Gravity Rush 2 review – Een prachtige wereld bekeken door een tegenstrijdige camera

Recensie | -

Gravity Rush heeft nooit de kans gekregen om een sterke blijvende indruk achter te laten. De game werd namelijk geplaagd door een release op een ondermaats verkopende handheld en later technisch gelimiteerd door diezelfde handheld in een uiteindelijke remaster. Wat het wel toonde was fantastisch potentieel; een belofte die het vervolg vanaf het eerste uur meer dan inwilligt.

In een game waar het allemaal om de bijzondere bewegingsvrijheid van de protagonist Kat draait, blijkt de stad Hekseville in het eerste deel haar zwaartekrachten tartende vaardigheden ernstig te beperken. Vele smalle steegjes, dicht op elkaar gebouwde huizen, zichtveld obstruerende industriële pijpleidingen en een frustrerende camera weerhouden je ervan om zorgeloos door de lucht te zweven. Hoewel het laatstgenoemde probleem nog met regelmaat in het vervolg de kop opsteekt, bevinden de rest van de kopzorgen zich in de bruisende stad Jirga Para Lhao ver in het verleden.

Een wisseling van omgeving doet wonderen
De nieuwe kleurrijke locatie is namelijk weids en minder samengepakt dan Hekseville. Het maakt daarbij optimaal gebruik van het 3D-landschap, door elke stadsbuurt onder te verdelen in diverse eilanden die op verschillende hoogtes in de lucht hangen. Je zoekt bijgevolg ditmaal vaker de hoogte op om nieuwe locaties te ontdekken, of duizelt van kilometers hoog naar beneden. Het zorgt voor een vroeg hoogtepunt van de game: het besef dat er een hele wereld onder je leeft terwijl je in een vrije val door de wolken breekt.

Door de lagere concentratie van behuizing per vierkante meter verliest de nieuwe stad desondanks niets aan charme. Het overtreft het vorige deel zelfs qua diversiteit en persoonlijkheid, door de grotendeels overeenkomende esthetiek te laten varen. Waar de rauwe industriële Parijs-achtige stad Hekseville zich laat kenmerken door een herkenbare samenhangende stijl, daar zoekt Jirga Para Lhao voornamelijk de variatie op.

Denk dan aan drukke koopmarkten, intieme barretjes, reusachtige wollenkrabbers, zwevende huisboten in de krottenwijk en de vliegende zomerpaleizen van de allerrijksten. De omgevingen worden bovendien stilistisch van elkaar onderscheiden door te spelen met kleurfilters, de tijd van de dag, en muziek en ambiance. Zo heeft de altijd grauwe krottenwijk bijvoorbeeld sfeervolle melancholische muziek die van zwaarte wordt voorzien door het geruis van zware regenval op golfplaten. Mede dankzij de toevoeging van een fotocamera verleidt het je constant om alle details van de prachtige vormgegeven wereld aandachtig in je op te nemen.

De variatie in hoogtes van elke stadsbuurt is niet enkel Kats bewegingsvrijheid van dienst, maar geeft tevens een krachtige symbolische weergave van de maatschappelijke klassenverschillen in de game. Het verhaal heeft bijgevolg zowaar een lading – hoewel nog altijd simplistisch van opzet.

Zo wordt de onderlaag met gewelddadige hand onder de duim gehouden door de heersende klasse. Hetgeen voornamelijk komisch overdreven wordt uitvergroot, door ontzettend nare rijke mensen die argeloos kostbare brandstof verbranden, terwijl de onderlaag van de samenleving nauwelijks genoeg heeft om zichzelf van warmte te voorzien. Het is bovenal een verdienstelijke lading aan een verhaal dat ondanks verrassende plotwendingen en onuitputbare charme weinig om het lijf heeft.

Variatie is het sleutelwoord
Variatie is tevens in de uiteenlopende side-quests te vinden. Schotelt het eerste deel je continu uitdagingen met een tijdslimiet voor, daar springt het vervolg creatiever met de missiestructuur om. Je schaduwt dieven, maakt foto’s van corrupte agenten of bewatert op eigenzinnige wijze de planten van een rijke vrouw. Het is daarbij opvallend dat Gravity Rush 2 de combat vaak op een lager pitje zet.

