World of Warcraft: The Burning Crusade

Vierkante ogen, een droge bek, omdat drinken tijd kost en steeds dezelfde dromen over dat ene item dat je zo graag wilde. Dames en heren, acht miljoen gamers wisten het al, maar voor alle heidenen: The Burning Crusade is uit. De langverwachte uitbreiding op World of Warcraft is er, en nu is het aan mij de zware taak om deze game te recenseren. Zwaar, omdat iets zeggen over World of Warcraft net iets als een stelling nemen over Marco van Basten: iedereen heeft er wel iets over te zeggen. Vooral als je een beetje kritisch bent en de fans een beetje op de tenen trapt.

Want ondanks dat ik redelijk verslaafd ben aan World of Warcraft ben ik niet blind voor zijn gebreken, die helaas ook in de uitbreiding te vinden zijn. Zo vind ik het erg jammer dat deze mogelijkheid niet is aangegrepen om een nieuwe klasse te introduceren. Blizzard heeft er over nagedacht, maar is er niet aan begonnen omdat zij bang is de balans te verstoren. Begrijpelijk, maar ook een excuus om er gemakkelijk van af te komen. Want zeg nou zelf: als een game twee jaar uit is, dan heb je als ontwikkelaar tijd zat gehad om met echt iets nieuws te komen. Maar nee hoor, in The Burning Crusade zul je niks revolutionairs vinden.

Nee, de Burning Crusade biedt vooral veel toevoegingen. Zo heb je dus de twee nieuwe rassen, de Bloodelves en de Dranei, die beide hun eigen charme hebben en mij er toe hebben verleid om met veel plezier een nieuw personage te maken. Bovendien zijn de begingebieden van beide rassen visueel zeer aantrekkelijk en zul je zo nu en dan een quest tegenkomen die echt fris en vernieuwend aanvoelt, in plaats van het eeuwige grinden. Probleem is echter wel dat je na level 25 gewoon weer naar de standaard gebieden moet. Zo zat ik dus vanaf level 35 (in de bétà wel te verstaan) weer uren in Stranglethorn Vale rond te banjeren en daar baalde ik toch wel van. Het mooiste aan World of Warcraft vind ik namelijk nog steeds het verkennen van nieuwe gebieden, waarbij een ‘oh’ en ‘ah-tje’ zo nu en dan uit mijn mond glipt. Overigens viel het me wel op dat je in de oude gebieden een hoop nieuwe quests kan vinden, maar dan nog zit je steeds aan dezelfde omgevingen gebonden.

De high-end content is naar mijn mening dan ook vele maler interessanter. Er zijn een aantal nieuwe instances in Azeroth, maar het eerste wat je met je level 60-personage doet is zo snel mogelijk naar Blasted Lands vliegen, om daar via de Dark Portal de nieuwe wereld ‘Outlands’ te verkennen. Dat deed ik dan ook en met veel plezier belandde ik in Hellfire Penninsula, een behoorlijk dood en verscheurd land, maar wel met veel leuke quests en een aantal interessante instances. Bovendien is het leuk om te zien dat je op dat moment met allemaal spelers zit, die eigenlijk niet weten wat ze precies moeten doen. Met zijn allen ben je dus bezig bepaalde gebieden te ontdekken en tactieken voor die ene baas te bedenken.