NBA Street Homecourt

De leukste Amerikaanse sport is naar mijn mening basketbal. De sport is snel, spectaculair en spannend. Toch weten games als NBA Live en NBA 2K7 mij totaal niet te boeien. Die zijn mij te tactisch. Ik ben meer iemand die het van een NBA Jam moet hebben. Die serie ligt echter al een paar jaartjes op zijn gat. Gelukkig sprong EA Big een paar jaar geleden in het gat dat NBA Jam achter liet en zodoende kunnen we al een tijd van de NBA Street-serie genieten. Homecourt is het nieuwste deel en brengt de nodige vernieuwing.

Want het verschil tussen het tweede en derde deel was veel en veel te klein. Ik heb het derde deel dan ook laten liggen. Homecourt is daarentegen wél fris. Zo is het spel visueel gezien behoorlijk aangepast. Deels heeft dit te maken met de kracht van de nieuwe generatie spelcomputers, maar ook deels met het sfeertje. NBA Street Homecourt is wat grauwer dan het soms iets te vrolijke NBA Street 2 en V3. Grauw betekent overigens niet somberder, maar doet mij iets meer hardcore aanvoelen. Het deed me denken aan documentaires over kleine jochies die uren lang op het basketball veld aan het trainen zijn en ooit hopen een ster te worden.

Dat thema komt duidelijk terug in NBA Street Homecourt. Je reist van het ene naar het andere basketbalveld, waarbij elk veld zijn eigen geschiedenis heeft die op echt bestaande velden is gebaseerd. Elk veld is gekoppeld aan een echte NBA-ster, waarbij die ster vertelt wat dat basketbalveldje voor hem betekent. Meestal zien de velden er totaal niet uit en dat past precies in de American Dream: een straatschoffie die het schopt tot multimiljonair. En om eerlijk te zijn deed dat me wel iets.

Toch is het veranderen van de sfeer een schijntje in vergelijking met de verandering die in de gameplay is ingevoerd. Waar je in het verleden door middel van je schouderknoppen of de rechter-thumbstick allemaal verschillende trucs uit haalde, is dat nu vervangen door de X- en Y-knop (kruisje en vierkantje op de PS3). Deze kun je combineren met de schouderknoppen om wat extra vette dingen voor elkaar te krijgen, waarmee het natuurlijk de bedoeling is de tegenstander te passeren. Als je meerdere tricks achter elkaar uitvoert en die combinatie uiteindelijk afmaakt met een dunk of een afstandsschot, dan loopt je Gamebreaker vol. En als die gevuld is, kun je de Gamebreaker uitvoeren, die net als in de vorige delen een wedstrijd behoorlijk op zijn kop kan zetten.

Naast het versimpelen van de tricks, zijn er nog een paar nieuwe gameplay-elementen in de game gestopt. Deze noem ik graag ‘druk op tijd de goede knop in’-elementen. Bij het verdedigen verschijnt er soms boven je hoofd het Y-knop-icoon en als je daar op tijd op drukt, sla je de bal succesvol uit de handen van de tegenstander. Hetzelfde geldt voor de alley-oops, waarbij je op de A-knop moet drukken, en daarnaast hebben we ook nog de ‘launch-variant’. Daarbij gaat een van je spelers op de driepuntlijnen knielen en als je dan op de B-knop drukt, lanceert hij jou naar de bucket en maak je een echte hele vette dunk.

De dunks zijn overigens nog vetter dan in zijn voorganger. Op het moment dat je namelijk een dunk inzet en je de schietknop vast blijft houden, loopt een balkje vol. Als die helemaal vol is voordat je bij de basket bent, zul je zelfs een superdunk maken. En dat die er ‘super’ uit ziet is een kleine understatement.

Er zijn dus veel nieuwe dingen bijgekomen, maar er zijn nog steeds puntjes van kritiek. Zo vind ik het jammer dat de opdrachten in een potje vaak hetzelfde zijn. Net als in zijn voorganger moet je de ene keer winnen door allemaal dunks te maken, de keer daarop tot de 21 gaan en weer een andere keer wint degene die de eerste gamebreaker maakt. Op zich is deze afwisseling best aardig, maar ik had graag gezien dat ze nog wat echte nieuwe dingen erbij hadden bedacht. Ondanks dat gemis is NBA Street Homecourt een game waar je je een tijd mee bezig kunt houden. Vooral als je de game online gaat spelen. Lekker met je eigen gemaakte team basketballen tegen de rest van de wereld is erg vet.