De game bouwt zodoende voort op de blauwdruk die in de downloadbare content uit het eerste deel is gelegd; het kiest er eerder voor om de wereld van meer persoonlijkheid te voorzien dan je constant tegen een golf van de monsterlijke Nevi – grote boosdoener uit het eerste deel – te laten vechten. Geen contextloze gevechten meer, maar korte zijverhalen met verrassende mechanics die een al dan niet humoristisch verhaal vertellen. Die omslag in missiestructuur pakt grotendeels positief uit: hoewel schommelend in kwaliteit is het een grote vooruitgang op de herhalende structuur uit het eerste deel.

Het zorgt er tevens voor dat elke aanvaring met Nevi of andere vijanden interessant blijft, omdat je er niet bij elke stap mee overvallen wordt. De Nevi komen ditmaal bovendien spaarzaam voor; je vecht het gros van de tijd tegen menselijke vijanden of mechanische voertuigen. Het is wellicht een aangename afwisseling, maar hun uniforme ontwerp veroorzaakt een monotoon gevoel. Hoewel de inktzwarte Nevi met hun gloeiende zwaktepunten in vergelijking niet meer tactisch vermogen vergen, blinken ze wel uit in uitbundig ontwerp. Een menselijke soldaat met raketwerper weegt namelijk niet op tegen een zwevende oogbal die lasers afvoert.

Spektakel en kopzorgen
Hoewel combat ditmaal een minder prominente rol speelt, is het verantwoordelijk voor het meest in het oog springende spektakel van de game. Grotendeels dankzij de toevoegingen van Kats nieuwe zwaartekrachtvaardigheden en de spaarzame plaatsing van vijanden leidt dit tot overtuigende confrontaties. Zo heeft Kat ditmaal ook de vederlichte Lunar-stijl en de logge slopende Jupiter-stijl in haar repertoire tot beschikking. Deze nieuwe stijlen geven een eigen draai aan Kats krachten waarmee ze de zwaartekracht zo manipuleert dat ze bijvoorbeeld een vrije val omhoog kan maken. De Lunar-stijl maakt haar zo licht dat je als het ware een maanwandeling maakt en behendiger wordt, terwijl de Jupiter-stijl veel gewicht aan je toevoegt waardoor je langzaam doch ontzettend krachtig wordt.


Het afwisselen tussen deze stijlen om bepaalde types vijanden sneller onschadelijk te maken, zorgt ervoor dat je in vergelijking met het eerste deel niet constant dezelfde aanval herhaalt. Zo schakel je van de Lunar-stijl waarmee je razendsnelle Nevi achterna zit over naar de Jupiter-stijl om vijanden op de grond in een meteorietkrater achter te laten. De combat blijft echter wederom met momenten een frustrerend onderdeel van gameplay dankzij een onwennige besturing en tegenstrijdige camera.

De omgevingen zijn wellicht om die besturing en camera heen ontworpen, maar de combat is er danig door belemmerd. Niet alleen blijkt de camera een grotere uitdaging dan elke eindbaas, maar het wisselen van stijlen door middel van de Touchpad is ook niet secuur genoeg om effectief van dienst te zijn. Doordat de moeilijkheidsgraad naar beneden is geschroefd heeft het nooit echt grootse gevolgen, maar in een game waar op alle andere fronten zoveel vooruitgang is geboekt, blijft het een heikel punt. Het zijn gelukkig de momenten waar de combat van Gravity Rush 2 echt schittert – immense dramatische baasgevechten – waar deze frustraties grotendeels op de achtergrond blijven.

Gravity Rush 2 is vanaf 18 januari 2017 beschikbaar voor PlayStation 4

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Onbeteugeld door de technische limitatie van de PlayStation Vita lost Gravity Rush 2 moeiteloos al het potentieel in. De game pakt de sterke basis uit het origineel en injecteert het met een overweldigende variatie. De omgevingen overtuigen in schaal en persoonlijkheid, de missies zijn divers en talrijk, en met een nieuw repertoire aan vaardigheden is Kats bewegingsvrijheid indrukwekkender dan ooit. Het is dan ook een immense dooddoener dat ondanks al deze verbeteringen de besturing met momenten wederom een frustrerende worsteling oplevert.

8
  • De omgevingen doen eindelijk eer aan Kats bewegingsvrijheid
  • Sterke afwisselende persoonlijkheid van locaties
  • Diversiteit in missies
  • Nieuwe krachten zorgen voor meer variatie
  • Prachtige stijl
  • Camera blijkt wederom je grootste vijand
  • Besturing blijft onwennig

Plaats een reactie