The Legend of Spyro: A New Beginning

Een tijdje geleden zat ik rustig in de tuin een sigaretje te roken met een goede vriend van me. We waren een beetje aan het praten over de wat diepere onderwerpen des levens, tot ik een kat over een schutting zag lopen. Ineens moest ik denken aan een documentaire over de grote katachtigen zoals tijgers en leeuwen, die met hun gracieuze aanwezigheid hun macht in de jungle of op de savanne uitstralen. Ik vroeg me ineens af wat voor dier mijn vriend het tofst vond. “Als je nou één dier in je bezit mocht hebben dat naar al jouw bevelen luistert, wat zou dat dan zijn?” Mijn vriend nam nog een hijs, blies wat rook uit, dacht even na en zei toen: “Een draak.” We schoten allebei in de lach.

Ok, hij had mijn vraag niet helemaal begrepen (of hij gedroeg zich gewoon weer eens expres als een typische game-fantasy-nerd), maar eerlijk is eerlijk; draken zijn wel stoer. De giganten, die iets weg hebben van dinosauriërs, worden al eeuwenlang door de mens beschreven in de meest uiteenlopende verhalen. Op het eerste gezicht voldoet Spyro niet echt aan het traditionele beeld van een draak. Hij is klein, paars, en heeft een groter hoofd dan dat hij vleugels heeft. Toch komen we er in Legend of Spyro: A New Beginning, een prequel op eerdere Spyro-games, achter dat hij de uitverkoren draak is om de wereld te redden van de slechte Cinder en haar duistere leger.

De meesten zullen nu niet meteen denken ‘wow, indrukwekkend verhaal!’, maar feit is wel dat er over Spyro: A New Beginning een leuke Disney-achtige tekenfilm-sfeer hangt, die vooral kinderen zal aanspreken. De stemmen (en dan met name de Engelse) zijn leuk ingesproken en de grappige dialogen deden me af en toe denken aan Jak ’n Daxter.