Bad Day L.A.

We hebben een nieuwe John Romero gevonden namelijk American McGee. John Romero was een belangrijke man in de gamesindustrie. Hij was ontwerper van onder andere Doom en Quake maar zijn reputatie werd beschadigd door Daikatana. Ook American McGee werkte mee aan onder andere Doom II en Quake. Na de FPS-spellen was hij wel succesvol met een ander spel. American McGee's Alice werd in 2000 uitgebracht en kreeg veel goede recensies. Nu probeert American McGee het met Bad Day L.A. maar dit spel kan absoluut niet tippen aan de kwaliteit van Alice, Quake of Doom.

In Bad Day L.A. speel je met een zwerver genaamd Anthony. Als hij met zijn winkelwagentje over de snelweg loopt, begint de ergste dag uit de geschiedenis van Los Angeles. Terroristen, bende-oorlogen, aardbevingen, een meteorietenregen en zombies teisteren het gebied en Anthony moet zich hier doorheen zien te worstelen. Anthony verzamelt een aantal voorwerpen om hem hierbij te helpen. Zo heeft hij een ijzeren pijp waarmee hij kan slaan, een aantal wapens om mee te schieten en een brandblusser om zombies te veranderen in normale mensen. Waarom ze nog steeds geen brandblusser in het Resident Evil-huis hebben geplaatst is me een raadsel, maar dat zal wel aan mij liggen.

Tijdens het spelen zat ik me af te vragen wat er nu eigenlijk goed is aan Bad Day L.A. Ik heb lang moeten zoeken en heb uiteindelijk niets kunnen vinden. Het hoogtepunt van het spel is misschien de grafische kant. Het is niet voldoende maar het is niet zo slecht als de rest van het spel. Er zitten overigens her en der wel wat kleine foutjes. Zo blijven de machinegeweren van de terroristen nog drie seconden “nabranden”. Dat er een lichtflits van een machinegeweer af komt is normaal, maar dat ze zo lang doorgloeien slaat natuurlijk nergens op, het is net kerstverlichting. De laadtijden zijn overigens ook vrij bizar, voor een spel met zulke graphics zou je maximaal tien seconden moeten wachten, maar vaak is het veel en veel langer.

Een ander groot probleem in Bad Day L.A. is het doel van elk level. Na het tweede level vielen de opdrachten die je krijgt namelijk al in herhaling. Keer op keer moet je mensen redden, zombies vernietigen of terroristen uitschakelen. Overigens is dat nog vrij pittig op sommige momenten, maar dat komt niet door het geweldige levelontwerp of de uitdagende gameplay. Terroristen blijven maar terugkomen, er komt werkelijk geen einde aan die gasten. Als je je ook maar één keer omdraait, staat er alweer een nieuwe terrorist klaar om je doodleuk in de rug te schieten. Anthony krijgt gelukkig wel hulp van een aantal personen maar die zijn vaker dood dan levend dus die zullen ook niet alle kogels opvangen. Daarnaast zijn ze langzaam en hebben ze weinig impact op de vijanden, omdat ze vaak wapens hebben die alleen effect hebben op de korte afstand.

Omdat ik eigenlijk niet teveel woorden vuil wil maken aan dit spel, zal ik in het kort nog wat kritiek geven op de overige elementen van het spel. De humor is totaal niet grappig, het spel speelt voor geen meter, het geluid wil nog wel eens raar doen, er valt bijna niets in te stellen (zelfs de resolutie niet), bugs laten het spel met enige regelmaat vastlopen en de mensen die in L.A. rondlopen, hebben verdacht veel tweelingbroers en –zussen. Mijn grootste kritiekpunt gaat echter over het doodgaan in het spel. Als je sterft moet het hele level namelijk weer opnieuw ingeladen worden wat een halve tot een hele minuut duurt. Bij Battlefield 2 lukt het prima om de kaart van 100 megabyte op te slaan in het tijdelijke geheugen maar een kaart van Bad Day L.A. van nog geen 10 megabytes is natuurlijk een brug te ver!