Het recenseren van een Final Fantasy-game is voor mij altijd heel speciaal. Ik ben namelijk een beetje verliefd op de serie. Net als velen begon de liefde bij Final Fantasy VII. Dat is nog steeds mijn grote eerste liefde op gamesgebied, maar net als bij relaties maak je het met je eerste liefde uit. Alles wat daarna kwam heb ik met die eerste liefde vergeleken. En alhoewel ik gelukkige momenten met deeltje IX en Tactics heb gehad, blijft VII toch speciaal. Soms maak ik weer een afspraakje met die liefde en zitten we tot in de late uurtjes samen gezellig op de bank. Het is dan fijn, maar tegelijkertijd weet ik dat ik weer verder moet met mijn leven. Er staat namelijk weer een nieuw schatje op de stoep. Ze heet nog steeds Final Fantasy, maar heeft als extra bijnaam XII meegekregen.
Qua uiterlijk is Final Fantasy XII het mooiste wat ik de afgelopen tijd op de PlayStation 2 ben tegengekomen. Net als de vorige delen zijn het vooral de tussenfilmpjes die je mond doen openvallen. De verschillende kleuren en effecten die op het beeld worden getoverd zijn echt om te smullen, ook in het spel zelf. Het maakt niet uit waar in de wereld van Ivalice je zit, overal ziet de omgeving er anders en fantastisch mooi uit. Daarmee wint de game gelijk al de prijs van mooiste Final Fantasy ooit, maar er is gelukkig meer.
Zo is er bijvoorbeeld een interessant verhaal. Eigenlijk heeft elke Final Fantasy een bepaald thema. Deeltje VII ging bijvoorbeeld over welke rol men in het leven heeft, deel X op zijn beurt weer over het lot, en in XII zien we vooral dat vriendschap en vechtlust een grote rol speelt. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een oorlog tussen twee grote naties, Archadia en Roseria. In het midden daarvan is Dalmasca gekomen. De meeste hoofdpersonages komen uit Dalmasca en hebben allemaal wel iets verloren in de oorlog. Samen slepen ze zich er echter doorheen en dankzij hun vriendschap zullen ze de oorlog natuurlijk overwinnen. Het klinkt een beetje clichématig, maar dat is het absoluut niet. Er zijn genoeg elementen in het verhaal die echt uniek zijn en je doen boeien. Maar tegelijkertijd merkte ik ook op dat het verhaal nooit echt heel diep gaat. Dat is jammer en een gemiste kans, maar geen reden om de game geen fantastisch (haha...) cijfer te geven.
Het bovenstaande is zoeken naar minpuntjes. En wanneer je dat doet, weet je eigenlijk al dat het goed zit. Final Fantasy XII is een parel. Ondanks dat ik het spel binnen veertig uur heb uitgespeeld, weet ik zeker dat ik er de komende tijd nog eens veertig uur in ga steken. Final Fantasy XII is gewoon een game waar je zonder na te denken je geld aan kunt besteden. Daarom wil ik het spel ook een lekker hoog cijfer geven. Geen tien, want de game overtreft het legendarische deel VII niet, maar met een 9,5 is het zonder twijfel een van de betere PlayStation 2-games. Voor mij persoonlijk zelfs de beste. En dat is nogal wat als je bedenkt dat die spelcomputer al bijna zeven jaar op de markt is!
Registreer nu!