1. Dragon Quest Heroes review - Meer dan button bashing

Dragon Quest Heroes review - Meer dan button bashing

Koei Tecmo's ontwikkelteam Omega Force, bekend van onder andere de Dynasty Warriors-reeks, Hyrule Warriors en First of the North Star: Ken's Rage, slaat de handen ineen met uitgever Square Enix voor een nieuwe 'Dynasty Warriors-mashup' vol snelle en chaotische Musou-actie, die in de kern trouw blijft aan de iconische Dragon Quest-reeks, met terugkerende personages als Jessica en Yangus van Dragon Quest VIII en de kenmerkende visuele stijl van ontwerper Akira Toriyama. Dragon Quest Heroes: The World Tree’s Woe and the Blight Below belicht daarmee de beste onderdelen van de dertig jaar oude serie, maar dan in een moderner jasje met prachtige, kleurrijke graphics volledig in 3D, waarbij aanzienlijk veel aandacht is besteed aan spectaculaire cutscenes.

Dragon Quest Heroes stuurt je een kleurrijke wereld in waarin monsters, die ooit vreedzaam naast mensen leefden, plots vijandig zijn geworden. Aan jou de taak om de reden van deze omslag te achterhalen. Dat doe je door je een weg door een slagveld vol monsters te vechten, objecten of andere personages tegen hordes vijanden te verdedigen, en gaandeweg nieuwe mensen te ontmoeten die je steeds een stukje van de spreekwoordelijke puzzel geven. Je doet dat voornamelijk vanuit een luchtschip, waarmee je over land en zee reist met je team en een handvol npc's, en waarop je bedachtzaam je stappen uitdenkt – Dragon Quest Heroes is een strategischere game dan je in eerste instantie verwacht en dat is verfrissend.

Verrassend strategisch
Deze actie-rpg laat je namelijk veel meer doen dan het welbekende 'button bashen'. Elke baas heeft zijn eigen unieke zwakke punten en aanvalspatronen, er staan op sommige mappen aanvalstorens, de omgeving kan tegen je of juist met je werken (zoals drijfzand die de loopsnelheid vertraagt van alles en iedereen dat hier overheen beweegt) en je moet afwegen wanneer je van het doel, dat je veilig moet houden, wegrent om vijandelijke magische portalen te slopen waar monsters door naar binnen stromen. Dat zorgt ervoor dat de game vooral in het begin lekker wegspeelt, omdat je je naast het vechten met verschillende dingen bezig kan houden, zonder dat het aantal opties overweldigend wordt.

Aan het begin kies je één van twee hoofdpersonages, die met hun jonge verschijning en uitgesproken persoonlijkheid typerend zijn voor de Dragon Quest-reeks: de altijd-aan-het-nadenken strateeg Luceus (mannelijk) en het eerst-aanvallen-dan-vragen-stellen heethoofd Aurora (vrouwelijk). Deze twee protagonisten hebben een vaste plek in je team, dat vier man sterk is. Het hoofdpersonage dat je kiest heeft geen invloed op de gameplay, anders dan dat je met diegene door het luchtschip rondrent. De andere twee plekken in het team kunnen voor elk gevecht weer door andere personages worden ingevuld, zoals de eerder genoemde Jessica of Yangus, maar ook een ijzige zwaardvechter genaamd Terry of de jolige King Doric, die met een enorme knots vecht.

Ieder personage heeft zijn eigen speciale aanvallen, wat tot een andere soort speelstijl leidt. Met de heks Isla blijf je vooral op afstand en lanceer je langeafstandsaanvallen met je boomerang, terwijl de prinses Alena met haar vuisten vijanden een kopje kleiner maakt en zich daarvoor dus fanatiek middenin de hordes begeeft. De verschillende personages dienen wel eerst vrijgespeeld te worden, wat je simpelweg doet door de verhaallijn te volgen. Binnen een uurtje spelen heb je bijna alle personages al tot je beschikking en zij worden steeds sterker en krijgen meer vaardigheden door hen levels omhoog te laten gaan door gevechten. Je kunt je team en elk personage vrijwel geheel op je eigen speelstijl afstemmen, wat natuurlijk erg prettig is.

Het uitkiezen van de geschikte personages kan baasgevechten een stuk simpeler maken, want die kunnen nog behoorlijk lastig zijn. Je kunt maximaal vier keer je personages terug tot leven wekken per gevecht. Door die extra druk achter de keuze, wie je weer naast je zijde laat vechten, zijn gevechten met bazen of monsters van een hoger level behoorlijk spannend en dat houdt gelukkig tempo in het spel.

Vechten met zijn vieren
Wat anders is dan bij de meeste Musou-games, is dat je tijdens de gevechten tussen de vier personages - die je voor dat gevecht hebt gekozen - vrijelijk kunt wisselen met één druk op de knop. Wanneer je controle neemt over het ene personage, worden de drie ondersteunende personages bestuurd door de computer. Meestal verloopt dat goed, al willen de vechters net even te vaak stil blijven staan of rustig rondjes om je heen lopen.

