1. Warhammer 40,000: Dawn of War 3 review – Aan de kant, Starcraft 2!

Warhammer 40,000: Dawn of War 3 review – Aan de kant, Starcraft 2!

Toen de eerste gameplaybeelden van Warhammer 40,000: Dawn of War 3 de ronde deden, waren de reacties van verstokte fans niet mals: “Dit is geen Dawn of War, dit is een moba!” Maar dan met meer gevloek. De nieuwste strategiegame van rts-meester Relic Entertainment pakt het absoluut anders aan dan zijn voorgangers, maar is de game daarmee ook slecht?

Al millennia lang woedt een vernietigende oorlog in de Melkweg. Het Imperium of Man wordt aan alle kanten aangevallen door buitenaards tuig, verachte ketters en weerzinwekkende mutanten. Geleid door hun half levende god-keizer leiden de Space Marines de tegenaanval. Hun haat voor al het vreemde is gerechtvaardigd, want het is een gevaarlijk universum. Brute Orks grijpen elk excuus aan om aan het plunderen te slaan en de Ork Boyz te verenigen in een allesvernietigende Waaagh!, en de mysterieuze Eldar hoopt oude glorie te herstellen en wederom het dominante ras in de Melkweg te worden. Als de profetie over een oeroud wapen lijkt uit te komen, snellen de drie facties daarom naar de helse planeet Acheron om als eerste de Spear of Khaine in de klauwen te krijgen.

Gouden muil
Wat volgt is een lekker lange campagne van zeventien missies, waarin Chapter Master Gabriel Angelos van de Space Marines, Ork Warboss Gorgutz ‘Ead’Unter en Farseer Macha elkaar proberen af te troeven in een snel escalerende machtsstrijd. De missies zijn weliswaar niet zo creatief als die van Starcraft 2, maar maken dat goed met de typische Warhammer 40,000-saus, die het geweld en de ernst zo ver opvoert dat je alleen maar hoofdschuddend kunt lachen. Bloed besmeurt het slagveld, maar het blijft moeilijk om je lach in te houden bij het zien van een groep Nobz die vanuit een Ork Trukk naar het strijdgewoel worden gekatapulteerd, terwijl Deffgun Lootaz “Dakka dakka dakka!” brullen om hun schietijzers aan te moedigen. Het stemmenwerk is top en met name elke keer dat Gorgutz zijn muil opentrekt is puur goud.

Los van de bevredigende campagne is Dawn of War 3 een real time-strategiegame die zich expliciet richt op multiplayer, al dan niet met een computergestuurde tegenstander. DoW3 is een typische rts volgens Relic-recept: een grote nadruk op het zo effectief aansturen van je gespecialiseerde troepen, waarbij een agressieve speelstijl wordt aangemoedigd door de grondstoffen genererende punten op de speelkaart. Een Turtle-strategie – passief een reusachtig leger opbouwen in een zwaar verdedigde basis – zit er niet in. Bij games van Relic Entertainment is aanval altijd de beste verdediging.

Purge the unclean?
De beschuldigingen van ketterij – een populair tijdverdrijf voor elke rechtgeaarde WH40K-fan – komen echter niet uit de lucht vallen, want Dawn of War 3 speelt inderdaad leentjebuur bij het door veel strategiefans verfoeide moba-genre. Nog steeds moet je een basis bouwen, grondstoffen verzamelen, een leger bouwen en de vijand verslaan. De twist die Dawn of War 3 introduceert is dat je eerst een Shield Generator moet slopen, voordat je de Turret kunt aanvallen, die op zijn beurt een Power Core beschermt. Vernietig de Power Core en je behaalt de overwinning, vergelijkbaar met games als League of Legends en Dota 2. Deze structuur voorkomt dat je verliest tegen flauwe rushes en geeft potjes altijd een duidelijke richting.

Daar komt bij dat je standaard troepen worden aangevuld door Elite Units, die een doorslaggevende rol kunnen spelen bij het gevecht. Deze eenheden, die je verdient door bepaalde punten op de kaart te bezetten, vragen veel van je aandacht en maken destructieve combo’s mogelijk. Voor onervaren spelers kan het zelfs lijken alsof de duurste Elites, zoals de Imperial Knight van de Space Marines of een Eldar Wraithknight in hun eentje de hele game bepalen en de eenvoudige Line Units niet veel meer zijn dan kanonnenvoer. De schijn bedriegt, want zelfs de grootste, lompste lopende tank met volautomatische kanonnen als armen gaat in de kortste keren neer met de juiste counter.

Dat de Elites zo overweldigend sterk lijken komt niet alleen omdat ze een counter zijn tegen het gedachteloos ophopen van je troepen, maar ook omdat ze spectaculair huishouden op het slagveld. De gedetailleerde en kleurrijke ontwerpen van je eenheden doen al recht aan het tabletop-spel, maar zodra Solaria in haar Imperial Knight met haar Avenger Gatling Cannons een horde aan Ork Boyz en Shooterz tot een rode pulp reduceert, is een maniakale bulderlach wel op z’n plaats.

