The Godfather

Alweer een hele tijd geleden waagde Electronic Arts zich aan de filmlicentie van The Godfather. Een heel gewaagde poging van EA om ons blij te maken met het eerste spel gebaseerd op de film, niet in de laatste plaats omdat het toch echt wel een legendarische film betreft. De reacties waren gemengd maar over het algemeen was het spel voor de spelcomputers gemiddeld in orde. Inmiddels is ook de PlayStation Portable-versie in de winkels verkrijgbaar en die is toch echt wel even anders. Anders is jammer genoeg in dit geval niet beter.

Laat ik aftrappen met wat er hetzelfde is in beide versies. Net als op de spelcomputers speel je een onbekende kerel die na de moord op zijn vader wordt opgevangen door Don Corleone. Het verhaal volgt eigenlijk alle belangrijke gebeurtenissen uit de film maar jouw personage is daar aan toegevoegd. Toch heeft EA geen simpele poort gebracht, dit is een compleet ander spel.

Hoewel ik mezelf verheugde op een Grand Theft Auto-spel met Godfather-invloeden was het toch even schrikken toen ik het spel eenmaal speelde. Deze versie is namelijk opgedeeld in twee delen. Er is een verhaallijn waarin je missies uitvoert voor de Corleone’s, het andere gedeelte bestaat uit een turn-based opzet waarbij ook kaarten komen kijken. Beide zijn wel duidelijk gescheiden maar om uiteindelijk Don van New York te worden zul je beide moeten spelen. Het is een mix tussen twee genre’s die ik nog niet eerder heb gezien en het werkt eigenlijk best goed. Je kunt een verhaalmissie spelen waarbij je bijvoorbeeld de bekende paardenkop in het bed van een Hollywood-regisseur moet leggen, je krijgt hiervoor respect en punten waarmee je jezelf beter kunt maken. Deze missies zijn voorzien van goed ogende tussenfilmpjes en vragen naast het standaard loop- en schietwerk soms ook wat sluiptechniek van je. Deze missies zijn allemaal gesloten als het ware, er is geen open wereld waar je door heen kunt, als je te ver weg loopt van je doel krijg je het bericht dat je het gebied verlaat en is de missie ten einde.