The Elder Scrolls IV Oblivion: Shivering Isles

Vorig jaar heb ik geen game zoveel gespeeld als The Elder Scrolls IV: Oblivion. De teller is blijven steken op 280 uur, verspreid over twee characters. De Mehrunes Razor-uitbreiding viel me wat tegen, Knights of the Nine was wel weer grappig. Zo, dat was het wel qua voorgeschiedenis, tijd voor de échte Oblivion-uitbreiding: Shivering Isles!

Anderhalve maand gelezen kon je in de gespeeld impressie al kennismaken met de uitbreiding. Mocht je dat gemist hebben, een korte introductie: als je de uitbreiding downloadt en installeert, verschijnt er in de Niben Bay een duistere poort naar het rijk van Prince Sheogorath. Voor je naar binnen gaat word je nog gewaarschuwd voor de effecten die het rijk dat achter de poort ligt op je kunnen hebben. Bikkel als je bent ga je natuurlijk gewoon naar binnen… en dan begint de pret!

Of beter: gaat de pret verder. Shivering Isles sluit naadloos aan op alles wat Oblivion zo goed maakte. Als je dan nagaat dat je ongeveer 30 uur aan gameplay tegemoet gaat in een wereld met nieuwe wapens en vijanden en met de afmetingen van ongeveer een kwart van Cyrodiil, dan snap je waarom ik voordat ik überhaupt begon te spelen al blij was. Eenmaal binnen val je van het ene verbazende moment in het andere. Toen de kamer waarin het ‘welkomstgesprek’ was ineens uiteen viel in duizenden vlinders en ik midden in de nieuwe realm stond, was mijn aandacht voorgoed gegrepen. Of nou ja, voor dertig uur in elk geval.

Vanaf het eerste moment dat je de Shivering Isles betreedt, merk je goed dat je in een andere dimensie zit, ook al wonen hier ook normale mensen. Of nou ja, normaal.. Prince Sheogorath is niet voor niets de Prince of Madness. Hoewel sommige inwoners van de Shivering Isles tamelijk onaangetast lijken te zijn, lopen er ook hoop randdebielen rond. Ik vraag me nog steeds af wie ik nou waziger vond, die gast die botten verzamelt, die kerel die wil dat ik 'm dood maak of die idioot die niet binnen durft te slapen omdat-ie denkt dat de muren op ‘m gaan vallen.

Toch, hoe wacky de inwoners ook zijn, Prince Sheogorath spant de kroon. Hij is in feite de reden dat je in de Shivering Isles bent: zijn rijk wordt bedreigd en jij bent degene die hem moet helpen. Dat houdt in dat je tal van quests voor hem moet uitvoeren, die later in de game een beetje saai worden, maar over het algemeen heel plezierig zijn om uit te voeren. Tussendoor heb je het genoegen om wat woorden te wisselen met Sheogorath, wat mij betreft de leukste character tot nu toe in Oblivion. Oké, hij kan af en toe wat irritant zijn als hij weer onzin uitkraamt, maar het Schotse accent, in combinatie met de lariekoek die hij verkondigt, werkte prima op mijn lachspieren.

De quests leiden je door de hele dimensie heen, die bestaat uit twee delen: Mania en Dementia. Mania is de wat vrolijke, rationele kant, Dementia staat voor krankzinnigheid en ziet er ook veel grimmiger uit. Beide werelden lopen overigens naadloos in elkaar over; ik had af en toe zelfs niet door waar ik nou eigenlijk was. Zoals gezegd zijn de quests over het algemeen de moeite waard. Helaas zit er niet overdreven veel variatie in de dungeons die je moet verkennen, wat na een uur of tien toch wel een beetje op je zenuwen gaat werken: ik had net iets te vaak het gevoel dat ik ergens al geweest was. Dat is overigens geen kritiekpunt ten opzichte van de quests zelf – die zijn gevarieerd, leuk en ook wat betreft beloningen een nuttige bezigheid.

De Shivering Isles liggen namelijk vol met schatten. Bovendien kun je bij de wapensmeden in Mania en Dementia ook wapens en wapenrusting laten maken. Bij mij was het niet zo dat die voorwerpen echt beter waren dan wat mijn personage al had, maar het waren stuk voor stuk wel flink dure voorwerpen, die de portemonnee flink spekten. Als je in het normale deel van Oblivion geld tekort komt, dan raad ik je zeker aan eerst Shivering Isles te spelen, want als je weer buiten komt moet het wel heel gek zijn gegaan wil je niet flink rijk zijn geworden...