Prince of Persia: Rival Swords

Ports, ports en nog meer ports. Ik word zo Godse ziek van al dat overzetten naar de PlayStation Portable. Natuurlijk zijn er een paar leuke, originele titels, maar ik denk dat toch meer dan vijftig procent van alle games een port betreft. Vaak komt die game tegelijkertijd uit met de versie van de spelcomputer, maar soms ook later. In het geval van Prince of Persia is het zo’n anderhalf jaar later. Want laat de titel je niet bedriegen: dit is gewoon een port van The Two Thrones, met hier en daar wat toevoegingen.

Dus als je The Two Thrones al gespeeld hebt en geïnteresseerd was in deze Prince of Persia met een nieuwe titel, dan kun je nu eigenlijk wel stoppen met lezen. Want de verhaallijn, de vijanden en de omgevingen zijn vrijwel identiek, maar dan minder mooi, met langere laadtijden en cameraproblemen. Net als bij veel andere PSP-games mis je bij Prince of Persia gewoon de tweede analoge stick en heb je als alternatief twee minder interessante opties. Of je klikt op de linker pijl van de d-pad om de camera achter de speler te centreren of je gaat stilstaan, drukt op de L-knop en zet met de analoge stick vervolgens de camera weer goed. Alternatieven die de snelheid uit de game halen, terwijl het juist de snelheid is die Prince of Persia zo leuk maakt.

Het springen van de ene naar de andere pijl, het rennen langs muren en het klauteren over richels was op de spelcomputer echt heerlijk, terwijl het me op de PSP dankzij de camera behoorlijk irriteert. Telkens was ik weer met de camera aan het draaien om te kijken waar ik heen moest springen. Hetzelfde geldt voor een aantal gevechten in nauwe ruimtes, waarbij ik vaak genoeg het overzicht verloor.