klinkt en oogt niet helemaal prehistorisch; een slechte camera is een doodzonde bij iedere platformer. Nee, ik denk niet dat een PlayStation 2- of Xbox-versie dat kan veranderen. Integendeel, de camera zal hier helemaal ondraaglijk zijn.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Crew

Iedere snotneus die zijn veters kan strikken, kan Black Buccaneer spelen. Black Buccaneer is niet meer dan een standaard platformer. Eentje die totaal geen uitdaging biedt en weinig verrassingen in petto heeft. Bovendien wordt hij geteisterd door een enorm slechte camera. De Black Buccaneer verandert niks aan wat de game is: gewoon nog meer piratenprut.

4

• Idee van Black Buccaneer is leuk...

• Maar slecht uitgewerkt
• Camera
• Oersimpel