Tijdens de lancering hebben we een groot aantal Wii-spellen kort aangestipt. Onze Tony Hawk-expert zei destijds dat het spel vrij makkelijk en totaal iets anders is. Enkele weken later hebben we de titel iets intensiever kunnen spelen en zijn we klaar voor een definitief oordeel.
Downhill Jam zou je kunnen omschrijven als SSX alleen dan op skateboards. Het ontwikkelteam heeft duidelijk naar deze game gekeken tijdens het ontwikkelen, en dat is op zich helemaal geen probleem aangezien de SSX-serie zeer goed is. Mensen die dus hadden gehoopt op een ‘échte’ exclusieve Tony Hawk voor de Nintendo Wii werden snel teleurgesteld met de eerste beelden van het spel. Bij Downhill Jam rijd je met je skateboard van een berg af om zo snel mogelijk bij de finish te komen. Hierbij kun je boosts krijgen door trucjes en grinds te doen of mensen aan de kant te duwen. De trucjes die je kunt doen zijn ten opzichte van de gewone Tony Hawk serie vrij beperkt, en in principe zijn die ook meer bijzaak, want de meeste tijd ben je bezig met het uitwijken van het vele verkeer en het proberen om de bochten goed te nemen. Het draait dus alles om één ding: snelheid. Tijdens het spelen blijft de gameplay vrij oppervlakkig. Hoewel de verschillende gebieden zeer gevarieerd zijn, voelt het gewoon zeer herhalend aan. Het is niet goed te omschrijven, maar als je na één uur spelen iets hebt van ‘nu heb ik het wel gezien’, geeft dit geen goed signaal. Het trucjes-systeem is gewoon niet uitgebreid, en op een gegeven moment komt het gewoon neer op zo snel mogelijk een rails te vinden die je kunt grinden, om daar zo veel mogelijk trucjes op te doen (lees; zo snel mogelijk ‘1’ en ‘2’ rammen) en dan met één of twee boosts je tegenstanders achter je laten. Op die manier voelt het meer aan als een aparte modus voor een reguliere Tony Hawk dan een op zichzelf staand spel en dat is gewoon erg jammer. Om toch nog een beetje afwisseling erin te gooien heeft men nog wat afwijkende modi gemaakt, waarvan één nog best leuk is: in de trick-challenge rijd je een bepaald gebied naar beneden en moet je zoveel mogelijk punten scoren. Het leuke hieraan is dat overal op het parcours bepaalde ringen zijn opgesteld waar je doorheen moet springen. Op dat moment kom je in een soort slowmotion terecht waardoor je nog meer trucjes kunt doen. Waar het bij de Wii om draait, is de besturing, en op zich heeft het team achter Downhill Jam best leuk gebruik gemaakt van de controller. Je draait je controller 90 graden en op dat moment gebruik je hem alsof het een skateboard is. Als je dus je controller aan de linke kant omhoog doet en aan de rechter naar beneden zal je op het scherm ook naar rechts gaan. Het is even wennen, maar naar een half uurtje gaat het best goed. Wat jammer is, is dat je niet kunt instellen hoe intensief het spel op je bewegingen reageert en dat het altijd op ‘zeer intensief’ lijkt te staan. Er is maar een kleine beweging voor nodig en je maakt al een grote bocht, en dat geeft een hoop momenten dat je tegen een muur botst terwijl dat niet de bedoeling was. Persoonlijk had ik wel verlangen naar een gewone analoge controller, maar misschien lag dat ook gewoon aan de missende opties. Wat zwaar irriteerde was de slechte collision-herkenning in het spel. Op sommige momenten rijd je gewoon dwars door een boom en op andere momenten raak je amper een auto en gaat je skater al liggen. Helemaal irritant is het, als je ergens tegen op botst en je in plaats van dat je valt, gewoon 180 graden gedraaid wordt. Op zo een moment moet je de race gewoon opnieuw beginnen, zeker in de latere levels. Grafisch gezien is het spel gewoon ondermaats. En dan heb ik het niet eens over next-gen, nee, zelfs voor de GameCube zou het spel ondermaats zijn geweest. Het ziet er niet verschrikkelijk lelijk uit, maar wel erg standaard. Hoewel sommige levels best leuke omgevingen hebben, zoals het Engelse plaatsje Edinburgh waar je door een heel kasteel moet racen, zijn er ook levels zoals San Francisco, die er gewoon niet uit zien. Vooral auto’s zijn rijdende blokken die bijna op auto’s lijken uit het PlayStation 1 tijdperk. Ook de video’s die tussen de verschillende races afgespeeld worden zijn van vrij lage kwaliteit. Het enige dat nog een beetje een goede indruk maakt is het geluid, met zo een 40 gelicenseerde tracks van verschillende artiesten.
Wat aan de titel wel leuk is, is de multiplayer. Het is gewone dolle pret met drie vrienden de parkoersen naar beneden te scheuren en elkaar van het board te trappen. Hier komt de goede kant van de oppervlakkige titel naar boven: je hoeft niet lang te spelen om er goed in te zijn. Alleen de besturing werkt tegen om nieuwe spelers snel wegwijs te maken, maar na een half uur verhelpt dat probleem zich wel weer.
Tony Hawk's Downhill Jam is gewoon een typische launchgame; middelmatige graphics, oppervlakkige gameplay en een niet al te goede besturing. Hoewel er genoeg te doen valt, zal de titel snel stof happen door herhalende gameplay. Alleen voor een multiplayer-potje zal je hem af en toe in de Wii stoppen. Mijn advies; lekker wachten op SSX voor de Wii.
Registreer nu!