Call of Duty 3

In één van de eerste promofilmpjes van de Wii zagen we een jongeman die de Wiimote gebruikte als een pistool. Hij dook weg achter een tafel en knalde vanuit die positie zijn tegenstanders van het scherm. Nu is wegduiken achter je meubilair natuurlijk een beetje overdreven maar het leek me wel een hele vette nieuwe manier om shooters te spelen. Fysiek richten op een vijand is natuurlijk een stuk realistischer dan met een pookje een vizier over het scherm bewegen. Ik was dan ook verheugd toen bekend werd dat het vervolg op mijn favoriete Xbox360 spel (Callof Duty 2) ook voor de Wii ging verschijnen. De grote vraag is natuurlijk hoe goed die nieuwe besturing werkt en of deze de spelervaring ook daadwerkelijk beïnvloed.

Call of Duty 3 op de Wii is in de basis hetzelfde spel dat ook voor de Xbox 360 in de winkels ligt. Tuurlijk, er zijn wat minder vijanden tegelijk op het scherm aanwezig en de explosies en andere effecten zijn niet zo spectaculair. Maar dat doet weinig afbreuk aan de totale ervaring. Je kunt je omgevingen gewoon gedeeltelijk kapot schieten en na een granaatinslag vliegt ook op de Wii de modder om je oren. Tijdens het spel zul je spelen met Amerikaanse, Britse, Poolse en Canadese soldaten en allemaal streven ze hetzelfde doel na. Namelijk het verjagen van Hitlers troepen uit het land der stokbroodvreters, Frankrijk. Dit gaat via een flink aantal missies, waarvan een aantal ook echt heeft plaatsgevonden. Tijdens deze missies maak je gebruik van allerhande wapentuig variërend van pistolen tot tanks. De omgevingen en de gevechten zijn zo realistisch nagebootst dat je je als speler echt op een slagveld waant.

De besturing is in het begin wel een beetje wennen. Je beweegt met de analoge stick op de nunchuk controller en je richt met je Wiimote. Bukken en springen gaat via de C en Z knoppen op de nunchuk en om je as draaien doe je door met de Wiimote uiterst links of rechts op het scherm te richten. Hier bevindt zich namelijk een soort ‘onzichtbare draaizone’, die zo af en toe voor problemen zorgt. Als je namelijk richt op vijanden die zich ver aan de linker of rechterkant van het scherm bevinden kom je al snel in die onzichtbare draaizone en ga je als een razende om je as draaien. Geloof me, zo’n tollende randdebiel is een ideale schietschijf op het slagveld. Na een uurtje spelen begint het wel te wennen, maar je moet het steeds in je achterhoofd blijven houden en dat is gewoon een beetje irritant.