For Honor review – Schermen simulator 2017

Recensie | -

Wat zou er gebeuren als Vikingen, ridders en samoerai elkaar op het slagveld tegenkomen? Een beetje historicus kan wat neerbuigend gesnuif waarschijnlijk niet onderdrukken bij het horen van dit uitgangspunt, want in de wereldgeschiedenis hebben deze krijgers natuurlijk nooit met elkaar de degen gekruist. For Honor trekt zich daar gelukkig helemaal niets van aan.

In de verhaalmodus en in de uitgebreide online multiplayer draait het volledig om de strijd tussen de drie volken en de verschillende strijders die daaronder vallen. De verschillen tussen de type krijgers zijn best groot, maar uiteindelijk komen de gevechten steeds op hetzelfde principe neer. Kom je een tegenstander tegen op het slagveld dan gaat de actie plotseling op de rem en begint er kat en muisspel met bijlen, zwaarden en speren.

Mushin-mindgames
Hoe je tegenstander zijn wapen vastheeft is namelijk een belangrijk onderdeel in het winnen van een duel. Valt de ridder die je tegenover je hebt van links aan, dan kun je jouw wapen maar beter aan dezelfde kant houden om de aanval te blokkeren. Aanvallen op de positie die je vijand juist niet verdedigt is daarnaast dé manier om een paar dodelijke slagen te laten vallen.

Het is een simpel principe, maar door verschillende aanvallen die dan wel snel, sterk of ontregelend werken is For Honor behoorlijk veelzijdig en bovendien erg tof om te spelen. Er zijn heel veel manieren om je tegenstander te slim af te zijn of compleet op het verkeerde been te zetten. De samoeraiklasse Kensei hakt bijvoorbeeld na drie zware aanvallen van bovenaf dwars door de verdediging heen en de Assassin van de ridders is bijzonder snel, maar dient iedere individuele klap te incasseren door de rechter stick in de juiste richting te duwen. De Warlord van de Vikingen heeft weer een schild waarmee hij zonder op de bewegingen van zijn vijand hoeft te letten met een speciale move alle aanvallen kan blokkeren.

Vier-tegen-een
Zo’n blokkade komt goed van pas wanneer meer dan één krijger zich op het slagveld bevindt. In een speelstand zoals Dominion strijden teams van vier over heerschap over drie punten op de kaart. Het middelste punt is een constant getouwtrek door de AI bestuurde voetsoldaten die jij als ultieme moordmachine met een simpele zwaai omver hakt. Tussen het constant veroveren van deze punten door loop je zo nu en dan tegen het andere team aan, waardoor je het soms tegen meerdere tegenstander tegelijk opneemt.

World at war
Iedere overwinning in For Honor telt mee. Na afloop van ieder potje kun je ervoor kiezen om op vakjes op de kaart je leger in te zetten. Om de zoveel uur wordt het strijdtoneel bijgewerkt en zie je hoe goed jouw gekozen factie het in de oorlog doet. De winnende factie krijgt uiteindelijk een mooie bonus in de vorm van speciale uitrusting en wat extra staal. Het is vooral een goede reden om om de zoveel uur even in te loggen en te kijken hoe jouw gekozen team ervoor staat in de strijd.

For Honor voelt eerlijker en vooral leuker wanneer het om één-op-één gevechten draait, maar de oplossing die is gevonden om een ongelijke strijd toch nog interessant te maken werkt best, tot op zekere hoogte. Iedere aanval die je blokkeert zorgt er namelijk voor dat je revenge-meter zich vult. Wanneer twee of meer ridders op je staan te rammen loop je verrassend snel over van woede en laat je met een druk op de knop een explosie van extra kracht los. Hiermee vallen je tegenstanders als ze niet oppassen op de grond en het geeft je bovendien de mogelijkheid om onafgebroken aan te vallen zonder dat het je energie kost.

