Star Wars Battlefront 2 review – Zelfsabotage

Recensie | -

Het is niet bepaald controversieel om Star Wars Battlefront uit 2015 een oppervlakkige game te noemen. Het greep je door de ontzettend mooie Star Wars-plaatjes, maar heeft verder weinig te bieden. Als een verjaardagscadeau dat zorgvuldig in Star Wars-pakpapier is ingepakt, maar na openen een Aldi-zeebanket blijkt te bevatten. Battlefront 2 vervult dit keer echter eindelijk de belofte van een Battlefield-game in een Star Wars-setting en heeft de kritiek op de eerste game ter harte genomen. Het is daarom extra teleurstellend dat er onderweg een aantal verontrustende beslissingen zijn genomen.

Monkey’s paw
Wellicht het grootste ongenoegen dat door zowel critici als fans werd geuit, was over de afwezigheid van betekenisvolle offline singleplayer-content. Dus niet de inspiratieloze Survival-modus uit het eerste deel, maar een volwaardige campaign in het Star Wars-universum en tevens de mogelijkheid om tegen de AI te vechten. Hoewel DICE dit laatste verzoek in de Arcade-modus technisch gezien heeft ingewilligd, komt het met aantal flinke beperkingen. Battlefront laat je wellicht de strijd aangaan tegen een computergestuurde tegenstander, maar niet op de schaal die je voor ogen hebt.

Trekpleister van Battlefront 2 zijn de immense gevechten waarin veertig soldaten te voet, in een voertuig of een ruimteschip op diverse planeten een echte Star Wars-ervaring voorschotelen. De Arcade-modus schrapt de voertuigen en krikt de schaal stevig omlaag tot er enkel een vrij standaard Team Deathmatch overblijft. Het is niet waarvoor je Battlefront 2 speelt en het is zeker niet wat men van offline Battlefront-ervaring wenst. Je vraagt je af voor wie het dan in hemelsnaam wel is gemaakt, want er zijn hoogstens enkele minuten plezier uit te halen.

In theorie levert DICE zodoende de veelgevraagde offline modus, maar in de praktijk is het slechts een schimvan het Star Wars-gevoel dat de multiplayer wel biedt. De korte campaign komt daarentegen wel dichtbij een authentieke Star Wars-ervaring en blijkt ondanks diverse tekortkomingen uiteindelijk een aangename verrassing te zijn.

Nieuw perspectief
De vernietiging van de Death Star in Star Wars: Return of the Jedi leek een definitief einde voor de Empire te spellen, maar met de nieuwe trilogie werd duidelijk dat er geen reden was voor uitbundig feest op de maan van Endor. Er is nog een lange weg te gaan – zeker als het aan Disney ligt – voordat de rebellen hun laserpistolen aan de wilg kunnen hangen. Battlefront 2 toont hoe een in het nauw gedreven Empire nog steeds een destructieve grip op het universum behoudt. Waarbij voornamelijk de keuze om het verhaal vanuit het perspectief van een groep elite-soldaten van een gewond Empire tot interessante inzichten en sterke momenten leidt.

De voetsoldaten aan de Dark Side worden in de franchise als zielloze robots in beeld gebracht die zonder aarzeling hun wrede bevelen uitvoeren. Hun innerlijke conflicten en gevoelens blijven echter crimineel onderbelicht; The Force Awakens laat zien hoe krachtig het in beeld brengen van de innerlijke worsteling van een Stormtrooper kan zijn en Battlefront 2 volgt het voorbeeld. Zo worstelt leider van de Inferno Squad Iden Versio met de nieuwe richting van het in chaos gevallen Empire en haar rol in een potentiële genocide van haar geboorteplaats. De interacties van haar partner Del Meeko met een spilfiguur uit de franchise brengt hem dan weer in twijfel of alle vreselijke verhalen uit zijn jeugd over de rebellen en Jedi wel kloppen. Het zaad van twijfel komt sterk tot bloeiin een krachtige scene, maar betekent tevens een negatief keerpunt voor de rest van de campaign.

Zonder te veel van het verhaal uit de doeken te doen, komt het sterk overeen met met het grootste minpunt van de campaign: het durft niet op zichzelf te staan. Het kan niet alleen het verhaal van Iden Versio vertellen, het moet daarbij ook genoeg aandacht aan de rebellen geven. Enkel als Iden Versio spelen is geen optie, want je moet ook talloze saaie hoofdstukken als onhandig besturende Heroes spelen. Niet alleen de TIE Fighter, maar ook de X-Wing. De campaign is zodoende meer een degelijke tutorial voor alle aspecten – zowel goed als kwaad - uit de multiplayer dan de spectaculaire rollercoaster met een interessant perspectief dat het had kunnen zijn.

Authentiek Star Wars-gevoel
Walker Assault op de planeet Hoth uit het vorige deel blijkt uiteindelijk de modus die het meest bijblijft. Het is niet moeilijk om te achterhalen waarom dat zo is; het laat de meeste spelers toe, biedt een variatie aan luchtvoertuigen, de kans om tijdelijk in de iconische AT-AT te zitten en geeft je daadwerkelijk het gevoel een authentiek gevecht uit de films na te bootsen. Met Galactic Assault poogt DICE eenzelfde gevoel te benaderen door op elke planeet een op maat gemaakte Star Wars-ervaring af te leveren. De elf verschillende maps zijn niet enkel een kopie van het eerdere Walker Assault, maar geven een eigen draai aan het grootschalige strijdtoneel. Ze bieden bijgevolg genoeg variatie ten opzichte van elkaar.

