Guitar Hero II

Op het scherm zie je verschillende ‘buttons’ over een baan naar beneden vallen. Die buttons hebben dezelfde kleuren als de knoppen op je gitaar. Zodra een button door het cirkeltje onderin beeld valt, druk je de corresponderende knop en strum je de ‘strummer’ omhoog of omlaag. Misschien dat het wat raar klinkt, maar het werkt echt heel natuurlijk en binnen de kortste keren heb je echt het idee dat je als een echte rock-ster aan het rocken bent.

Hoewel ik moet bekennen dat ik deel 1 eigenlijk nog helemaal niet zat ben, keek ik al wel enorm uit naar deel 2. Maar waar ligt de vernieuwing in dit deel? Laten we beginnen met het meest voor de hand liggende. In GH2 zitten maar liefst vijf-en-vijftig nieuwe nummers. Daarnaast zijn er extra characters, nieuwe outfits voor al die personages, nieuwe gitaren en nieuwe bonussongs. Genoeg content dus om je voorlopig even mee te vermaken. Maar dat is niet waar het spel in uitblinkt. Het zit hem namelijk vooral in de kleine aanpassingen die GH2 richting de perfectie tillen en die vooral fans van het eerste deel met open armen zullen ontvangen.

Zo kun je nu elk nummer oefenen in de practice-modus. Je hoeft dan niet het hele nummer te spelen, maar je kunt ook een bepaald deel er van oefenen zoals de solo, het tweede couplet of het refrein. Met het nummer Bark at the Moon in mijn achterhoofd (een van de moeilijkste nummers in GH1), kan ik alleen maar toejuichen dat ik nu dus ook het laatste deel van een nummer kan oefenen zonder de hele song eerst te hoeven spelen. Een andere fijne toevoeging is dat eventuele lag (en dan bedoel ik dat beeld en geluid net niet gelijk lopen) nu opgelost kan worden met een simpele calibratie. Ook op de redactie bleek dit een handige tool, aangezien we daar op HDTV spelen en daar willen audio en video nog wel eens asynchroon lopen.

En dan is daar tot slot nog de vernieuwde multiplayermodus. Voor deze modus heb ik de eerder genoemde vriend uitgenodigd op kantoor om dit keer de handen ineen te slaan en samen de meest vette solo’s neer te zetten. Ja dat lees je goed, want waar je in deel 1 alleen nog tegen elkaar kon spelen, kun je ditmaal een team vormen om samen de ‘crowd the pleasen’. Daarbij speelt één van de twee de leadgitaar en de ander neemt de basgitaar of ondersteunende gitaar voor zijn rekening. En ook hier laat Harmonix weer zien dat ze aan alle kleine puntjes gedacht hebben, want in de multiplayermodus kunnen beide spelers op verschillende moeilijkheidsgraden spelen. Zo hoeft geen van beiden zich te vervelen met (té) makkelijke of moeilijke muziek. In ons geval speelden we beiden op expert en ik kan slechts zeggen: It felt damn good.">Samba de Amigo [insidegamer.nl] en Donkey Konga [insidegamer.nl]. Zoals de titel al overduidelijk aangeeft, draait dit spel echter om de gitaar. Met de speciale gitaarcontroller, waarop vijf verschillende gekleurde knoppen zitten, speel je de gitaarpartijen van verschillende bekende rock-, metal-, punk-, en blues-songs.

Op het scherm zie je verschillende ‘buttons’ over een baan naar beneden vallen. Die buttons hebben dezelfde kleuren als de knoppen op je gitaar. Zodra een button door het cirkeltje onderin beeld valt, druk je de corresponderende knop en strum je de ‘strummer’ omhoog of omlaag. Misschien dat het wat raar klinkt, maar het werkt echt heel natuurlijk en binnen de kortste keren heb je echt het idee dat je als een echte rock-ster aan het rocken bent.

Hoewel ik moet bekennen dat ik deel 1 eigenlijk nog helemaal niet zat ben, keek ik al wel enorm uit naar deel 2. Maar waar ligt de vernieuwing in dit deel? Laten we beginnen met het meest voor de hand liggende. In GH2 zitten maar liefst vijf-en-vijftig nieuwe nummers. Daarnaast zijn er extra characters, nieuwe outfits voor al die personages, nieuwe gitaren en nieuwe bonussongs. Genoeg content dus om je voorlopig even mee te vermaken. Maar dat is niet waar het spel in uitblinkt. Het zit hem namelijk vooral in de kleine aanpassingen die GH2 richting de perfectie tillen en die vooral fans van het eerste deel met open armen zullen ontvangen.

Zo kun je nu elk nummer oefenen in de practice-modus. Je hoeft dan niet het hele nummer te spelen, maar je kunt ook een bepaald deel er van oefenen zoals de solo, het tweede couplet of het refrein. Met het nummer Bark at the Moon in mijn achterhoofd (een van de moeilijkste nummers in GH1), kan ik alleen maar toejuichen dat ik nu dus ook het laatste deel van een nummer kan oefenen zonder de hele song eerst te hoeven spelen. Een andere fijne toevoeging is dat eventuele lag (en dan bedoel ik dat beeld en geluid net niet gelijk lopen) nu opgelost kan worden met een simpele calibratie. Ook op de redactie bleek dit een handige tool, aangezien we daar op HDTV spelen en daar willen audio en video nog wel eens asynchroon lopen.

En dan is daar tot slot nog de vernieuwde multiplayermodus. Voor deze modus heb ik de eerder genoemde vriend uitgenodigd op kantoor om dit keer de handen ineen te slaan en samen de meest vette solo’s neer te zetten. Ja dat lees je goed, want waar je in deel 1 alleen nog tegen elkaar kon spelen, kun je ditmaal een team vormen om samen de ‘crowd the pleasen’. Daarbij speelt één van de twee de leadgitaar en de ander neemt de basgitaar of ondersteunende gitaar voor zijn rekening. En ook hier laat Harmonix weer zien dat ze aan alle kleine puntjes gedacht hebben, want in de multiplayermodus kunnen beide spelers op verschillende moeilijkheidsgraden spelen. Zo hoeft geen van beiden zich te vervelen met (té) makkelijke of moeilijke muziek. In ons geval speelden we beiden op expert en ik kan slechts zeggen: It felt damn good.">