Virtua Fighter 5

Misschien is het toeval, of misschien ben ik inderdaad een eigenwijze donder. Feit is echter dat mijn twee favoriete titels voor de PlayStation 3-lancering, namelijk Ridge Racer 7 en Virtua Fighter 5, beide controversiële titels zijn die niet iedereen even leuk vindt. Vooral die laatste is een typisch geval van "love it or hate it". Als je net zoals ik een fan bent van de Virtua Fighter-serie, raad ik je aan gewoon het venster te sluiten en niet meer verder te lezen. De game is namelijk voor de fans meer dan de moeite waard en een perfect deel in de reeks. Het lezen van deze recensie zou je reinste tijdverspilling zijn. Kun je nagaan met wat voor gevoel ik dit schrijf. Ik wil verdomme verder spelen...

Maar goed, heel veel mensen snappen de hype rondom deze game niet. Om maar met het begin te beginnen: Virtua Fighter is al jaren een gerenommeerde naam in de gamesindustrie en een typische fighting game. Namco heeft Tekken en Soul Calibur, Tecmo heeft Dead or Alive en Sega heeft Virtua Fighter. Het vierde deel, dat op de PlayStation 2 verscheen, was misschien wel de beste. Nog nooit was vechten tegen iemand anders zo diepgaand en moest je zo goed nadenken wanneer je de aanval koos en wanneer niet. In dit vijfde deel heeft Sega wat aanpassingen gemaakt. Waar Virtua Fighter 4 namelijk bijna onspeelbaar was voor nieuwkomers, zal die groep mensen aan dit vijfde deel heel wat meer plezier kunnen beleven. Gelukkig wordt daarbij niet vergeten om de hardcore fans aan te spreken. Virtua Fighter 5 is namelijk echt zo’n “easy to learn, difficult to master” game geworden.

Dit vijfde deel is dus een stuk sneller en vooral meer gestroomlijnd dan zijn voorgangers. De essentie blijft hetzelfde: je moet jezelf trainen om beter te worden. Denk na over wanneer je een actie inzet, denk na over wanneer je moet blokken. Leer in de Arcade of Training Mode uit je hoofd wat de sterke en zwakke punten van de andere personages zijn. Virtua Fighter 5 heeft niet die massa’s spelmodi van Tekken of de snelle gameplay uit Soul Calibur. De game draait namelijk helemaal om de fighting engine en die is zo ontzettend goed gebalanceerd en heeft zoveel diepgang dat je het bijna niet gelooft. Het is een game voor de fijnproevers en als fan kan ik een ontzettende kick krijgen als ik een tegenstander met mijn onlangs bedachte strategie alle hoeken van de arena laat zien. Jezelf onverslaanbaar voelen of jezelf mateloos frustreren. Het zijn die uitersten die bij de game horen en waarvan je moet houden. Wees niet bang om die SIXAXIS een keer tegen de muur te flikkeren, die kan echt wel tegen een stootje.

Als je ervan houdt om vanaf de bank met een vriend(in) te gamen, dan is dit de beste game die tijdens de PlayStation 3-lancering verkrijgbaar is. Fighting games zijn namelijk de verwezenlijking van multiplayer-spellen. In geen ander genre speel je zo direct tegen elkaar zonder last te hebben van externe factoren. Zo lopen er geen teamgenoten rond om je te helpen of heeft de ene speler een sterker wapen dan de andere. Geluk speelt voor ervaren gamers in dit genre geen enkele rol; het draait er gewoon om dat jij snel genoeg op een bepaalde knop drukt en op de juiste manier gebruik maakt van de zwakke punten van je tegenstander. Of je kunt button bashen in deze game? Natuurlijk kan dat. Maar als er een goede speler tegenover je staat, leg je het gewoon af. Zo niet, dan is die speler blijkbaar niet zo goed.

Als we bovenstaande punt in ogenschouw nemen, dan moet je Virtua Fighter 5 alleen maar kopen als je vrienden, familie of kennissen hebt die de game ook graag en goed spelen. Een online modus ontbreekt namelijk. Dat komt omdat nauwkeurige timing zó belangrijk is dat een milliseconde vertraging door een verbinding al dodelijk kan zijn voor het hele spelconcept. Dat is een logische verklaring van Sega, maar wat dan wel weer ontzettend slap is, is het ontbreken van andere online functionaliteiten. Waarom kan ik geen replay van mijn laatste potje online zetten? En waarom kan ik mijn character niet showen aan andere spelers via PS3 Online? Het zijn geen grote minpunten, maar het wijst er wel op dat Sega het zich er een beetje te gemakkelijk vanaf gebracht heeft.

Die gemakszucht druppelt door naar de singleplayer-modus. Als je geen vrienden om je heen hebt, kun je deelnemen aan de Quest Mode. Hierin moet je steeds in diverse virtuele arcadehallen allerlei vijanden verslaan. Doe je dat, dan groei je in level en verdien je credits. Met die credits kun je vette attributen kopen zoals een zonnebril of speciale kleding. Die attributen kun je vervolgens weer dragen als je het tegen een menselijke tegenstander opneemt. Deze hele modus zit op zich aardig in elkaar. Uiterst vervelend is alleen dat het zo ontzettend repetitief is en dat de moeilijkheidsgraad veel te langzaam opbouwt. Sterker nog: ik ben in de hele game nog nooit een écht sterk en slim computergestuurd personage tegengekomen. Jammer, want mijn vrienden hebben ook niet alle tijd.

Visueel gezien doet Virtua Fighter 5 eigenlijk precies wat het moet doen, het is een verdere evolutie binnen het genre. Sommige mensen zeggen wel eens dat de graphics van fighting games helemaal niet zo bijzonder zijn. Maar dat is het wel. Ga maar na: elke beweging van jouw personage moet precies op het moment dat jij op een knop drukt weergegeven worden. Soms volgen bewegingen zo snel achter elkaar dat dit voor een spelcomputer hard werken kan zijn. Wat dat betreft is VF5 een knap staaltje werk. Maar ook hier vinden we weer onafgewerkte randjes; sommige arena’s zijn prachtig, anderen half afgewerkt. Had Sega misschien haast tijdens de ontwikkeling? De personages en animaties zijn namelijk wel weer van hoog niveau. Complimenten overigens voor de conversie. Vaak zijn de versies in de speelhal nog een stukje mooier dan op de spelcomputer, maar deze PS3-versie evenaart de arcadeversie moeiteloos.