Zo zijn er bijvoorbeeld geen AT-AT’s te bekennen op Mos Eisley, maar bestorm je als Empire drukke marktplaatsen terwijl de plaatselijke bevolking in paniek op de vlucht slaat. Op Endor proberen de rebellen een AT-AT te stelen om met het gevaarte daarna een basis over te nemen en op Kamino slaan de golven wild tegen de bruggen op terwijl Battle Droids meter bij meter de Cloning Facility innemen. De grootste verbetering ten opzichte van het vorige deel is echter hoe de strijd een stuk dynamischer uitpakt. Zo is elke map opgedeeld in een aantal verschillende objectives waardoor niet alleen het strijdtoneel zich steeds verplaats, maar ook het tij opeens kan keren.

Breekt de Empire bijvoorbeeld op het laatste moment toch nog door de verdediging of saboteert het een computer, dan wordt het aantal soldaten – effectief aantal keren dat je team kan respawnen – aangevuld en kan er een opwaartse mars gemaakt worden. De toevoeging van classes draagt hier ook aan bij; lijkt het laatste verdedigingspunt te vallen dan schakel je over naar een Heavy die met schilden de voeten stevig in het zand kan zetten of laat je een Officer een turret plaatsen. Blijkt het onmogelijk door de destructieve defensie van de oppositie te breken dan kan een Specialist met een sluipschuttersgeweer van een veilige afstand een opening creëren. Zowel de toevoeging van classes als de dynamische objectives voorkomen zo de eentonigheid van het vorige deel door meer diepgang te bieden.

Het nieuwe Starfighter Assault put uit hetzelfde dynamische vaatje als Galactic Assault en voegt tevens een missende pilaar uit de franchise aan Battlefront toe: de epische ruimtegevechten. Met behulp van Criterion Games slaagt DICE er volledig in om dit essentiële Star Wars-element naar Battlefront te vertalen. De ruimteschepen geven je genoeg wendbaarheid om met hoge snelheid tussen brokstukken van de Death Star te vliegen, een Ion Torpedo van je af te schudden of de kern van een Imperal Star Destroyer in te vliegen.

De klassementen in voertuigen verschillen daarbij genoeg van elkaar om gepast een keuze te maken voor elke objective en de Heroes voegen hier daadwerkelijk wat toe omdat ze niet inlossen op speelbaarheid. De variatie is wellicht niet zo groot als in Galactic Assault, maar het is een meer dan degelijke – en nodige – toevoeging aan Battlefront en zorgt voor een completer Star Wars-plaatje.

De olifant in de kamer
Het is je wellicht niet ontgaan dat EA – en bijgevolg Battlefront 2 – onder vuur ligt voor de toevoeging van lootboxes dat invloed op het progressiesyteem heeft. Na vele uren spelen is het ook vrij onmogelijk om niet te erkennen dat die kritiek terecht is. Het kaartsysteem waarmee je nieuwe vaardigheden ontgrendeld of juist versterkt is compleet willekeurig gemaakt door het afhankelijk te maken door een drop uit een lootbox. Er zijn drie soorten lootboxes: voor infantrie, starfighters en heroes. Met de credits die je verdient in de multiplayer moet je dus een keuze maken waar je voorrang aan geeft.



Door de complete willekeur werk je zodoende niet naar een specifiek doel toe, maar spaart credits – of je zwicht en trekt je portemonnee – in de hoop je favoriete class of Hero aan te sterken. Je hebt zodoende geen invloed op je eigen progressie maar bent onderworpen aan de grillen van het lot. Een bizarre keuze voor een ontwikkelaar die het verkrijgen van Heroes in Battlefront I – willekeurig op het strijdveld – “eerlijk, want het is voor iedereen oneerlijk” noemt; waarmee je de lootboxes in Battlefront 2 perfect omschrijft. Tel hierbij een mogelijk voordeel op dat het trekken van de portemonnee geeft in multiplayer ten opzichte van uren credits sparen en het legt een kwalijk element bloot waarmee een uitstekende game zichzelf uiteindelijk saboteert.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Star Wars Battlefront 2 lijkt op het eerste oog een excuusbrief voor het oppervlakkige eerste deel. De gameplay is uitgediept, het bevat daadwerkelijk een degelijke singleplayer, het gemis van ruimtegevechten wordt aangesproken door Starfighter Assault en de Galactic Assault biedt een authentieke Star Wars-ervaring. Het is een sterke basis dat je uitnodigt om regelmatig terug te keren dat echter wordt gedwarsboomd door lootboxes en een bijgevolg waardeloos progressiesysteem dat het tegenovergestelde bereikt. De beloning voor de toewijding van een speler is zodoende ver te zoeken.

7
  • Meer dynamiek in de multiplayer
  • Classes
  • Variatie in planeten en objectives
  • Ruimtegevechten
  • Arcade-modus
  • Singleplayer durft niet op zichzelf te staan
  • Progressysteem
  • Werking van de lootboxes

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.