Dead 'n' Furious

Het is niet voor het eerst dat ontwikkelaars een ‘ode’ proberen te brengen aan de klassieke on-rail first-person shooters als de eerste House of the Dead en Time Crisis-delen, en -zeker niet te vergeten - de Virtua Cop-serie. Maar of Dead ‘n’ Furious daadwerkelijk een ode genoemd mag worden is nog maar de vraag.

Van originaliteit moet deze titel het in ieder geval al niet hebben. Gedetineerde Rob Steiner - veroordeeld voor een moord die hij niet heeft gepleegd - wordt wakker in zijn cel terwijl de deur op mysterieuze wijze geopend is. Hij besluit op onderzoek uit te gaan en komt tot de ontdekking dat het in het complex krioelt van de rottende ondoden: zombies. De speler neemt controle over de wapens van Steiner en kan door op het scherm te tikken kogels afvuren. Mocht de ammunitie in je geweer op zijn, dan is het de bedoeling met je stylus een nieuw magazijn er in te slepen.

Op die manier ben je zonder werkelijk besef van enige diepgang tegenstander na tegenstander aan het afschieten. Tactiek is hierbij vooral niet vereist. Een aantal rake schoten op de betreffende vijand en het is al snel over. Mede door het snel na elkaar opvolgen van confrontaties is Dead ‘n’ Furious bij vlagen en wijlen zelfs moeilijk en komt het geregeld voor dat je levensmeter leeg is. Maar de echte ‘uitdaging’ komt door de totaal onvriendelijke behandeling van het spel zelf. Het is werkelijk schandalig dat als je een level afrond met weinig levens over, dat je dan in het volgende speelveld weer met dit aantal moet beginnen en je dus vaak al snel weer het onderspit delft. Alsof dat nog niet genoeg is wordt het spel pas opgeslagen na het voltooien van een level. En als je er bij nadenkt dat je zo’n tien á twaalf minuten gemiddeld bezig bent met een missie, dan is het plezier van tot drie keer toe overnieuw beginnen al snel verdwenen.

Toegegeven: de actie is dan wel toegankelijk, maar het geheel wordt al snel herhalend door telkens dezelfde omgevingen en objecten te recyclen waarbij grauwe, grijze gangen de ondertoon voeren. Zo nu en dan heeft de ontwikkelaar een speciaal element ingebouwd, zoals het traplopen waarbij je vallende muizen uit de lucht moet schieten, bepaalde routes die je kunt kiezen en natuurlijk de eindbaasgevechten, maar die ben je al snel vergeten zodra je weer terugkeert naar de standaard levels. De vier verschillende wapens die het spel bevat, waaronder een pistool, shotgun, mitrailleur en een koevoet, zijn aardig gebalanceerd maar sproeien met je geweren - wat je het liefst zou willen in een on-rails shooter - is er niet bij. Je ammunitie van je shotgun raakt te snel op en dan zul je terug moeten keren naar het minder effectieve standaard pistool. De speler kan weliswaar dozen kapot schieten om meer magazijnen te vinden… maar die kom je niet echt frequent tegen.

Dan wel weer een pluspunt is de coöperatieve spelmodus in Dead ‘n’ Furious, die met twee spelers maximaal uit te proberen is. De eerder genoemde minpunten - te weinig levens en de standaard actie - zijn bij dit speltype voor een gedeelte opgelost omdat spelers elkaar kunnen helpen en aanvullen. Zodoende zul je ook niet zo vaak opnieuw moeten beginnen, wat het geheel vanzelfsprekend een stuk leuker maakt.