ArmA: Armed Assault

In hoeverre zoek je realisme in een game? Dat is de eerste vraag die je jezelf zou moeten stellen als je wilt beginnen aan ArmA: Armed Assault (ArmA). Hou je van over-the-top actie, Bullet Time-moves, enorme kanonsalvo’s terwijl je een driedubbele salto met halve schroef uitvoert? Dán is ArmA geen game voor jou. Geniet je er echter van tijdens een missie een tiental minuten in het gras te liggen, lurend op je vijand, wachtende op die éne stap die hem in je vizier zal zetten? Ben jij dé teamleider die gezocht wordt om de vrede te bewaken en die niet bang is daar flink wat tijd en moeite in te steken? Dán ben je geschikt voor de Landmacht! Kies je liever voor een rustiger baantje, dan is er altijd nog Arma: Armed Assault van de makers van Operation Flashpoint, om je honger naar realistische oorlog te stillen.

Sahrani, een fictief, idyllisch eiland met prachtige stranden en een azuurblauwe zee, is het decor voor de vele tactische schouwspellen die ArmA: Armed Assault rijk is. Het eiland is, à la Cyprus, in twee delen verdeeld. Opeens valt Noordelijk-Sahrani het Zuiden binnen en moet je als speler aan de slag in één van de vele missies. ‘Veel’ is dan nog een understatement, want naast een zeer uitgebreide tutorial, en een multiplayer-modus waarin spelers met elkaar proberen een missie te halen, bevat ArmA ook een gigantisch scala aan losse missies én een campagne. Deze laatste bestaat uit een flink aantal primaire missies en minstens even zo veel secundaire, optionele missies die de hoofdmissies, mits je ze met succes afsluit, vergemakkelijken. Dit alles wordt uit de doeken gedaan in ietwat mislukte nieuwsuitzendingen, waarin een lelijk vormgegeven dame de huidige situatie uitlegt aan de kijkers.

Alles in ArmA speelt zich af op het vierhonderd vierkante kilometer tellende eiland, dat voor élke missie volledig bruikbaar is. Dit brengt vele mogelijkheden met zich mee. Val je de vijand van voren aan, rij je met auto’s om hem heen en val je ‘m in de lucht aan? Óf kies je voor het gebruik van een helikopter om de tegenstander af te leiden? De keuze is aan de speler en deze staat totaal vrij in het doen en laten, zowel van zichzelf als van zijn ondergeschikte A.I.-medespelers. De kunstmatige intelligentie van deze laatste is prima en doet precies wat je opdraagt. Ook de tegenstanders zijn opvallend slim en gedragen zich uitermate realistisch, een vereiste in een game als deze.

ArmA’s graphics zijn zeer wisselvallend. Soms heb je een schitterend uitzicht over het eiland vanaf een uitkijktoren en zijn de ‘oooohs’ en de ‘aaaahs’ moeilijk te bedwingen, het andere moment lig je in het gras en valt het op dat deze textures wel érg pixelig zijn. In hoeverre dit erg is valt te betwijfelen, maar het gebrek aan grafische vooruitgang ten opzichte van semi-voorganger Operation Flashpoint is toch een gemiste kans.

De eerder genoemde semi-voorganger van ArmA, Operation Flashpoint, bevatte een map-editor die door vele fanatiekelingen tot jaren na de release veelvuldig is gebruikt. Dit verlengde de levensduur van de titel gigantisch. Ook ArmA bevat een toegankelijke map-editor, waardoor spelers zelf levels in elkaar kunnen knutselen of één van de vele beschikbare van internet kunnen plukken.

Tijdens het spelen van ArmA: Armed Assault bekroop mij regelmatig het gevoel dat de makers misschien iets te veel zijn doorgeschoten in hun drang naar realisme, en daarbij het spelplezier een beetje uit het oog zijn geraakt. Neem bijvoorbeeld de helikopterbesturing; deze is vele malen onhandiger dan die in andere games. Een tutorial van dertig minuten doorploegen is de enige mogelijkheid fatsoenlijk te kunnen vliegen. Ook ben je na één, met wat geluk twee, kogels al dood en moet je, mits je gesaved hebt, weer van voor af aan beginnen. Daarnaast is het haast onmogelijk liggend in het gras te schieten, aangezien de grassprieten je zicht ontnemen. Gek genoeg heeft de tegenstander hier dan weer totaal geen last van, wat een snelle dood tot gevolg kan hebben.