The Legend of Zelda: Breath of the Wild review - Weids, wonderlijk en waanzinnig

Recensie | -

Het licht schijnt over Links lichaam wanneer hij wakker wordt. Hij heeft geen herinneringen, maar hoort enkel een stem in zijn hoofd die zegt dat hij moet gaan. Het is tijd. Er is een eeuw voorbij sinds iemand zijn lichaam hier achterliet. Een eeuw geleden dat het vleesgeworden kwaad, Calamity Ganon, Hyrule eindelijk wist te vernietigen. Het is een eeuw geleden dat de vier kampioenen van de vier rassen in Hyrule hun noodlot troffen. Honderd jaren zijn gepasseerd. Link is wakker. Het is tijd voor de ultieme comeback – voor Link, maar ook voor een franchise die al meer dan vijf jaar niet heeft mogen stralen.

Zelda: Breath of the Wild is misschien wel de belangrijkste Zelda-game die Nintendo ooit heeft gemaakt. Natuurlijk, het origineel legde de basis voor wat één van de beste series zou worden. Vooruit, Link to the Past is misschien het keerpunt geweest waarmee de legende zich definitief wist te vestigen in de geschiedenisboeken. En Ocarina of Time is, niet voor niets, volgens velen nog altijd de beste game ooit gemaakt. Maar op de schouders van Breath of the Wild rust het succes van een console die daarom smeekt. Bovendien is het de eerste keer sinds Ocarina of Time dat de serie écht een volledig andere aanpak kiest. Falen is voor Breath of the Wild geen optie, dit moet en zal een mijlpaal worden.

Teleurstelling
De eerste vijf uren van ons avontuur in Hyrule verlopen stroef genoeg om te spreken van teleurstelling. We spreken over ‘ons avontuur’, omdat jouw eerste vijf uur in deze game er misschien wel volledig anders uitzien. Het enige dat we samen delen is de tutorial: een niet al te groot stuk land genaamd The Plateau, waar we niet vanaf kunnen voordat we vier shrines bezocht hebben. Dat zijn niet de vervanging van de traditionele kerkers. Shrines zijn korte puzzelruimtes waarvan er meer dan honderd verspreid liggen over het hele land. Bijna allemaal vereisen ze het gebruik van één van Links nieuwe instrumenten en bijna allemaal delen ze dezelfde uniforme opmaak. Speel er vier uit en je mag een hartje bijschrijven of een stukje aan je staminabar toevoegen.

Na de eerste vier shrines is het eindelijk zo ver: we mogen de grote, open wereld in waar we al zo lang naar uitkijken. Ga waar je wilt, is het bekende devies in dit soort games. Maar zelden voelde dat zo toepasselijk als in deze game. Er zijn geen grenzen. Wie wil, rent direct naar Hyrule Castle om het proberen op te nemen tegen Calamity Ganon. Dat klinkt zo absurd dat we het niet eens proberen en voor een echt avontuur kiezen. Links en rechts sluipen we kampjes waarin Moblins zich ophouden. We klimmen tegen bergen en ruïnes op, zoeken constant naar nieuwe wapens, ingrediënten, betere kleding en materialen om Link weerbaarder te maken. Onderweg pikken we shrines mee als ze op ons pad komen, of we lopen er kilometers voor om. We maken kennis met rassen, met een veelvoud aan gevarieerde omgevingen en helpen overlevenden met quests groot en klein. Allemaal met het doel om de vier eeuwenoude Divine Machines weer operationeel te krijgen. Lukt dat, dan hebben we écht een kans om Calamity Ganon te verslaan. Het klinkt als wat de meest grandioze trektocht in gaming zou kunnen zijn. Maar het duurt lang voordat het daar de schijn van heeft.

