Pro Evolution Soccer 6

Maandag beloofde ik aan Jelle dat ik mijn recensie van de PlayStation 2-versie van Pro Evolution Soccer 6 dinsdag of – uiterlijk! – woensdag af zou hebben. Ach.. de tijd vliegt als je lol hebt, zullen we maar zeggen. Sinds ik op de E3 al even mocht klooien met de jongste telg in de PES-serie, wilde ik niets liever dan het spel uitgebreid spelen.. en spelen.. en spelen...

Pro Evolution Soccer 6 kun je niet bespreken zonder een klein uitstapje te maken naar de versie voor de Xbox 360. Waar die versie staat voor een volgend hoofdstuk in de rijke PES-geschiedenis, is de PS2-versie meer de afsluiting van een hoofdstuk. Daarmee sluit ik overigens helemaal niet uit dat PES 7 ook nog op de PS2 zal verschijnen, maar ik wil er meer mee zeggen dat deze versie de lijn van PES 3, 4 en 5 doortrekt en om die reden ook een eigen recensie verdient. De recensie van de Xbox 360-versie kun je overigens hier vinden.

Waar staat Pro Evolution Soccer als serie voor? Verbetering, vernieuwing en verslaving. Elk jaar verbeteren de graphics en de gameplay, elk jaar zijn er weer enkele nieuwe elementen toegevoegd aan het spel en elke keer is het weer verslavend als altijd. En jawel, alle drie de V’s zijn van toepassing op deeltje numero zes!

Om maar met het laatste punt te beginnen: waarom is ‘Pro’ zo verslavend? Wat maakt dit spel nou zo anders dan een FIFA? Het antwoord ligt vrijwel volledig in de gameplay. Waar FIFA van huis uit met goede graphics naar voren komt, heeft PES altijd het realistischere voetbal gehad. De sleutel daarin ligt in drie elementen: vrijheid, variatie (we blijven in de V!) en invloed (oké, toch niet..). PES 6 biedt de speler enorm veel vrijheid in hoe hij het spel aanpakt, de wedstrijden verlopen nooit helemaal hetzelfde en je kunt volledige controle hebben over wat er op het veld gebeurt.