Zo, dus
Als je alle eenheden en Elites verder inspecteert, blijkt Dawn of War 3 juist de meest diepgaande rts sinds jaren. De vele vaardigheden en speciale eigenschappen van jouw trouwe soldaten en voertuigen lenen zich voor een enorme rijkdom aan tactieken en manoeuvres. Een voorbeeld: de Eldar Elite Ronahn is een scherpschutter, wiens gerichte schoten zicht geven rond het projectiel. De Eldar hebben toevallig de eigenschap dat ze elk gebouw kunnen teleporteren naar een zichtbare locatie. Daarbij kun je gebouwen aan elkaar koppelen, zodat eenheden tussen de twee kunnen teleporteren. Laat een van Ronahns projectielen door wat Stealth Cover achter de frontlinies vliegen, plaats daar een Webway Gate en je hebt de perfecte opzet voor een plotselinge aanval waardoor je tegenstander alleen maar “Hoe dan?” kan gillen in de chat.

Alsof dat nog niet diepgang genoeg was, heeft Relic naar Company of Heroes 2 gekeken en de suffe bonussen – 4% plus snellere herlaadsnelheid voor MG42-machinegeweren, woepie – verwerkt tot significante veranderingen van je speelstijl. Naast de drie Elites – uit een selectie van negen – die je voor je leger kunt kiezen, heb je ook de beschikking over dertig Doctrines, waarvan je er wederom drie mag uitkiezen voor het gevecht. Elke Doctrine geeft een specifieke eenheid een speciale bonus of vaardigheid, zodat je jouw leger kunt opbouwen rond een bepaalde strategie. De mogelijke combinaties en verschillende strategieën die Dawn of War 3 je geeft om de tegenstander te verslaan zijn ronduit ontzagwekkend.

Offers
De uitzonderlijke diepgang van Dawn of War 3 maakt de game bijzonder geschikt om competitief te spelen, maar dit heeft ook een prijs. Als je nooit eerder een game in de Warhammer 40,000-setting hebt gespeeld, is het al moeilijk genoeg om je Dire Avengers te onderscheiden van je Dark Reapers, maar om ook nog eens alle facties onder de knie te krijgen is nu een flinke opgave voor nieuwkomers. De tutorials en in-game encyclopedie verlichten de pijn, net als de geleidelijke introductie van de meer ingewikkelde concepten tijdens de campagne, maar de leercurve van Dawn of War 3 blijft steil en afschrikwekkend.


Zijn alle klaagzangen van Dawn of War-veteranen daarmee onterecht? Niet helemaal, want Dawn of War 3 maakt keuzes die voor sommigen moeilijk te verkroppen zijn, ook al maken ze de game beter speelbaar. Jammer is dat de animaties minder uitvoerig zijn en we daarom de brute executies met kettingzaagzwaarden of grijpklauwen moeten missen. En ook al ging er genoeg fout met het Cover-systeem van Dawn of War 2 – “Ik zei toch dat je verdorie in groene cover moest staan, niet half in een rivier!” – de duidelijk te onderscheiden veroverbare locaties van Dawn of War 3 zijn niet erg immersief. Ook zou het fijn zijn geweest als de populaire Last Stand-modus uit DoW2 al direct in de game had gezeten.

In plaats van mopperen over het feit dat Relic niet gemakzuchtig de eerste Dawn of War heeft herverpakt, verdient de studio alle lof voor zijn lef om de grenzen te verleggen. Met het derde deel in de gevierde Dawn of War-reeks vindt Relic zichzelf en het genre, net als destijds met Dawn of War 2, opnieuw uit.

Warhammer 40,000: Dawn of War 3 is vanaf 27 april beschikbaar voor de pc.

Conclusie en beoordeling

De laatste alinea’s zitten misschien vol beslissingen waarvan de oudgediende Dawn of War-speler van moet knarsetanden, maar het zou eeuwig zonde zijn om kind met het badwater weg te gooien. Warhammer 40,000: Dawn of War 3 is een godsgeschenk voor de uitgehongerde fans van intense strategiegames die op zoek zijn naar echte diepgang. De even absurde als grimmige sfeer van Warhammer 40,000 is ijzersterk neergezet en de Elite lenen zich net zo goed voor spektakel als tactische creativiteit. De steile leercurve en de focus op competitief spel schrikt menig speler wellicht af, maar voor wie durft is Dawn of War 3 de beste real time-strategiegame sinds jaren.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Tactische diepgang zoals nooit tevoren
  • Bevredigende campagne
  • Heerlijke Warhammer 40,000-sfeer
  • Dakka dakka dakka!
  • Minpunten
  • Steile leercurve
  • Minder immersief dan voorgangers

Dit artikel delen

Over de auteur

Wilbert Meetsma Wilbert Meetsma verliest zich dolgraag in ellenlange Westerse rpg's en veel te ingewikkelde strategiegames op de pc. Verder houdt hij van games in alle soorten en maten, of het nou lompe shooters zijn, of nét iets te pretentieuze indie-games. Behalve voetbalgames. Voetbalgames zijn stom.

Reacties

  • De helft van de reviews op Steam is bijzonder negatief. Dus ik ben verrast door dit cijfer. Ik heb Dawn of War II in mijn library, maar nog nooit gespeeld. ><

  • Heel veel van die negativiteit is onzin. "Het is een moba!", "Dit is geen Dawn of War!", "Het is cartoony", "Angelos springt!", "Het is alleen maar blob tegen blob!", "Elites zijn OP!", zijn allemaal kreten die ad nauseam worden herhaald. Het punt is dat al het gehuil ofwel niet waar is, ofwel een detail, ofwel een gevalletje 'git gud'.



    "Het is een moba": Gewoon nee. Je bouwt een basis, je bouwt een leger, je ontzegt met dat leger de tegenstander territorium in de vorm van control points en je valt met dat leger de basis van de vijand aan. Klinkt mij als een typische rts á la Relic in de oren.



    "Dit is geen Dawn of War": Een strategiegame met WH40K als setting met 'Dawn of War' in de titel, waarbij je - net als bij de vorige delen - met een leger control points op de kaart vasthoudt, is gewoon een Dawn of War-game. Opvallend genoeg week Dawn of War 2 meer af van de rts-formule (en ook toen werd er gejankt), maar is desondanks een uitstekende game.



    "Het is cartoony": Ik ben het hier niet mee eens, maar ik snap wel waar het vandaan komt. Meestal als iemand iets op internet 'cartoony' noemt, bedoelen ze daar eigenlijk mee "ik ben het er niet mee eens hoe het er uitziet, maar ik weet de woorden er niet voor". Ik verwacht niet dat iemand serieus DoW3 er als Tom & Jerry uit vindt zien, maar wat wel opvalt is dat de figuren een speelgoedachtige textuur hebben, alsof de miniaturen van de table top tot leven zijn gekomen zoals in Toy Story. Als je in je hoofd hebt dat WH40K superserieus is en alles er daarom bebloed en gehavend uit moet zien, ga je de visuele stijl niet leuk vinden. Maar die mensen vergeten dat bijvoorbeeld de Space Marines er altijd knalblauw, felrood en pimpelpaars uit hebben gezien. Hun opzichtig fascistische en xenofobe wereldkijk is er een waarvan Judge Dredd (ook satire) 'Give Peace a Chance' zou gaan zingen. Dawn of War is een adaptatie die zijn bron serieus neemt en het verschil in de twee media begrijpt, zonder het slaafs te kopiëren.



    "Angelos springt": Gabriel Angelos draagt in de game een Terminator-pantser, dat op z'n zachtst gezegd niet praktisch is om mee te springen. Dit lijkt dus terechte kritiek, al mag je je afvragen of daarmee alle anderen manieren waarop Relic rekening heeft gehouden met de lore van WH40K in de game zomaar niet meer tellen. Aan de andere kant heeft Angelos in de nasleep van Dawn of War 2: Retribution twee cybernetische benen gekregen (waarvan je mag verwachten dat ze sterker zijn) én zitten er op de achterkant van Angelos' pak twee uitlaten voor een jetpack. Niet veel aan de hand, dus.



    "Het is alleen maar blob tegen blob" en "Elites zijn OP": Git gud. Hoe verleidelijk het ook mag zijn om al je troepen met een attack move naar de vijand te sturen, tegen een goede speler raak je alles kwijt. Elites, zeker de late game Elites, hebben bijzonder sterke abilities, die blob inderdaad kunnen wegvagen. Daarom moet je jouw leger macht ook uitspreiden en splitsen. Zo sterk als een Imperial Knight ook mag zijn, ze kunnen maar één kant op schieten en doen er lang over om te draaien. Verspreid je leger, kies de counter en hij gaat snel genoeg neer.



    Zou ik het erg vinden als er een Last Stand-modus komt, of als de eerstvolgende uitbreiding naast de Necron ook een Dark Crusade-achtige campagne bevat? Zeker niet. Maar wat nu gebeurt is dat een nieuwe game wordt vergeleken met twee games die over de jaren meerdere updates en betaalde uitbreidingen hebben gekregen. Hoe goed een game ook mag zijn, tegen nostalgie is niemand opgewassen.



    Ik hoop dat dit een heldere aanvulling is op m'n review hierboven. :)

  • Grote fan van een en twee maar na de bèta pre order gecanceld. Ook ik ben erg verbaasd na deze score.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren