Grand Theft Auto: Vice City Stories

Je zit in je spierwitte Porsche 911, je hebt het dak omlaag, de wind wappert door je haren. Je wilt gezien worden, want je mag gezien worden. Langzaam rijd je langs hagelwitte stranden. Je voelt je goed, je donkere halflange haar strak achteren, je snor nauwkeurig bijgeknipt. Je maakt oogcontact met een in tangaslip geklede, rolschaatsende hete blondine. Ze ziet je zitten, en dat mag ook wel, want je ziet er goed uit met je gouden oorring, strakke spijkerbroek en roze polo. Je knipoogt naar haar en rijdt verder, luisterend naar Phil Collins die uit je speakers knalt. Je voelt je goed. Je bent de man… Zo fout en toch zo gaaf tegelijk, dat zijn de jaren ’80 en dat is precies wat GTA: Vice City en GTA: Vice City Stories (VCS) zo succesvol overbrengen. VCS heeft dan ook al één voordeel ten opzichte van Liberty City Stories; de setting.

Moord? Prostitutie? Daar is toch niets mis mee?

Vice City is namelijk nog steeds verschrikkelijk vet, hoewel hoofdrolspeler Vic Vance er misschien iets anders over denkt. Vic zit in het leger om geld te verdienen en daarmee zijn zieke broer te verzorgen. Vic wordt er ingeluisd door een officier die hem vuile klusjes laat opknappen. Hij wordt uit het leger geschopt en moet op een andere manier geld zien te verdienen. Gelukkig zijn er wel mensen die hem willen helpen en al snel bouwt Vic zijn eigen criminele imperium op. Hierbij komt een nieuw element in GTA om de hoek kijken. In de stad is een aantal gebouwen dat je kunt overnemen. Dit doe je door bij zo’n gebouw een kleine bendeoorlog te beginnen. Wanneer je de gang members hebt verslagen, is het gebouw van jou. Nu kun je hier je eigen bedrijfje van maken in een industrietak naar keuze zoals drugs, prostitutie en smokkelen. Je kunt de bedrijven klein houden, of groot maken. Groot kost natuurlijk meer, maar je haalt er ook meer geld uit. Misschien zelfs wel iets teveel geld, want je hebt maar een paar bedrijfjes nodig om nooit meer geldzorgen te hebben.

Wat Vice City Stories erg goed doet, is het neerzetten van personages. Er zitten weer meer dan genoeg bekende en nieuwe legendarische personages in. Allemaal zijn ze verschrikkelijk grappig en bovendien is de voice acting dik in orde. Neem nou Martinez, Vic’s officier in het leger. Deze psychopaat zit op zijn kantoor uitgebreid te kijken hoe pornoactrice Candy Suxxx het doet met een varken en een paard tegelijk. Eén van de mindere personages is misschien wel Vic zelf. Hij is namelijk een enorme hypocriet. Hij beweert een goede jongen te zijn die tegen drugs en geweld is, maar heeft nauwelijks overreding nodig om een flinke lading wiet op te halen of een sloot mensen overhoop te schieten. De hoofdpersonages in GTA waren altijd criminelen, maar Vic moet een goede jongen voorstellen en komt daar niet meer weg. Gelukkig valt hier best mee te leven, en zet Vice City Stories gewoon een heerlijk verhaal neer, met geweldige personages, een fantastische soundtrack en een grote lading humor. De personages in VCS zijn voor een groot deel beter uitgewerkt dan die in LCS, en dat is slechts één van de verbeteringen.

Onzichtbare muren doen ook pijn

Ook is de stad groter en interessanter, het verhaal duurt een stuk langer, Vic Vance kan zwemmen en er zitten in dit spel vliegtuigen en helikopters. Het nadeel van de helikopters en vliegtuigen is dat er al vrij laag een soort onzichtbaar plafond is toegevoegd, wat inhoudt dat je niet heel hoog kunt vliegen. Dit heeft ongetwijfeld te maken met de rekenkracht van de PSP en is dan ook wel een begrijpelijke keuze. De PSP heeft op bepaalde momenten wel moeite met de game. Als je hard rijdt, kom je al snel wegen en gebouwen tegen die een soort grote waas over zich heen hebben omdat de gedetailleerde textures nog niet zijn ingeladen. Voor hekjes en muurtjes geldt dat je ze vaak überhaupt nog niet kunt zien, maar je knalt er net zo hard tegenaan. En dat gaat irriteren.