Het wisselen tussen personages gaat in elk geval zeer vloeiend en snel en daardoor kun je zelfs je ene personage de opdracht geven om de levenspunten van je team te verhogen, terwijl je al naar de andere wisselt om daar een allesvernietigende speciale aanval mee uit te voeren die doet denken aan de speciale aanvallen in Dynasty Warriors. Je kan ze alleen pas doen zodra de roze 'tension'-balk vol is. Deze tension-balk vul je door aanvallen uit te voeren en abilities te gebruiken.

Daarnaast kun je diverse monsters voor je laten vechten, wat een heerlijke toevoeging is op dit speltype en het maakt moeilijke gevechten een stuk makkelijker. Sommige vijanden laten een zwevende munt achter wanneer ze doodgaan, die je kunt oppakken om vervolgens de vijand terug tot leven te roepen aan jouw kant van de strijd. Deze ooit-vijanden-nu-vrienden blijven bij je tot ze doodgaan of tot je een gevecht hebt voltooid en weer terugkeert naar je basis, het luchtschip.

Verslavend maar herhalend
Het is erg verslavend, vooral als rpg-liefhebber, om missies achtereen te voltooien, materialen te verzamelen van dode monsters om speciale sieraden mee te maken - die ieder een ander effect geven - en hiermee ook in-game achievements binnen te harken (een must voor zogenaamde achievement/trophy-whores). Helaas heeft dat lang achtereen willen spelen ook een keerzijde: de game wordt al snel repetitief, zoals andere Musou-achtige hack-and-slash games. Je vecht wellicht steeds weer in een andere omgeving, maar het blijft veel van hetzelfde: hordes monsters verschijnen en jij moet ze van een iets weghouden of je moet ze simpelweg opruimen om de fase te voltooien. Bij Diablo heb je dan nog de optie om met vrienden te spelen, maar dat zit er bij Dragon Quest Heroes niet in, terwijl het de game waarschijnlijk een stuk interessanter had gemaakt om vaker en langer te spelen.

Naast de gameplay voelen de dialogen ook repetitief aan. Iedere keer als King Doric aan woord is, schalt zijn bulderende lach uit de DualShock, dat eerst grappig is, maar al snel irritant wordt. De twee hoofdpersonages herhalen ook constant hetzelfde riedeltje: Luceus heeft een plan en wil dat uitleggen, Aurora wordt boos om zijn langdradigheid, vat het plan samen en kat hem af. Wat wel mooi is aan de dialogen zijn de twee oplichtende portretten aan weerszijde van het gespreksvenster, vergelijkbaar met de Fire Emblem- en Rune Factory-reeksen. Npc's zijn ook verrassend oplettend: wanneer je tegen ze praat terwijl je tegenover hen staat (voor hun verkoopbalie), dan willen ze je spullen verkopen. Als je echter naast ze gaat staan, achter hun balie, voeren ze een ander gesprek met je of verzoeken ze je om weer voor de balie te gaan staan. Een verfrissend detail.

Het verhaal zelf is daarentegen verre van fris. Het verhaal volgt het eeuwenoude licht-tegen-donker-principe, monsters die op hol slaan, werelden die met elkaar mengen enzovoort enzovoort. De reeks clichégebeurtenissen fungeert enkel en alleen om de verschillende personages uit het Dragon Quest-verleden bijeen te brengen. Voor wie weinig om een verhaallijn geeft zal dat geen probleem zijn, maar hier had Omega Force veel meer uit kunnen halen. Een sterke verhaallijn was een goeie tegenbalans geweest voor de repetitieve gameplay, maar daar schiet de game helaas te kort. Met korte speelsessies is Dragon Quest Heroes dan ook waarschijnlijk het beste en langste te genieten.

Conclusie en beoordeling

Dragon Quest Heroes is een geslaagde mashup van de populaire franchise Dynasty Warriors en de wereldwijd geliefde Dragon Quest-reeks. Je moet steeds je beste opties te overwegen per baasgevecht, personage of te verdedigen doel, er zijn genoeg verschillende speelstijlen voor elke speler en de allesvernietigende speciale aanvallen zijn een waar spektakel op je beeldscherm. Qua graphics ziet de game er heerlijk kleurrijk uit en de leukste aspecten van de traditionele JRPG-reeks worden volop belicht. Het verhaal is echter niet om over naar huis te schrijven en de game voelt al snel repetitief aan, waardoor lange speelsessies een stuk minder leuk zijn dan korte. Desalniettemin is Dragon Quest Heroes een mooie opvatting van een van Square Enix's meest geliefde rpg franchises.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • De iconische, vrolijke vormgeving komt prachtig naar voren in 3D.
  • Verrassend veel strategie in de gameplay.
  • De leukste aspecten en personages van de Dragon Quest-reeks keren terug.
  • Minpunten
  • De gevechten worden snel repetitief.
  • Het verhaal is erg zwak en de dialogen boeien niet.

Dit artikel delen

Over de auteur

Esmee Otter Hier ook wel bekend als Esmee in Cosplay. Favo games van het moment: The Witcher 3, The Last Of Us en Persona 5.

Reacties

  • AH, een eerlijke review van een Japanse game. Dank hiervoor. Helaas komen de minpunten vaak terug bij andere Japan georienteerde games.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren