Prey review – Net niet aan de top van de voedselketen

Recensie | -

Een ruimtestation, een uitbraak van levensgevaarlijke aliens en een hoofdrolspeler die alles stilzwijgend, maar schietend ondergaat. Prey lijkt op het eerste gezicht op de zoveelste firstpersonshooter, maar schijn bedriegt. Op Talos I is niets wat het lijkt.

Dat kun je gerust heel erg letterlijk nemen. De kwaadaardige Typhon hebben de neiging om de vorm van alledaagse objecten op het ruimtestation aan te nemen. Voor jou, een werknemer met een ongezonde dosis geheugenverlies, is iedere koffiekop, stoel en medkit daarom verdacht. Is dit een onschuldig onderdeel van de omgeving of een wezen dat je bespringt zodra je te dicht in de buurt komt?

Die zogenaamde Mimics zijn onderdeel van een heleboel geniale vondsten van Prey. Het biedt reden om ieder hoekje van ieder kantoor, lobby en laboratorium te doorzoeken naar kostbare spullen. Prey is absoluut geen shooter in de stijl van DOOM, maar eerder een immersieve sim zoals System Shock, BioShock of Deus Ex. Rennen en knallen kan, maar dat is gezien de veel sterkere en gevaarlijke vijanden vaak een heel erg slecht idee.

Intergalactische vuilnisman
Rustig aan doen is het devies en daar geeft Prey je gelukkig alle ruimte voor. Terwijl je iedere e-mail van gesneuvelde werknemers doorspit en elke vuilnisbak die je tegenkomt ondersteboven haalt, word je door andere personages het ruimtestation rondgestuurd. Het verhaal begint sterk met een prima twist die ook in de gratis verkrijgbare demo zit, maar daarna is het vooral een excuus om je van het kastje naar de muur te sturen. Veel leuker is het om intergalactische vuilnisman te spelen en ieder hoekje van Talos I te besnuffelen.

Nutteloze spullen kunnen verwerkt worden tot kostbare items die je verder helpen in het spel. Bij speciale recyclemachines dump je je afval waarna de troep wordt getransformeerd naar kostbare grondstoffen die als basis dienen voor de producties uit de 3D-printers die ook in het ruimtestation zijn te vinden. Omdat je alles handmatig moet invoeren voelt het stukken beter dan wat medkits craften in een menuutje. Vrijwel alle nuttige spullen die je in de omgeving kunt vinden zijn ook te produceren met de juiste materialen. Op die manier zijn zelfs de kostbare Neuromods in grote getalen te produceren.

Space splicen
Neuromods stellen je in staat om in een bijzonder uitgebreide skill tree nieuwe speciale vaardigheden te kiezen. Dat begint basaal met wat extra health of de mogelijkheid om kapotte apparaten in Talos I te repareren, maar wanneer je een speciale scanner hebt gevonden kun je met Neuromods ook de unieke krachten van de Typhon overnemen. Op die manier zijn je vijanden te bestoken met krachtige telepathische aanvallen of kun zelf transformeren in een doodgewone kantoorartikelen om ongezien langs wat Typhons te komen.

Er zijn heel erg veel mogelijkheden om Prey te doorlopen en het spel laat je hierin ook volop experimenteren. Voor ieder probleem zijn er altijd meerdere oplossingen die niet eens heel erg voor de hand hoeven te liggen. Een gesloten deur kan gehackt worden of je kan opzoek gaan naar de code die de deur opent. Maar misschien is het zelfs mogelijk om de stroom op een afdeling gedeeltelijk af te sluiten zodat je de deur met brute kracht kan openen. Of misschien is er na een korte ruimtewandeling via de buitenkant van het station ook een weg te vinden.

Prey weet eigenlijk constant met dit soort situaties te verrassen en je vooral heel erg vrij laat blijft de game verrassen. Het oog voor detail voor iedere mogelijkheid in de vele omgevingen is van hoog niveau, waardoor de meest gekke plannen ineens bijzonder goed kunnen uitpakken. Speciale krachten hebben bijvoorbeeld verrassende bijeffecten die op andere momenten ineens goed van pas kunnen komen.

Wie is de prooi
Dat Prey het zo verschrikkelijk leuk maakt om te experimenteren met wat er allemaal mogelijk is op Talos I staat in schril contrast met hoe niet leuk het is om het tegen vijanden op te nemen. Schieten voelt simpelweg niet fijn. De behoorlijke input-lag op de consoleversies is grotendeels de boosdoener, al zijn ook de vijanden met name in het begin te sterk en hebben de latere Typhons wel heel erg vervelende krachten. De simpele genialiteit van de Mimics wordt helaas maar niet overtroffen. Naarmate je verder komt, meer krachten en betere wapens krijgt, wordt Prey makkelijker, maar helaas niet leuker om te schieten op het buitenaardse gespuis.

Dat is jammer, want een geweldig alternatief is er niet. Je kan ervoor kiezen om zoveel mogelijk sluipend te werk te gaan maar het spel dwingt je vaak om gewoon tevoorschijn te komen en knallend de strijd aan te gaan. Je gaat bovendien bijzonder snel dood door een enkele tegenaanval. Het spel slaat je voortgang gelukkig om de haverklap op en je kan naar hartenlust quick saven maar irritant blijft het wel.

Irritaties groot en klein
Het verkennen van het ruimtestation, de verschillende zij-missies die je interessante richtingen opduwen en de enorme hoeveelheid mogelijkheden maken Prey tof. Het is daarnaast indrukwekkend hoe ruimtes met elkaar verbonden zijn en hoe je gedeeltes af kunt snijden door een kleine ruimtewandeling te maken. Oude omgevingen opnieuw doorlopen is bovendien geen straf omdat je steeds meer manieren leert om nieuwe gebieden te openen of problemen op te lossen. Er is bovendien geen specifieke volgorde om missies te voltooien en er zijn lang niet genoeg Neuromods om iedere upgrade vrij te spelen. Dat maakt het spel een stuk aantrekkelijker om het nog een keer op een iets andere manier te doorlopen.


Tegenover veel van de dingen die Prey goed doet staan kleine en grote irritaties. De lange laadtijden zijn een klein voorbeeld, vele malen erger is de manier waarop Prey rond het einde onderuit gaat. Dan worden er nieuwe, zo mogelijk nog irritantere vijanden geïntroduceerd die het spelplezier nog meer in de weg zitten. De kleine verhalen van de (gesneuvelde) werknemers van Talos I die je oppikt via e-mails, notities en audio logs zijn bovendien stukken interessanter dan wat de hoofdmissies je bieden. De belofte van de twist in de eerste paar uur van het spel wordt rond het einde op de meest voorspelbare manier ingevuld.

Prey is voor deze review gespeeld op de PlayStation 4. Het spel is ook verkrijgbaar op de Xbox One en pc.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Prey is absoluut geen goede shooter en het verhaal weet zijn belofte niet helemaal waar te maken. Toch blijft Talos I een fantastische plek om je tijd door te brengen. Dat komt helemaal door de enorme vrijheid die je in deze benauwde omgeving krijgt om ieder probleem naar eigen inzicht op te lossen. De Typhon zijn daarin eerder een irritante afleiding dan een noemenswaardige vijand, want ergens in Prey schuilt een beestachtig goede game die door grote en kleine irritaties net niet aan de top van de voedselketen kan staan.

8-
  • Talos I verkennen is een feest
  • Meerdere oplossingen voor ieder probleem
  • Enorm veel oog voor detail
  • Gevechten worden maar niet leuk
  • Verhaal komt niet uit de verf
  • Kleine technische irritaties

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.