Pirates of the Caribbean: At World's End

Jurian was in zijn recensie niet te spreken over de PC-versie van Pirates of the Caribbean: At World’s End. De game was best vermakelijk, maar door het grote aantal minpunten kwam zijn score niet hoger dan een magere 5,5. Tevens benadrukt hij in zijn conclusie dat de Xbox 360- en PlayStation 3-versie totaal andere games zijn. Ik mocht aan de slag met het 360-schijfje en kan dat alleen maar beamen.

En dat is best merkwaardig. De reputatie van filmgames is op dat vlak niet meteen geweldig te noemen. In de meeste gevallen - ik denk nu aan Eragon bijvoorbeeld - is de next-gen versie een schaamteloze port en worden de mogelijkheden van zo’n console niet benut. Het grootste verschil zit dan ook in de grafische weergave. Het lelijke eendje - want dat was het op de PC - is veranderd in een mooie zwaan. De personages lijken als twee druppels water op hun evenbeeld. Daarom is het jammer dat ze niet hebben meegewerkt aan de game om de stemmen in te spreken, maar je moet al een echte kenner zijn (en dat ben ik dus niet) om het verschil tussen het gestamel van Johnny Depp en zijn vervanger te horen. Daarnaast weten ook de animaties mij te overtuigen; vooral Jack Sparrow met zijn vreemd loopje en rare handgebaren wordt uitstekend neergezet.

In een tiental levels brengt At World’s End je naar bekende locaties uit de film en diens voorganger Dead Man’s Chest. De omgevingen zijn mooi weergegeven - vooral de lichteffecten zien er indrukwekkend uit - en ze barsten van de details. Door een gebrek aan interactiviteit voelt het wat levenloos aan, maar het totaalplaatje mag er zeker wezen. Hoe mooi het er ook mag uitzien, de gameplay blijft veruit het belangrijkste. Spijtig dat de inhoud dan weer niet zoveel verschilt met de PC-versie. Terwijl je jezelf door de mooie omgevingen begeeft moet je simpele opdrachten vervullen en vooral heel veel bad guys verslaan. Deze komen in kleine groepjes en door subtiel te button-bashen versla je ze zonder enige moeite. Je komt al snel tot de conclusie dat het vechtsysteem verder niet veel om het lijf heeft. Je kunt wel met objecten gooien of een pistool afvuren, maar het meeste van de tijd blijft het beperkt tot hersenloos hakken.

Het merendeel van de game speel je met Jack, maar je stapt ook regelmatig in de schoenen van Will en Elisabeth. Ze tonen alleen uiterlijke verschillen, want verder beschikken ze over dezelfde bewegingen en aanvalsmogelijkheden. Tijdens massale confrontaties vecht je tegelijkertijd met een drietal personages, wat een unieke feature van de next-gen versie is. Met een simpele druk op de knop kun je wisselen tussen alle personages en dat zul je meermaals moeten doen, want op één of andere manier vallen ze uit eigen wil maar sporadisch aan en zichzelf verdedigen hoort er ook al niet bij. Hierdoor leggen ze vaak het loodje, met als resultaat dat je onherroepelijk opnieuw moet beginnen. Het hoeft geen verdere uitleg dat dit gewoon frustrerend werkt.

Om wat afwisseling in de gameplay te brengen mag je regelmatig duelleren tegen een belangrijk personage uit de film. Het systeem is vergelijkbaar met de quick-time events die je tegenwoordig in elke actiegame ziet opduiken. De camera verplaatst zich naar een zij-aanzicht en er verschijnen drie cirkels in beeld die gekoppeld zijn aan een bepaalde richting van je analoge stick. Als je tegenstander aanvalt zal één van de cirkels oplichten, waarop jij de stick in de juiste richting moet duwen. Deze scènes komen als geroepen, maar ze zijn te eenvoudig en hadden iets langer mogen duren. Met die laatste zin kun je eigenlijk de hele game omschrijven. Het spel wordt nergens echt uitdagend en na ongeveer acht uur spelen (of sneller als je de verborgen voorwerpen laat voor wat ze zijn) zie je de aftiteling al over je scherm rollen.