Groter dan groot
Ondanks alles dat Breath of the Wild goed doet, zijn er genoeg kleine frustraties die de beleving in de weg zitten. Zo vinden we de controls nogal onhandig geplaatst, en is er nergens de mogelijkheid om dat volledig aan te passen. Auto-saves vinden soms heel knullig net voor een cutscene plaats, in plaats van erna. Tegen bergwanden of muren opklimmen gaat ontzettend langzaam. Je kunt sprongen maken om sneller te gaan, maar dat kost je meer stamina dan als je gewoon rustig blijft klimmen en soms betekent het dat je juist door te versnellen de top van de klim niet haalt. Er zijn meer van dit soort hele kleine dingen, die de ene gamer meer storen dan de andere, maar ze zijn er wel.

Het grotere probleem is – zeker in de eerste tien uur – de grootsheid van de wereld en Links opties om er doorheen te reizen. Er zullen maar weinig openwereldgames zijn met een wereld zo uitgestrekt als deze. Nintendo heeft er zorg voor gedragen om zoveel kleine (rpg-)systemen toe te voegen dat we ons in theorie nooit hoeven te vervelen. Het landschap is bezaaid met shrines en omdat wapens heel snel breken en de moeilijkheidsgraad relatief gezien hoog ligt, ben je tijdens je vele tochten van punt A naar punt B vaak druk genoeg bezig met het managen van Link en zijn inventory. Maar voor elke toffe situatie waar we tegenaan lopen, zijn er vaak ook vierkante kilometers waarin werkelijk niets gebeurt. Link kan amper een paar seconden rennen in plaats van lopen, een ietwat onhandig paard beklimmen is op veel stukken terrein niet eens veel sneller dan te voet reizen, en waar je in andere openwereldgames een paard altijd bij je kunt roepen, is dat hier weer van allerlei factoren afhankelijk die het realisme wel, maar het speelplezier niet ten goede komen.

Bliksems, wat mooi
Het goede nieuws is dat Link en de speler het gros van deze ruwe randjes op grandioze wijze overwinnen. Hoe verder je komt in deze open wereld, hoe meer Hyrule gaat leven op een manier die we zelden zien in dit genre. De trage en soms zelfs saaie trektochten worden steeds aangenamer naarmate het avontuur vordert, Link meer mogelijkheden krijgt en links en rechts fast travel-punten worden vrijgespeeld. Wie dan de tijd neemt om te genieten van al het moois, zal regelmatig met open mond staan, turend over de weidse velden met avontuur zo ver het oog reikt.

Cheeky Bastard!
De dialogen in Breath of the Wild verdienen een speciale vermelding. Zelda-games staan bekend om hun vreemde personages en aparte humor, maar nog nooit waren ze zo leuk en sterk geschreven als hier. Humor en games vormen vaak een moeilijk huwelijk, maar in het gros van de interacties hier heb je als Link de mogelijkheid om heerlijk cynisch, sarcastisch of juist totaal ongeplaatst koeltjes te reageren. Als een assistent oververhit schreeuwt dat haar wereldberoemde en op handen gedragen bazin ABSOLUUT GEEN TIJD VOOR HANDTEKENINGEN HEEFT WANT CRISIS!!!1!! Dan is er maar weinig lekkerder dan te antwoorden: “Jouw bazin? Nog nooit van gehoord.” Lekker Link, cheeky bastard!

Breath of the Wild is een werkelijk fenomenaal ogende game, met een fantastisch gevoel voor detail. De manier waarop regen tegen rotsen slaat, waardoor het beklimmen van dat oppervlak ineens praktisch onmogelijk wordt. De wind die in de donkere nacht zichtbaar over de bergen rolt, terwijl het gras melodieus meebeweegt. De bliksem die de omgeving op angstaanjagende wijze een seconde verlicht en die meters bij je vandaan in kan slaan - of zelfs jou kan raken, als je per ongeluk nog metalen items bij je draagt. De zon die de bergen rondom de woestijn van de Gerudo een magisch rode gloed meegeeft waar zelfs de meest harteloze natuurhater een traantje door moet wegpinken… Dit Hyrule is één van de mooist ontworpen spelwerelden waar we ooit doorheen hebben mogen trekken. Hoe langer we dat doen, hoe makkelijker het wordt om dit spel én de extreme grootte daarvan op waarde te schatten.

