Mario Strikers: Charged Football

In een periode waarbij non-games en ‘echte’ spellen de keuze definiëren op Nintendo-spelcomputers brengt Mario Strikers: Charged Football weer wat tegengewicht op het groeiende aantal Cooking Mama’s en Brain Training’s. Een verademing voor de ietwat geplaagde hardcore gamer die wellicht zijn bevrediging al een tijdje niet meer heeft kunnen vinden op zijn Wii, maar Mario Strikers: Charged Football geeft geen overdosis voldoening.

Het spel distantieert zichzelf namelijk niet ver genoeg van voorganger Mario Smash Football - dat alweer twee jaar geleden op de GameCube verscheen - en dat klinkt enigszins verwarrend aangezien ontwikkelaar Next Level Games ruimte, tijd en ongetwijfeld budget genoeg heeft verdiend om hier iets originelers van te maken. Je strijdt nog steeds 4-tegen-4 op een compact speelveld dat is omgeven door een stroomhek. Binnenin deze elektrische kooi is praktisch alles geoorloofd: je tegenstander zonder balbezit onderuithalen of een paar power-ups op hem afsturen behoren onder andere tot de mogelijkheden. Spelers kunnen aan het begin van een toernooi, een enkele wedstrijd of een online match een team samenstellen bestaande uit één teamleider, één keeper en drie middenvelders.

Net als in het voorgaande deel is er een ruime keuze aan teamleiders en hun medespelers, variërend van Mario zelf tot Bowser evenals Petey Piranha en Daisy. Typerend voor ieder personage zijn hun speciale doelschoten die - indien in balbezit - worden geactiveerd wanneer de B-knop lang genoeg wordt ingehouden zonder geraakt te worden. Hierdoor wordt in het geval van de teamleiders een meter getoond die op het juiste moment moet worden stopgezet om het aantal doelschoten en de snelheid te bepalen. Zodoende wordt er middels een stoere animatie door de betreffende teamleider een salvo ballen afgevuurd op de keeper. Laatstgenoemde moet op zijn beurt weer met de Wii-controller proberen de schoten af te weren. En het moet gezegd worden: het werkt beter dan de ‘strikes’ in Mario Smash Football, waar de keeper ze onmogelijk kon stoppen.

Middels een uitgebreide doch niet verplichte tutorial wordt haarfijn uitgelegd hoe bovenstaand spelsysteem werkt, maar de speler die bekend is met de GameCube-versie kan dit overslaan en gelijk beginnen met de hoofdmodus van het spel: de zogenoemde ‘Road to Striker Cup’. Hier kun je een team samenstellen en vervolgens een aantal toernooien afwerken om uiteindelijk eerste, tweede of derde eindigen. Naarmate je vordert zul je merken dat het spel op bepaalde momenten redelijk pittig kan zijn, zeker zodra je merkt dat de tegenstander goed gebruik maakt van zijn ‘Mega Strikes’ en hiermee maximaal zes doelpunten met één schot kan maken. Hierin schuilt dan ook de kracht van het spel; de spanning. Het feit dat je met de laatste drie seconden met een achterstand van 13-9 nog kunt winnen is op zijn minst bevredigend.

Eveneens een pluspunt is de minieme, doch merkbare, vooruitgang op visueel gebied. Botweg kijkend zou je opmerken dat Mario Strikers: Charged Football hetzelfde oogt als zijn voorganger, maar vooral in de herhalingen en speciale animaties waarin de spelers worden getoond valt op hoe veel detail er in is gestoken, hoeveel er wordt gestrooid met speciale effecten en hoeveel vooruitgang men heeft geboekt op het gebied van publieksanimaties. Next Level Games is ook zeker niet te zuinig geweest met de interactie van het speelveld zelf. In het stormachtige level op een bergtop waaien bijvoorbeeld koeien het veld op die de speler belemmeren en slaat regelmatig de bliksem in op onschuldige balbezitters. Deze nog ruigere vorm van spelen wordt alleen maar versterkt door de stoere tussenfilmpjes, ondersteund door bombastische muziek, het flitsende menu en de personages die uitgerust zijn met pantsers, messen (jazeker) en andere agressieve afweersystemen. Woest hoor, zo woest dat je er kwaad van wordt.