Need for Speed: Carbon

Bij Electronic Arts hebben ze de mentaliteit dat alle games minstens ‘lekkere wijven’, ‘geweld’ of ‘snelle auto’s’ moeten bevatten, want anders is het niet interessant voor de massa. En als het niet interessant is voor de massa, hebben we er ook niks aan. Dus zodoende krijgen we jarenlang vervolgen, vervolgen, vervolgen en nog eens vervolgen. Maar goed, daar is helemaal niks mis mee. Want van vervolgen leeft de gamesindustrie nou eenmaal. De massa koopt vervolgen omdat het vorige deel zich heeft bewezen, en van originele games weten ze nou eenmaal niet hoe het speelt.

Need for Speed Carbon is dus ook helemaal niet origineel. Ook niet op de Wii, ondanks de unieke controller die het spelsysteem biedt. De Wii-versie van dit spel is dan ook gebaseerd op de GameCube, PlayStation 2 en Xbox-versie van het spel, in plaats van een van de grond af aan gebouwde game. Op grafisch vlak zit de Wii-versie van Need for Speed Carbon nog het dichtst bij de PC-versie. Men kent niet de hoeveelheid detail en effecten, zoals blur, van de PC-versie, maar heeft wel een stuk meer kleur, lijkt het wel. Ook loopt de framerate soepeler ten opzichte van de GameCube, PlayStation 2 en Xbox-versies en ondersteunt het spel breedbeeld en een 480p-resolutie.

Mooie graphics zijn we natuurlijk wel gewend van EA, maar hoe zit het nou met die besturing? De standaard besturing is als volgt ingesteld: je moet de controller horizontaal houden, net zoals Tony Hawk’s Downhill Jam en GT Pro Series. Door de Wii-mote naar links en rechts te kantelen stuur je en door de rechterknop in te drukken, geef je gas. Onderaan het scherm zie je een icoontje voor de oriëntatie wat aangeeft hoe scherp je stuurt. Het is ook mogelijk om de nunchuck aan te sluiten en op de traditionele manier te sturen, of een van de drie, vier andere besturingen, maar ik moet eerlijk bekennen dat de eerstgenoemde manier van sturen vele malen beter werkt. Het doet in ieder geval totaal niet onder voor de traditionele besturing.

Maar terug naar Need for Speed Carbon zelf. Het spel kent een verhaalmodus dat wordt verteld aan de hand van stijlvolle tussenfilmpjes waarin jij als speler vanuit jou oogpunt alles meemaakt. Het komt er op neer dat je gevlucht bent uit Carbon Canyon en dat je na jaren weer terugkomt. Je wordt gelijk beschuldigd van verraad en ook de politie zit je op de hielen. Het hoofd van één van de straatrace bendes haalt jou echter uit de shit, maar dat betekent wel dat je zult moeten straatracen voor zijn bende om het goed te maken.

Je krijgt, om te beginnen, een keuze uit drie soorten auto’s: exotic cars, muscle cars en tuner cars. Vervolgens kun je vrij rijden door een redelijk grote stad en zoeken naar uitdagingen, om gebied te veroveren van rivaliserende bendes. Want dat is waar het om draait: zorgen dat jouw bende de hele stad weet te veroveren. Na het winnen van een straatrace pik je een stukje gebied van de tegenstander af, en zo ga je net zo lang door totdat je het met de bendeleider mag uitvechten in de nabijgelegen vallei. Hierbij moet je rakelings racen langs de afgrond van een canyon en wie tijdens het scheuren in de afgrond flikkert, is de verliezer. Dit zijn verreweg de spannendste en adrenalineopwekkende races uit het hele spel. Jammer genoeg zijn er slechts vier van deze eindbaasgevechten op vier verschillende canyon’s en dat is gewoon te weinig… jammer genoeg.

Wat absoluut niet te weinig is, zijn de tuningmogelijkheden. Het was nog nooit mogelijk in een Need for Speed-game om je auto zo ver naar je eigen smaak aan te passen. Dat komt niet zozeer door onder andere de vele verschillende spoilers, bumpers, velgen, tinten en motorkappen, maar ook door de autosculpting-optie die de ontwikkelaar heeft geïntroduceerd. Hiermee kun je zelf de hoogte een breedte instellen van je pas gekochte onderdelen. Hierdoor krijgen je auto’s een meer persoonlijke smaak, en dat werkt gewoon erg lekker. Je merkt het verschil vaak ook duidelijk in het spel zelf, zoals het hoort.

Ook zoals het hoort: de officiële automerken en de officiële muziek zoals we van EA gewend zijn. Van de nieuwste Ford-modellen tot de agressieve Lamborghini’s, het zit er allemaal in. De soundtrack van EA Trax zit ook weer prima in elkaar met passende, officiële, gelicenseerde muziek. Toch is niet alles koek en ei. Need for Speed Carbon lijkt misschien een beetje té letterlijk te zijn overgezet naar de Wii. Zo moet je het menu in Need for Speed Carbon nog altijd op de traditionele manier besturen met de D-pad, wat vreemd is, want het zou vele malen sneller en makkelijker kunnen als je alleen hoefde te richten en de optie aan moest klikken. Dit probleem kwam ik echter niet alleen tegen in het menu, maar ook tijdens het pauzeren van het spel. Men verwacht dan namelijk dat je de Wii-controller weer verticaal vasthoudt. Dat is een beetje omslachtig als je alleen even wat opties wilt aanpassen en daarna gelijk weer verder wilt racen.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van Lauran Beers

Hieraan merk ik toch dat Need for Speed Carbon op de Wii een snelle poort is. Hier had EA gewoon wat meer moeite in moeten stoppen, ondanks dat de game aan alle kanten wel goed in elkaar steekt. Grafisch zit de het spel namelijk prima in elkaar, qua besturing voelt het heel lekker en het tunen is heel strak uitgewerkt. Ook de agressieve Canyon-races zijn erg indrukwekkend. Toch is Need for Speed gewoon aan vernieuwing toe, en niet alleen op de Wii. Het begint langzamerhand een beetje repetitief te worden. Tenslotte doe je ieder deel hetzelfde: carrière opbouwen en tunen. Sowieso mogen ze bij EA wel eens de naam van de serie veranderen, want ‘Need for Speed’ klinkt eigenlijk meer als een noodkreet van een junk die ergens ligt te creperen in een steeg, omdat hij tekort komt...

7

• Grafisch in orde
• Autosculpting
• Wii-besturing werkt goed
• Canyon-races spannend

• Te herhalend
• Wii-besturing niet goed in menu’s