Eragon

Eragon, de nieuwe grote fantasiefilm op het witte doek, wordt vaak vergeleken met Lord of the Rings. Dit is niet zo vreemd, want beide verschenen oorspronkelijk in boekvorm, vallen in het genre fantasie, werden verfilmd en kregen uiteindelijk hun eigen videogame. Het grappige is dat de ontwikkelaar van Eragon ook de ontwikkelaar was van Lord of the Rings: The Two Towers. Dit was naar mijn mening een zeer degelijke game en ik was daarom enorm benieuwd wat de ontwikkelaar, Stormfront Studios, met Eragon had gedaan.

Het verhaal van Eragon (destijds geschreven door de 15-jarige Christopher Paolini) is eigenlijk redelijk simpel. Het draait allemaal om het boerenjochie Eragon dat leeft in Alagaesia. Op een zekere dag vindt deze jongen een groot mysterieus ei, wat een drakenei blijkt te zijn. Wanneer de draak uit het ei komt, vormt zich een hechte band tussen Eragon en het draakje genaamd Saphira. Door deze band komen er magische krachten in Eragon vrij, wat er natuurlijk toe leidt dat de boosaardige koning Eragon wil vernietigen.

Ikzelf hoorde voor het eerst van Eragon op de afgelopen E3 beurs. Daar kreeg ik de trailer van de film te zien (met o.a. Jeremy Irons en John Malkovich) en een korte demonstratie van de PlayStation 2-versie van Eragon. Dit zag er voor PlayStation 2 begrippen erg goed uit. In deze recensie bespreek ik de Xbox 360-versie en die is ronduit beroerd, niet next-gen waardig en te makkelijk. Je loopt binnen no-time de gehele game door.

Laat ik bij het begin beginnen. Zodra je de game opstart krijg je een cheap menu voorgeschoteld. Dan kun je er voor kiezen om alleen jezelf te kwellen of ook een medespeler in de co-op modus. En dan begint het drama. Je krijgt een zeer goedkoop introfilmpje te zien in een ook zeer vreemde stijl. Het valt eigenlijk niet echt te omschrijven, maar een episch gevoel kreeg ik er niet bij. Mocht je de boeken niet kennen, dan valt aan het verhaal geen touw vast te knopen. En daar sta je dan, missie na missie alleen maar hakken en zagen, tot het je oren uitkomt.

Alleen maar hakken kan leuk zijn, maar in Eragon is het dat echt niet. Eragon is gewapend met een zwaard en kan hier maar een beperkt aantal speciale bewegingen mee uitvoeren. Binnen vijf minuten spelen heb je die al allemaal onder de knie. De meeste vijanden kun je daar zo mee verslaan, en anders doet je (computergestuurde) medespeler dat wel. Mocht het echt te heet onder de voeten worden, wat ik mij niet kan voorstellen, dan kun je nog gebruik maken van je pijl en boog. Vanaf elke afstand kun je daarmee de vijand op het scherm afknallen. Dat kan soms nog eens lastig worden, want Eragon maakt gebruik van een vooraf vastgestelde camerapositie. Je kunt dus niet zelf het camerastandpunt aanpassen, waardoor je soms geen goed overzicht hebt van de situatie. Maar wat zou het toch eigenlijk ook allemaal boeien? Voor je het weet heb je de missie alweer gehaald, omdat de meeste missies superklein zijn. En oh ja, naast het hakken met Eragon en kornuiten kom je heel af en toe ook een missie tegen met de draak Saphira!