F.E.A.R.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb niet zoveel met shooters op de PC. Quake, Call of Duty en Soldier of Fortune deel één en twee konden me een beste tijd boeien, maar over het algemeen heb ik het wel gezien met die dingen. En ik weet dat er al zoveel is gezeken op de PC, qua hardware- en software-instellingen, en ik weet dat niet iedereen het hier mee eens is, maar ik zeg het toch: PC-gamen geeft gewoon moeilijkheden.

Vandaar dan ook dat ik al een tijdje niet echt meer PC-games speel, in ieder geval niet meer fanatiek. Dan gaat er hier en daar misschien een spelletje aan je voorbij, maar ach, die games komen vroeg of laat toch wel naar de console en meestal zijn de console-versies nog beter ook, omdat ze voorzien zijn van een zooitje extra’s. Zo ook F.E.A.R., wat nu verkrijgbaar is op de Xbox 360 en ergens in maart voor de PlayStation 3.

F.E.A.R. was op de PC een uitmuntend goede shooter en op de Xbox 360 is hij nog beter. Dat is ook niet zo gek, want er zit natuurlijk een flink jaar tussen beide versies. Voordat we overgaan tot de details van de spetterende actie in F.E.A.R., even kort het verhaal. Jij maakt deel uit van een speciale organisatie getiteld ‘First Encounter Assault and Recon’ (F.E.A.R. dus). F.E.A.R. bestaat uit een stelletje badass motherfuckers die in dienst van de Amerikaanse regering zijn en worden ingeschakeld als er iets vreselijks mis is. Toevallig is er ook iets vreselijks mis. In een laboratorium waar kloononderzoek wordt gedaan, breekt de hel los als een gekloonde supersoldaat genaamd Paxton Fettel, uitbreekt. Fettel kan met zijn vreemde paranormale vaardigheden een heel leger aan kloonsoldaten sturen en is dus binnen no-time het hele complex overgenomen. Zodoende wordt F.E.A.R. hier op afgestuurd.

Omdat het binnen in dat gebouw nooit echt gezellig kan zijn, heb je beschikking over een flink arsenaal aan wapens, variërend van de shotgun tot de nailgun, een zooitje granaten of gewoon een submachinegun. Al deze wapens knallen lekker weg, ze ratelen lekker door en zodra je éénmaal bezig bent kan je niet wachten om de volgende tegenstander eens lekker vol te pompen. De schade die je wapens aanrichten, is, zelfs een jaar na de PC-versie, ongelofelijk. Zodra het gevecht losbarst, vliegen de vonken overal in het rond, vallen kasten om, worden deuren weggeblazen en blijft er niks heel van de muren. De actie voelt bijzonder lekker aan en dat wordt mede versterkt doordat je met één druk op de knop de tegenstander een flinke ros voor zijn smoelwerk kunt verkopen. De manier waarop hij daarna, desgewenst in slowmotion, naar achter vliegt terwijl jij hem nog eens trakteert op een flink aantal shotgunkogels, geeft onvoorstelbaar veel voldoening.

Maar vergis je niet, je zult er aardig wat moeite voor moeten doen om in leven te blijven. Want ondanks dat je te maken hebt met kloonsoldaten, zullen ze er alles aan doen om je om zeep te helpen. Ik ben wel door tien ruimtes achter elkaar gegaan en iedere keer bedachten de tegenstanders weer een nieuwe tactiek. Je ziet gewoon dat ze met elkaar samenwerken en dat ze weten hoe ze het beste kunnen handelen. In feite zijn ze hetzelfde als… jijzelf, maar dan iets slechter en met minder levensenergie.

Maar goed, F.E.A.R. bestaat niet alleen uit actie. Er is ook nog een flinke scheut horror aan toegevoegd en Xbox 360-gamers die bijvoorbeeld Condemned (ook van ontwikkelaar Monolith) hebben gespeeld, weten hier alles van. Ik wil hier het liefst zo weinig mogelijk over verklappen, maar er is veel meer aan de hand binnen dat gebouw. Een klein achtjarig meisje dat zonder een vinger uit te steken complete groepen soldaten martelt en uitmoordt voor jouw ogen… Dat het licht knippert en dat je haar twee seconden ziet en dat ze daarna weer weg. Als ik het nu vertel, klinkt het niet zo eng, maar je moet het maar eens zelf beleven…

In ieder geval is het zonde om hier verder op in te gaan. Dit is iets wat je zelf moet meemaken en het is bijna het meest verslavende aan F.E.A.R.. Bijna? Misschien toch net niet helemaal. F.E.A.R. kent ook een heerlijk stabiele multiplayer-modus via Xbox Live. Je kunt online deathmatch, team deathmatch en capture the flag spelen en dat levert verslavende potjes op. Helemaal omdat je online ook slowmotion kunt gebruiken, al is dat maar voor een bepaalde tijd. Misschien dat F.E.A.R. online wel meer voldoening geeft dan in de singleplayer. Het voelt gewoon lekker om iemand een flinke mep met je geweer te verkopen en te weten (en horen) dat iemand aan de andere kant van de wereld zit te balen.

Tot slot kent F.E.A.R. op de Xbox 360 nog een ‘Instant Action’ modus. Dit kun je een beetje beschouwen als ‘Practice’ of iets dergelijks. Je wordt een speelveld in geslingerd en het is de bedoeling het zo lang mogelijk uit te houden tegen een stroom van tegenstanders. Je kunt proberen zo ver mogelijk te komen en vervolgens je score te vergelijken met andere spelers op de online ranglijst. Een aardige toevoeging, maar niet noodzakelijk.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Lauran Beers

Is er dan helemaal niets mis aan F.E.A.R.? Natuurlijk wel, geen enkel spel is perfect en ook dit spel niet. Zo vind ik dat de omgevingen in F.E.A.R. teveel op elkaar lijken en je soms gedesoriënteerd raakt en een beetje loopt te zoeken. Maar dit is het eigenlijk niet waard om over te zeiken. F.E.A.R. voldoet gewoon aan alle eisen van een next-gen game. Grafisch prachtig, gameplay is actievol, spannend en iedere keer anders en de multiplayer erg verslavend. Dit spel verdient een 9. [i]Kick-ass[/i].

9

• Grafisch verbluffend
• Intelligentie tegenstanders erg goed
• Actie tot je er bij neervalt
• De hele atmosfeer is eng…

• Omgevingen beetje herhalend