Def Jam: ICON

Kennen jullie Daniël de Keizer nog? De oudgediende bezoeker zal ‘Munch & Abe’ nog zeker niet vergeten zijn. Kris en ik hebben goede herinnering aan dhr. De Keizer, voornamelijk door de periode waarin we allemaal in Zwolle woonden en onze ‘koekoekshommel’ geregeld bij ons over de vloer kwam. Je kan veel over ‘em zeggen, maar gamen kan ie wel. Eén keer moest ie onder een tafel door kruipen omdat hij met 11-0 van me had verloren met Pro Evolution Soccer, maar daar staat tegenover dat hij mijn ass whoopde met een game als Def Jam: Fight for New York. Hij kende trouwens daadwerkelijk al die rappers ook. Niet zo gek dus dat ik, toen ik Def Jam: ICON begon te spelen, toch even aan Daantje moest denken.

Met de herinnering aan Daniël vervagen ook direct de overeenkomsten tussen ‘Fight for New York’ en Def Jam: ICON. De game is verhuisd naar EA Chicago, de studio achter Fight Night, en dat is te merken. Net als voorheen blijft Def Jam een game die draait om vechten met een bergje bekende en minder bekende rappers, maar waar het vroeger vooral een soort worstelgame was, is het nu veel meer echt een fighting game. Opvallend, want daarmee wordt alle ervaring die er met het oude, vermakelijke vechtsysteem was, overboord gegooid. Geen blazing moves meer dus… In plaats daar van krijg je een vrij simpel systeem met hoge en lage schoppen en slagen, wat vastgrijp-moves en interactieve omgevingen, die we zo nog wel even zullen bespreken.

Niet alleen het vechtsysteem is op de schop gegaan; eigenlijk is de hele insteek van het spel veranderd. Waar je vroeger in een Fight Club-achtige setting jezelf een weg omhoog knokte, gaat alles nu veel meer de realistischere kant op. Jij bent een dude die niks voorstelt als je door Curtis Carver (knipoogje naar Curtis Jackson en Shawn Carter..?) in dienst wordt genomen om vuile werkjes op te knappen. Zo groei je langzaam in je rol als manager van een platenlabel, compleet met het signen en managen van individuele rappers. Deze ‘Build-a-label’ modus voegt wat diepgang toe achter het knokken. De rol van het managen is echter wel wat doorgeslagen. Alleen maar goed vechten is nu niet meer genoeg; je zult echt op je centen moeten letten en succesvol zaken moeten doen wil je slagen in Def Jam: ICON, en eigenlijk druist dat een beetje tegen de huisstijl van Def Jam in.

!!Dat hoeft overigens helemaal geen minpunt te zijn. Ik vind het een positieve ontwikkeling zelfs, omdat de nadruk nu meer op de muziek zelf komt te liggen. Dat komt niet alleen terug in het kiezen van je persoonlijke themesong, maar ook in het vechten zelf. Dat gaat vooral door middel van ‘scratching’. Door de linker trigger in te duwen (Xbox 360) en dan met de thumbsticks te bewegen alsof je een vinylplaat aan het scratchen bent, beïnvloedt je de omgeving van je gevecht. Je kunt er bijvoorbeeld explosies van de omgeving mee triggeren, om zo je vijand flink pijn te doen. Toffer is nog dat je met de juiste scratch de muziek die je hoort kunt veranderen naar de themesong die je hebt gekozen voor jouw rapper. Dit zorgt ervoor dat jij in het voordeel bent; je kunt wat meer pijn verdragen en mept wat harder. Slim gebruik maken van de omgeving en van scratching speelt een belangrijke rol als je je gevechten, die soms trouwens behoorlijk pittig zijn, winnend wilt afsluiten.

Je zult die elementen ook wel moeten gebruiken, want als je dit als een normale vechtgame aanpakt, zul je lang niet zo vaak zomaar winnen. Daarvoor zit er in het vechten zelf een te grote ‘random factor’. Zeker bij het vastgrijpen lijkt het puur op geluk gebaseerd te zijn of je wel of niet slaagt in je opzet. Daar komt nog is bij dat het bloksysteem ook verre van intuïtief werkt, waardoor je soms lang bezig bent weer de overhand te krijgen, als je tegenstander je net een paar megatikken achter elkaar heeft gegeven. Zo is het vechtsysteem al met al niet slecht, maar feitelijk werkte het in ‘Fight for New York’ gewoon beter.

Betekent dat dan dat ‘ICON’ minder goed is dat zijn voorganger? Absoluut niet. Doordat de inslag nu zo anders is, laten beide games zich moeilijk vergelijken. ‘ICON’ gooit het nog meer op de typische rappers-sfeer en gebruikt daarbij hun muziek slim om het vechten interessant te houden. De geweldige graphics dragen daar ook aan bij. Het is makkelijk om té positief te zijn over next-gen games, maar de rappers lijken echt enorm goed, tot en met wat ze roepen aan toe. De effecten van de omgeving zien er ook spectaculair uit. Ook tof – en een vereiste in een game met rappers – is dat alle bling-bling die je koopt, ook te zien is als je aan het knokken bent. Iemand neermeppen met een dikke diamant om je vingers voelt gewoon zoveel lekkerder…

Behalve de ‘Build-a-Label’ spelmodus biedt Def Jam: ICON nog wel wat ander vermaak, zoals losse gevechten, en natuurlijk mag een multiplayer-modus niet ontbreken. Het klinkt misschien gek, maar: speel deze modi niet, of zo min mogelijk. Tuurlijk kun je de multiplayer proberen, maar bedenk je wel dat je in de carrièremodus behoorlijk veel moet vechten en dat die gevechten steeds hetzelfde zijn. Dat wordt eentonig, zeker omdat je elke keer alle gevechten móet doen. De boel valt dan, ondanks de soms grappige verhaaltjes, in herhaling en dat is voor mij het voornaamste struikelblok.