Ace Combat X: Skies of Deception

Ace Combat 4 was een game die de PlayStation 2 naar een hoger niveau tilde. Het spel kwam in 2001 uit en liet echt zien wat voor mooie graphics de PlayStation 2 op het scherm kon toveren en stond tegelijkertijd bol van de actie. Na twee andere Ace Combat delen op diezelfde PlayStation 2 was het voor Namco Bandai de hoogste tijd om hun horizon te verbreden. De PlayStation Portable is dan ook de volgende logische stap om een Ace Combat game op uit te brengen.

Een slimme stap mag je dit noemen, want een potje Ace Combat leent zich perfect voor een handheld. Missies duren hooguit een minuutje of tien en voor de actie kun je je verstand op nul zetten. Daarmee wil ik echter niet stellen dat de game makkelijk is. Aan het uitschakelen van een tegenstander heb je een behoorlijke kluif. Eerst zul je jouw raket op hem moeten locken en vervolgens maar hopen dat hij jouw raket niet ontwijkt, want in dat geval kom je meestal in een lastige dogfight terecht, waarbij je rondjes om elkaar heen blijft vliegen. Gelukkig gaat een gemiddelde vijand na een raket of twee wel in vlammen op.

Er zijn echter ook taaiere tegenstanders. Noem het maar minibazen, die over speciale vaardigheden beschikken. Zo zul je al heel vroeg in het spel oog in oog staan met een enorm luchtschip, waarvan de zwakke plek onderaan zit. Dat betekent dus dat je een paar meter boven de grond moet vliegen om hem van onder te raken. En alsof dat nog niet uitdagend genoeg is, heeft het desbetreffende schip ook nog de beschikking over een optische camouflage, waarmee hij tijdelijk onzichtbaar wordt.

Met de variatie is het goed gesteld. De ene keer knal je gewoon vrolijk vliegtuigjes uit de lucht, de keer daarop moet je juist voorkomen dat de vijand hetzelfde doet, maar dan met jouw helikopter en zo hier en daar is het de bedoeling dat je een basis opblaast. En dat allemaal om de oorlog tot een goed einde te brengen. Net als veel andere Ace Combat delen is er weer een kwade macht die jou vaderland is binnengevallen en het is aan jou om het land te bevrijden. Nieuw is daarbij wel dat je grotendeels zelf kunt bepalen welke route je daarbij aflegt. Ga je meteen naar de vijandelijk hoofdstad, of probeer je daarvoor eerst wat andere strategische punten te veroveren. Alles wat je hier qua keuzes maakt heeft invloed op de missies die daarop volgen.

Dit betekent vervolgens weer dat de replaywaarde in het spel goed te noemen is. Dat is maar goed ook, want ik kreeg het voor elkaar om Ace Combat X: Skies of Deception binnen twee uur uit te spelen. Dat is belachelijk kort en dan ook meteen de reden waarom het spel qua cijfer blijft steken op 7. Als de speelduur twee keer zo lang was, had hij waarschijnlijk een 8 of hoger gescoord. Natuurlijk is er dan ook nog een multiplayer-modus waarmee je met vier vrienden op de bank kunt spelen. Deze is best vermakelijk, maar ik vraag me af wie er in de praktijk met vier vrienden tegelijk Ace Combat gaat spelen.