Hoffelijkheid is dood
Wraak is een aardige manier om het tij te keren, maar absoluut geen garantie voor succes. For Honor werkt gewoon het beste wanneer het één-tegen-één is. Zijn er meer partijen bij betrokken, dan wordt het al snel erg chaotisch en compleet onoverzichtelijk. Misschien onvermijdbaar, maar online wordt er niet netjes gewacht tot de ander klaar is met een duel om er bovenop te duiken. Wegrennen wanneer een éénn-op-één gevecht verloren dreigt te worden is bovendien ook doodgewoon. Eer is hier ver te zoeken en het is daardoor eigenlijk wel zo jammer dat de meeste speelstanden draaien om gevechten met zijn achten. De Duel playlist is leuk, maar door de lange laadtijden en korte duur niet zo substantieel als de andere online opties.

Die lange laadtijden zijn overigens niet het enige technische mankement dat het spel soms opbreekt. Veel kwalijker zijn de verbindingsproblemen die regelmatig voorkomen en de kwakkelende framerate wanneer het wel heel erg druk wordt op het slagveld. Voor een game die grotendeels om timing draait kan dit soms behoorlijk desastreus uitpakken.

Veilige kennismaking
Van al die kleine en grote irritaties heb je geen last wanneer je besluit om de singleplayer te spelen. Deze verhaallijn draait in achttien overzichtelijke missies om de drie verschillende facties. Aan spektakel komt deze speelstand in ieder geval niets tekort en de uitstekende graphics komen hierin ook goed tot hun recht. Echt meeslepend wil het verhaal echter niet worden. Dat is helemaal niet zo erg, want de basis van For Honor - het solide gevechtssysteem - komt ook prima tot zijn recht wanneer je het enkel tegen de AI opneemt. De verschillende missies zijn bovendien een uitgelezen kans om kennis te maken met de mogelijkheden van iedere strijder. Dat kan dan zonder dat je onlne meteen letterlijk een kopje kleiner wordt gemaakt.

De singleplayer – die in zijn geheel ook gespeeld kan worden in co-op – is tenslotte ook een manier om wat extra staal te verdienen. Naast de drie standaard helden is de rest vanaf het begin speelbaar, maar moet je kostbaar metaal neerleggen om cosmetische upgrades voor ze te kunnen aanschaffen. Staal verdienen gaat niet bijzonder snel, waardoor Ubisoft je voorzichtig lijkt te duwen in de richting van de lootboxes die voor hoge bedragen aangeschaft kunnen worden. Het is volledig optioneel, maar de intentie is duidelijk.

Dat het slagveld grotendeels gelijkwaardig blijft is belangrijk, want For Honor voelt super competitief. Er is geen ruimte voor een healer of klasse die op een andere manier dan als slachter aan het team kan bijdragen. Met die insteek is natuurlijk niets mis, maar het zorgt er wel voor dat het spel na een tijdje toch wat eentonig begint te worden en in herhaling gaat vallen. De mogelijkheden om elkaar af te slachten zijn veelzijdig, maar uiteindelijk is iedere krijger een keer klaar met vechten, hoe tof die gevechten ook in elkaar steken.

Voor deze recensie is For Honor gespeeld op de PlayStation 4. Het spel is ook verkrijgbaar op de Xbox One en pc.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

For Honor moet het hebben van zijn uitstekend gevechtssysteem. Met elk type vechter waarmee je het slagveld opstapt is ieder gevecht anders en spannend. Dat niet iedere speler even nobel met zijn wapen omgaat is jammer en minstens zo vervelend is het feit dat het spel mooi is, maar technisch niet altijd even sterk in elkaar steekt. De verschillende helden die elk uitgerust zijn met hun eigen wapens en speciale aanvallen zorgen er gelukkig voor dat het spel ondanks de pure focus op hakken en winnen toch leuk en gevarieerd blijft.

8
  • Gave zwaardgevechten
  • Verrassend veelzijdig
  • Oneervol speelgedrag
  • Enkele technische- en onlineproblemen

Plaats een reactie