Die fijne beasts
De spelwereld in dit soort games is vaak al het halve werk en Breath of the Wild levert er eentje af die amper zijn gelijke kent. Wanneer we naar eerdere Zelda-games kijken, komt zelfs de wereld van het legendarische Ocarina of Time niet in de buurt. Binnen deze wereld is er gekozen voor gameplay die past bij een avontuur zo groots als dit. Het breken van wapens (hoe snel dat ook gebeurt) is nooit een frustratie geweest. Het verzamelen van ingrediënten en koken van maaltijden met statuseffecten om bijvoorbeeld de kou of extreme hitte tegen te gaan, voelt in menig rollenspel als een noodzakelijk kwaad, hier is het een bevredigende extra laag om in te investeren. Hetzelfde geldt voor het verzamelen en upgraden van steeds betere stukken kleding.

Ja, we missen zeker de traditionele kerkers, die hadden deze game écht afgemaakt. We zeggen dat niet vanwege de ouderwetse gedachte ‘dat het nou eenmaal bij een Zelda-game hoort’, maar omdat dergelijke op zichzelf staande ervaringen de balans van deze open wereld ten goede hadden kunnen komen. De shrines met hun uniforme opmaak weten die rol uiteindelijk niet in te vullen: zij voelen als het minste facet van deze game – alsof ze niet helemaal passen binnen deze verder perfect coherente wereld. Gelukkig fungeren de vier Divine Beasts, die we in verband met het verhaal opsporen, als een soort kerkers. Kleiner dan we gewend zijn van de serie, maar desalniettemin van een indrukwekkendheid die we liever niet omschrijven, omdat ze samen met de intense baasgevechten de absolute hoogtepunten in deze game zijn.

De Ocarina van deze generatie
Deze recensie begon met te stellen dat Zelda: Breath of the Wild misschien wel de belangrijkste Zelda ooit is voor Nintendo. Gamers vragen zich al maanden af of deze titel eindelijk Ocarina of Time van de troon kan stoten, maar dat is een onmogelijk te maken statement. Iets waar zoveel nostalgie en innovatie aan verbonden zit, dat is niet te meten met iets dat we pas net ervaren hebben. Wel is duidelijk dat dit de Ocarina of Time van déze generatie is. Een game waar de iets oudere gamer (die héél veel tijd over heeft) met een gevoel van verwondering van kan genieten. Het is ook een game waar een nieuwe generatie die nu opgroeit later op terugkijkt zoals wij nu terugkijken op Ocarina of Time. Zelda: Breath of the Wild laat misschien wat steekjes vallen, het is zeker niet perfect in al zijn keuzes, maar als je dan toch de belangrijkste Zelda aller tijden uitbrengt, dan zou je het héél wat slechter kunnen doen dan Breath of the Wild.

The Legend of Zelda: Breath of the Wild is vanaf 3 maart beschikbaar voor de Nintendo Switch en Nintendo Wii U. Voor deze recensie speelden we de Nintendo Switch-versie.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Voor elke gamer die Ocarina of Time nog steeds als hoogtepunt uit de serie ziet, is Breath of the Wild een droom die uitkomt. De innovaties die Nintendo hier durft te maken pakken (bijna) allemaal goed uit. Hyrule was nog nooit zo mooi en groots en elke game die na zestig uur nog steeds de aandacht volledig weet vast te houden, verdient alle lof. Dat is dan ook precies wat we Breath of the Wild toebedelen. Perfectie is het niet, dat wordt door kleine frustraties en hier en daar zelfs wat grotere problemen in de weg gezeten. Maar een kniesoor die zich daardoor laat tegenhouden, want of je nu een Wii U hebt of een gloednieuwe Switch, je zou jezelf beroven van een hele bijzondere ervaring als je deze game in de winkel zou laten liggen.

9+
  • Onwaarschijnlijk mooie spelwereld
  • De Divine Beasts
  • Vermakelijke rpg-lagen
  • Sterke interacties
  • Verschillende kleine frustraties
  • Shrines voelen niet helemaal als geloofwaardig onderdeel van de spelwereld, te uniform om interessant te blijven

Plaats een reactie