The Legend of Zelda: Twilight Princess
Recensie | -Je loopt nu al een half uur in die dungeons rond, naarstig op zoek naar de oplossing om die vervelende deur open te krijgen. Het duurt niet lang meer of je wilt gaan gooien met die Wii-afstandsbediening. En dan heb je het, je hoort een bekende tune en de deur is open. Een gevoel van vreugde bekruipt je, maar hoe kon je in godsnaam zo stom zijn om die logische oplossing over het hoofd te zien?
In goede games gaan frustratie en voldoening hand in hand. Het is dé reden om een avonturengame te spelen, waarin momenten van frustratie zich in rap tempo afwisselen met momenten van voldoening en zelfs vreugde. De Legend of Zelda-reeks bestaat uit zulke games en de nieuwste telg, Twilight Princess, is hier geen uitzondering op.
Een essentieel punt in avonturengames is het gevoel dat je op avontuur bent. In Twilight Princess is dit gevoel ongekend groot, je begint aan een epische reis die de daarop volgende tientallen uren niet ophoudt. Na het uitspelen van een goede avonturengame hoor je eigenlijk het gevoel te hebben dat je een heel lang pad hebt afgewerkt, maar dat je niet precies meer weet wat je allemaal hebt uitgevoerd. Dat is in Twilight Princess absoluut het geval en dat kan ook niet anders, want je zult minimaal vijftig uur doen over het fatsoenlijk doorspelen van de game.
Spelers kruipen uiteraard weer in de huid van Link. Ditmaal is de held geen klein kind of een jonge puber, maar is hij de puberteit ontgroeit en een stoere jongeman geworden. Link neemt het op tegen de duisternis die de wereld Hyrule bedreigt. In voorgaande Zelda’s was de gameplay en het avontuur zelf de kern en stond het verhaal altijd een beetje aan de zijlijn. In Twilight Princess is het juist het verhaal dat het voortouw neemt en de gameplay die daar achteraan raast. Je wordt als speler gepest met plotwisselingen en op het moment dat je denkt dat het verhaal afgesloten wordt, komt er een nieuwe verhaallijn.
Over de Wii gesproken: deze Zelda is dus een launchtitel voor dat apparaat en dat is nog nooit in de geschiedenis van de Zelda-reeks vertoond. Hiermee krijgt de nieuwe spelcomputer van Nintendo dan ook een enorm kickstart. De game ziet er overigens ook fantastisch uit. Waar enkele collega’s hier in de redactie van InsideGamer zeuren over HD-ondersteuning en andere technische poespas, laat Nintendo heel goed zien dat het gaat om het grafische ontwerp van de game en niet om de technische specificaties van de hardware. Twilight Princess is zo ongelofelijk mooi in elkaar gezet qua tekeningen en visuele stijl, dat het één van de mooiste videogames tot nu toe is en wat ons betreft een stuk mooier dan menig Xbox 360- of PlayStation 3-spel.
Misschien heeft het er ook mee te maken dat de graphics, en ook het geluid, geen doel zijn in Zelda, maar simpelweg één van de middelen. Verwacht in Zelda geen fancy CGI-tussenfilmpjes of uren gesproken dialogen, maar korte scènes die de speler snel weer terugbrengen naar waar hij de game voor speelt: de gameplay. En toch zul je bij Twilight Princess soms kippenvel krijgen tijdens zo’n scène, omdat de gekozen beelden en sfeer gewoon heel goed aansluiten bij het gevoel dat bij de speler op dat moment heerst. De prachtige muziek werkt daaraan mee; bijna elke wereld heeft een eigen tune die weer net even wat anders klinkt en heel duidelijk meewerkt aan de sfeer.
">
Registreer nu!