The Godfather Blackhand Edition

"De doffe geweerschoten waren de eerste signalen van wat mij voorgoed uit mijn zorgeloze kindertijd zou rukken. Negen jaar was ik, en nieuwsgierig als ik was rende ik zo snel mogelijk in de richting van waar het geluid vandaan kwam. De geur van verbrand hout, verpulverd steen en vers brood nestelden zich in mijn neus. Al snel zag ik ook rookwolken, en na nog een paar flinke stappen zag ik ook de eerste vlammen. Het was mijn vaders bakkerszaak…”

"Ondanks mijn korte benen, leken mijn stappen met iedere hartslag groter te worden. Ik was al in onze straat, en ik hoorde zware mannenstemmen uit het steegje achter de bakkerij. Geluiden van een worsteling, geluiden van onheil. Eenmaal bij het steegje aangekomen lag mijn vader daar. Alleen, op de koude stenen van de steeg. In zijn uitdrukking herkende ik niets van wat ooit mijn vader was. Enkele geweerschoten hadden het leven uit hem verdreven”.

Het is alweer de achtste keer dat deze intro van The Godfather zich afpeelt op een ander platform. Want na de PS2, Xbox, PSP, Xbox 360, PS3 en de PC is het nu de beurt aan de Wii. Dat klinkt natuurlijk als een klassiek gevalletje uitmelkerij, en voor een groot aantal van de bovenstaande platformen klopt dat eigenlijk ook wel een beetje. Zonder al te veel onderlinge verschillen verscheen The Godfather in rap tempo op zo’n beetje alles waarop viel te gamen. Voor de Wii zijn er echter wel wat dingetjes veranderd.

De meeste Wiimakes zijn over het algemeen niet bepaald pareltjes te noemen. Zo kreeg bijvoorbeeld Far Cry menig gamejournalist aan het huilen, en wist Rampage: Total Destruction ook niet bepaald een jubelstemming af te dwingen. The Godfather is hier – gelukkig - een uitzondering op. Er zijn enkele missies toegevoegd, de controls van het spel zijn natuurlijk aangepast aan de Wiimote en het voelt alsof EA hier eens goed haar best op heeft gedaan.

Het lopen gebeurt op de ‘ouderwetse’ manier door gewoon met het analoge pookje op de nunchuk te bewegen. Bepaalde handelingen moeten echter gedaan worden door bepaalde bewegingen uit te voeren. Een deur doe je bijvoorbeeld open door de Wiimote te draaien als een deurknop. Interessanter zijn de handelingen waarbij wat meer lichamelijk contact komt kijken. Vuistgevechten gebeuren nu precies zoals je het jezelf voorstelt: door gewoon lekkere tikken uit te delen met je controllers. Het is wat minder uitgewerkt dan het boksen in Wii Sports, je hebt eigenlijk maar twee verschillende slagen, maar toch voel je je aardig voldaan als je slachtoffer ligt te creperen in de goot. Lekker voor hem. Ook kun je door de B- en Z-trigger ingedrukt te houden, onverlaten bij hun lurven grijpen en eens flink door de kamer smijten of door ramen gooien door de controllers in de gewenste richting te bewegen.

De nieuwe, leuk uitgewerkte controls doen echter niets af aan het feit dat de rest van de game niet veel veranderd is, en dus ook nog veel van haar oude zwaktepunten kent. Het personage dat je speelt heeft nog steeds niet genoeg karakter om te kunnen boeien, het verhaal laat te wensen over en bepaalde handelingen zoals het afpersen van de lokale middenstand wordt een beetje eentonig. Vermakelijk is het echter wel. Deze zwaktepunten zullen veel mensen wel voor lief nemen en de meesten zullen door de (af en toe) zure appel bijten om het spel toch tot een goed einde te brengen.

"Enkele geweerschoten waren er voor nodig om mijn ogen te veranderen in natte poelen van puur verdriet, woede. Ik wilde naar mijn vader toe, bij hem zijn. Maar wat ik nog meer wilde waren zijn moordenaars. Het enige dat ik wilde was dat hun bloed ook aan het trottoir zou kleven. Sterke handen hielden me tegen, een stem die geen tegenspraak duldde sprak me toe. ‘Bewaar je woede. Je wraak zul je later krijgen.’