Colin McRae DiRT

Competitie is een van de hoekstenen van onze samenleving. Iets is pas ‘goed’ als het ‘beter’ is dan iets anders. En dat is eigenlijk jammer, want zo word je, ook als gamesjournalist, wel eens verplicht een keuze te maken tussen twee games waartussen je eigenlijk helemaal niet zou moeten kiezen. Desondanks worden racegames Forza Motorsport 2 en Colin McRae DiRT de laatste weken in een adem genoemd. Waarom? Omdat ze toevallig binnen twee weken van elkaar op dezelfde spelcomputer verschijnen.

Gevolg daarvan is dat beide games afgerekend gaan worden op punten waar juist de ander sterk op scoort. Forza Motorsport 2 valt grafisch, qua omgevingen, tegen in vergelijking met DiRT, terwijl Colin’s spelletje wat meer met Xbox Live had kunnen doen. Oneerlijke vergelijkingen, want beide games dienen een totaal ander publiek en gebruiken andere middelen om dat publiek op een succesvolle manier te kunnen vermaken. Forza ging voor ultrarealisme op elk gebied en DiRT moet het veel meer hebben van variatie en alles wat de Neon engine met zich meebrengt.

‘Variatie’. Eigenlijk best een raar woord, als je er even bij nadenkt dat we het over een rallygame hebben. Kijken we naar de Colin McRae-games uit het verleden, dan zijn ze allesbehalve gevarieerd; elke rally is het weer van punt A naar punt B rijden, en dat dan zo snel mogelijk. In DiRT ligt dit anders. Doordat Colin McRae tegenwoordig in meer verschillende rallyklassen verschijnt, zitten er ook meer klassen in de game en dat blijkt perfect te werken. Rallyfans zullen namelijk elke Colin-game wel prima vinden, maar door de toevoeging van de Dakar-achtige rallies, de races met buggies en Rallycross (met 10 wagens op een circuit) is de serie ineens een stuk aantrekkelijker voor gamers die zichzelf niet direct ‘hardcore rallyfan’ willen noemen.

De toevoeging van de nieuwe rallyklassen zorgt er niet voor dat het aloude concept nu ineens weg is. Je kunt nog steeds normale rallykampioenschappen rijden en dat brengt nog steeds dezelfde rush met zich mee als voorheen. De hoofdmodus van het spel is echter de carrièremodus en die is meer dan de moeite waard. Hier merk je pas goed hoe belangrijk variatie is. Doordat je steeds weer een ander type race kunt rijden, blijft het tempo er lekker in en gaat het niet vervelen. Dat komt ook deels door het menu; doordat je je carrière al voor je zit in de vorm van een piramide, krijg je automatisch de drang om omhoog te komen. Deze modus is op zichzelf al goed voor een flink aantal uren speelplezier.